- 57 - เอาตัวรอด

ภายในห้องนอนใหญ่ที่เคยอบอวลไปด้วยไอรัก บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขัง อาทิตย์ในคราบของตะวันยืนจ้องมองแสนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขาคาดหวังว่าการกลับมาครั้งนี้จะได้รับความปรนนิบัติและการตอบรับอย่างเร่าร้อนแต่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม

"แสนรัก พี่บอกให้มานี่ไง จะถอยหนีพี่ทำไม?" อาทิตย์ก้าวเดินเข้าหาเธอด้วยท่าทางคุกคาม น้ำเสียงทุ้มต่ำเริ่มมีความกระด้างที่ปิดไม่มิด

"พี่ตะวัน... แสนรักรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ วันนี้แสนรักเพลียมากจริงๆ" แสนรักตอบพลางขยับตัวไปจนชิดขอบเตียง มือของเธอกำชายเสื้อตัวเองไว้แน่น สัมผัสที่เย็นชารวมถึงแววตาที่จ้องมองมาอย่างหิวกระหายนั้นทำให้เธอหวาดกลัวจนแทบหยุดหายใจ เธอรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่ตะวันที่แสนอบอุ่นคนเดิมแน่ๆ แต่เธอก็ยังไม่กล้าพูดออกมา

"ไม่สบายงั้นเหรอ? หรือว่าพอพี่ไม่อยู่ ใจเธอก็เปลี่ยนไปหาคนอื่นแล้ว!" อาทิตย์คว้าข้อมือเล็กของแสนรักไว้แน่นแล้วกระชากเข้าหาตัว

"โอ๊ย! พี่ตะวัน แสนรักเจ็บค่ะ ปล่อยแสนรักนะ!" แสนรักพยายามดิ้นรน แรงบีบที่ข้อมือของเขามันรุนแรงและป่าเถื่อนจนเธอเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า ก่อนที่อาทิตย์จะโน้มตัวลงมาใช้กำลังข่มเหงเธอ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังรัวและแรงขึ้นทันที

ปัง! ปัง! ปัง!

"ตะวัน! แสนรัก! เปิดประตูหน่อย” เสียงของดารินตะโกนลั่นมาจากหน้าห้อง พร้อมกับเสียงไอที่ดูผิดปกติ อาทิตย์สบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาปล่อยข้อมือแสนรักอย่างกระแทกกระทั้นก่อนจะเดินไปกระชากประตูเปิดออก

"มีอะไรริน! คนจะพักผ่อน!"

ดารินยืนอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าของเธอซีดเผือดจากการโบกแป้งหนาเตอะ และห่มผ้าขนหนูผืนโตไว้รอบตัว เธอแสร้งทำเป็นสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"ตะวัน... รินว่ารินอาหารเป็นพิษ ปวดท้องจนจะตายอยู่แล้ว แถมไข้ก็ขึ้นสูงมาก น้องแสนรัก... ช่วยพี่หน่อยสิ" แสนรักเห็นโอกาสรอด เธอรีบวิ่งออกมาจากข้างหลังอาทิตย์แล้วเข้าไปประคองดารินทันที

"พี่ดาริน! ตัวร้อนจี๋เลยค่ะ มาค่ะ มานอนพักห้องนี้กับแสนรัก เดี๋ยวแสนรักจะคอยเช็ดตัวให้"

"เดี๋ยว!" อาทิตย์ขวางทางไว้

"ป่วยก็ไปนอนห้องรับแขกสิ หรือไม่ก็โทรหาหมอ มานอนห้องนี้ทำไม มันไม่สะดวก"

"ไม่สะดวกตรงไหนตะวัน?" ดารินเงยหน้าขึ้นจ้องหน้าอาทิตย์ด้วยสายตาที่ท้าทาย แม้ร่างกายจะแสร้งทำเป็นอ่อนแอ

"รินเพื่อนตะวันนะ แล้วตอนนี้รินก็ขับรถกลับไม่ไหวด้วย จะให้รินไปนอนหนาวตายอยู่ห้องข้างล่างคนเดียวเหรอ? แสนรัก... คงไม่ใจร้ายทิ้งพี่ใช่ไหม?"

"ไม่ทิ้งค่ะ! คืนนี้คพี่ดารินนอนกับแสนรักที่นี่แหละ พี่ตะวันคะ... พี่ไปนอนที่ห้องทำงานก่อนนะคะ แสนรักต้องดูแลพี่ดารินอย่างใกล้ชิด เผื่อเป็นอะไรไปกลางค่ำกลางคืน" แสนรักพูดรัวเร็วพลางพยุงดารินเข้าไปในห้อง โดยไม่รอฟังคำอนุญาตจากคนตรงหน้า

อาทิตย์ยืนอึ้ง เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือหนากำหมัดเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน เขาอยากจะกระชากดารินออกไปแล้วโยนลงจากบ้านใจจะขาด แต่เขารู้ดีว่าถ้าเขาทำอะไรที่ผิดวิสัยของตะวันไปมากกว่านี้ แผนการทั้งหมดอาจจะพังพินาศ

"เออ! ตามใจ! อยากทำอะไรก็ทำ!" อาทิตย์กระแทกเสียงใส่ก่อนจะเดินออกจากห้องไปและปิดประตูเสียงดังสนั่น

เมื่อประตูถูกล็อกสนิท ดารินที่แสร้งทำเป็นป่วยก็ค่อยๆยืดตัวขึ้น เธอหันไปสบตากับแสนรักที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่

"มันทำอะไรหรือเปล่าน้องแสนรัก?" ดารินกระซิบถามพลางคว้าข้อมือแสนรักขึ้นมาดู เมื่อเห็นรอยแดงปื้นใหญ่เธอก็สบถออกมาเบาๆ

"ไอ้สารเลวอาทิตย์... มันจริงๆด้วย"

"พี่ดาริน... พี่ตะวันไปไหนคะ?" แสนรักเริ่มร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น

"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันแสนรัก แต่ตอนนี้เราต้องใจเย็นๆ พี่แกล้งป่วยเพื่อที่จะได้อยู่เฝ้าแสนรัก คืนนี้มันคงไม่กล้าพังประตูเข้ามาทำอะไรหรอก" ดารินกอดปลอบแสนรักอย่างเห็นใจ

"พรุ่งนี้เช้าเราต้องหาทางติดต่อองศากับสกายให้ได้ ตอนนี้ดูเหมือนสัญญาณมือถือในบ้านจะถูกรบกวน"

@บ้านองศา

บรรยากาศในบ้านขององศาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด บนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่มีแผนที่พิกัดสุดท้ายของตะวันปรากฏอยู่ แต่มันกลับนิ่งสนิทและขาดการติดต่อไปตั้งแต่ช่วงเย็นของเมื่อวาน

"องศา... กูว่ามันไม่ปกติแล้วนะ" สกายพูดพลางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ด

"พิกัดจีพีเอสจากนาฬิกาไอ้ตะวันหายไปที่ย่านโกดังเก่าแถวท่าเรือ และที่สำคัญ... เครื่องบินส่วนตวมันยังอยู่ที่นั่น ส่วนที่สนามบินกูเช็กรายชื่อผู้โดยสารขาเข้าวันนี้ ไม่มีชื่อตะวันหรือใครที่ใช้พาสปอร์ตของมันเลยสักคน"

"แล้วไอ้คนที่อยู่ที่บ้านตอนนี้คือใคร ถ้าไม่ใช่ตะวัน... ก็ต้องเป็นไอ้อาทิตย์แม่งเอ้ย! มันไม่สำนึกเลยหรอว่ะ"

"รินก็ติดต่อไม่ได้ สัญญาณโทรศัพท์ที่นั่นถูกตัดขาดจากภายนอกด้วยเครื่องรบกวนสัญญาณแน่ๆ  เราต้องบุกไปไหมว่ะ?"

"ยังไม่ได้สกาย... ถ้าเราบุกไปตอนนี้โดยไม่มีหลักฐาน และถ้าตะวันตัวจริงยังอยู่ในกำมือพวกมัน เราจะทำให้ตะวันตกอยู่ในอันตราย สิ่งเดียวที่ทำได้ คือเราต้องตามหาไอ้ตะวันตัวจริงให้เจอจากฝั่งโน้นก่อน ส่วนทางบ้าน... เราต้องเชื่อใจรินกับแสนรักว่าจะเอาตัวรอดได้ แค่ส่งข่าวกับคนของตะวันให้รู้ตัวก็พอ ว่าไอ้คนที่ยู่ในบ้านตอนนี้ไม่ใช่มัน"

@บ้านตะวัน

ในห้องนอนใหญ่แสนรักและดารินนอนกอดกันอยู่บนเตียงกว้าง ทั้งคู่ไม่ได้หลับลงจริงๆ แต่กลับคอยฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากภายนอกห้องอยู่ตลอดเวลา

เสียงฝีเท้าหนักๆของอาทิตย์เดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าห้องนอนหลายรอบ เสียงลมหายใจที่ฟึดฟัดด้วยความขัดใจลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ทำให้คนด้านในหวาดระแวงจนไม่กล้าแม้แต่จะพลิกตัว

"แสนรัก... จำไว้นะ ไม่ว่ามันจะพูดยังไง พรุ่งนี้แสนรักต้องหาทางติดรถพี่ออกไปข้างนอกให้ได้" ดารินกระซิบที่ข้างหู

"เราจะอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว"

"ค่ะพี่ดาริน... แสนรักจะสู้ค่ะ" แสนรักตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวขึ้น แม้ในใจจะห่วงตะวันตัวจริงจนแทบขาดใจ แต่เธอก็รู้ว่าการรักษาตัวเองให้ปลอดภัยคือสิ่งที่ตะวันต้องการมากที่สุดในตอนนี้

ขณะเดียวกันอาทิตย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องนอนแค่นยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่งในความมืด เขาเดินกลับไปที่ห้องทำงานแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาคนที่ตกลงบางอย่างกันไว้

"จัดการมันให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือซาก... ส่วนทางนี้ ฉันจะปิดบัญชีกับแสนรักเอง"

ความมืดมิดของค่ำคืนยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางแผนการร้ายที่ซ้อนทับและความหวังที่เริ่มริบหรี่ ตะวันตัวจริงที่หายไป องศากับสกายที่กำลังไล่ล่าความจริง และดารินกับแสนรักที่ต้องเอาชีวิตรอด... สงครามประสาทครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น