- 56 - ตะวันที่ไม่ใช่ตะวัน

หยาดฝนยามบ่ายเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ท้องฟ้าเบื้องบนเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นสอดรับกับความกังวลใจของแสนรักที่เพิ่มทวีคูณ เธอพยายามต่อสายหาตะวันนับสิบครั้งแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณที่บอกว่า "ไม่สามารถติดต่อเลขหมายดังกล่าวได้"

"พี่ตะวัน... ทำไมเงียบไปแบบนี้คะ" เธอพึมพำกับตัวเองพลางกำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ในขณะที่ความวุ่นวายใจกำลังถึงขีดสุด เสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวลงจากรถท่ามกลางสายฝนที่เริ่มหนาเม็ด ใบหน้าคมเข้มที่เหมือนกับตะวันราวกับพิมพ์เดียวปรากฏสู่สายตา

"พี่ตะวัน!" แสนรักรีบวิ่งลงไปรับที่หน้าประตูโถงด้วยความดีใจ แต่เมื่อเธอเข้าใกล้ ร่างกายของเธอกลับหยุดชะงักลงโดยอัตโนมัติ

อาทิตย์ในคราบของพี่ชายฝาแฝดยืนอยู่ตรงนั้น เขาส่งยิ้มบางๆให้เธอ ยิ้มที่ดูเผินๆเหมือนตะวันทุกประการ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบราวกับก้นมหาสมุทรที่ไม่มีแสงส่องถึง

"พี่กลับมาแล้วครับแสนรัก... ขอโทษทีที่ติดต่อไม่ได้ พอดีเครื่องมีปัญหานิดหน่อยน่ะ" เสียงของเขาถูกปรับโทนให้ทุ้มต่ำและหนักแน่นเลียนแบบพี่ชายได้อย่างไร้ที่ติ อาทิตย์ก้าวเข้ามาในบ้านพลางส่งเสื้อสูทที่เปียกชื้นให้ป้าอุ่นที่ยืนรับอยู่ด้วยความงุนงง

"พี่ตะวันคะ... ไหนว่าจะอยู่สามวันไงคะ?" แสนรักถามพลางขยับเข้าไปหา แต่สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เธอไม่กล้าเข้าโอบกอดเขาเหมือนทุกครั้ง

"งานเสร็จเร็วกว่าที่คิด พี่เป็นห่วงแสนรักก็เลยรีบกลับมา" อาทิตย์เอื้อมมือมาลูบศีรษะเธอ มือของเขาเย็นเฉียบจนแสนรักเผลอหดคอหนีเล็กน้อยสัมผัสของเขา... มันช่างต่างจากสัมผัสที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาของตะวันที่เธอเพิ่งได้รับเมื่อคืนก่อนโดยสิ้นเชิง

ดารินเดินออกมาจากห้องรับแขกเมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวาย เธอขมวดคิ้วมองเพื่อนสนิทที่เพิ่งก้าวเข้ามาในบ้าน

"ตะวัน!? ทำไมกลับมาแล้ว? แล้วงานล่ะ? ไหนองศาบอกว่าตะวันต้องเข้าประชุมพรุ่งนี้เช้าไง" อาทิตย์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันไปสบตาดารินด้วยท่าทางนิ่งสงบ

"กู….เรามอบหมายให้คนอื่นทำแทนแล้วริน... แค่เป็นห่วงแสนรักก็เลยรีบมา ไม่อยากให้อยู่คนเดียวนานๆ” ดารินนิ่งไป เธอจ้องมองชายตรงหน้าอย่างพิจารณา แม้ใบหน้า ทรงผม หรือแม้แต่รอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้วจะเหมือนตะวันทุกอย่าง แต่รังสีที่แผ่ออกมากลับดูแปลกประหลาด ตะวันมักจะมีความมุ่งมั่นและดุดันอยู่ในแววตาเสมอ แต่ชายคนนี้กลับมีแต่ความว่างเปล่าที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ลึกๆ

"อ้อ... งั้นเหรอ" ดารินตอบรับเสียงเรียบ

"แล้วนี่ได้คุยกับองศารึยัง? เห็นบ่นว่าติดต่อตะวันไม่ได้"

"เดี๋ยวค่อยคุย เราอยากพักผ่อน" อาทิตย์ตัดบทแล้วเดินเลี่ยงขึ้นไปชั้นบนทันที ทิ้งให้สองสาวยืนอยู่เบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน

"rujดารินคะ พี่ว่า... พี่ตะวันดูแปลกๆไหมคะ?" แสนรักกระซิบถามเมื่ออยู่กันตามลำพัง ก่อนดารินจะพยักหน้าตอบกลับช้าๆ

"พี่ก็รู้สึก แต่อาจจะเป็นเพราะตะวันเหนื่อยจากการเดินทางก็ได้นะแสนรัก" แม้ปากจะพูดปลอบใจ แต่ในใจของดารินกลับเต็มไปด้วยคำถาม 'ตะวันไม่ใช่คนที่จะทิ้งงานสำคัญแบบนี้ และที่สำคัญ... ตะวันไม่มีทางมองมาด้วยสายตาที่เหมือนคนแปลกหน้าแบบเมื่อกี้'

ตลอดทั้งเย็นอาทิตย์พยายามเก็บตัวอยู่ในห้องทำงานของตะวัน เขาสำรวจเอกสารทุกอย่างบนโต๊ะด้วยความย่ามใจ การปลอมตัวครั้งนี้เป็นแผนที่เขาเตรียมมาอย่างดี เขาใช้เมคอัพมืออาชีพและศึกษากิริยาท่าทางของพี่ชายมานาน เพื่อรอคอยโอกาสที่ตะวันจะเดินทางไกลและขาดการติดต่อแบบนี้

เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบพลางมองรูปถ่ายคู่ของตะวันและแสนรักที่วางอยู่บนโต๊ะ

"ความสุขของมึง... มันใกล้จะจบลงแล้วตะวัน" เขากระซิบพลางใช้นิ้วมือปาดผ่านใบหน้าของแสนรักในรูป

"ตอนนี้กูอยู่ในบ้านของมึง... นอนบนเตียงของมึง... และในไม่ช้า กูจะทำให้แสนรักเกลียดมึงจนไม่อยากได้ยินแม้แต่ชื่อ!"

ช่วงค่ำแสนรักเดินนำถ้วยซุปอุ่นๆเข้าไปให้ในห้องนอน เธอพบเขานั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง จ้องมองออกไปในความมืดที่ไร้แสงดาว

"พี่ตะวันคะ... ทานซุปหน่อยนะคะ จะได้รู้สึกดีขึ้น" เธอวางถ้วยลงบนโต๊ะข้างเตียง อาทิตย์หันมามอง เขาค่อยๆเดินเข้าหาเธอแล้วคว้าเอวบางเข้ามาปะทะตัว แสนรักร่างกายแข็งทื่อทันที กลิ่นกายของเขาไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นกลิ่นที่เย็นชื้นและแปลกแยก

"แสนรัก... พี่คิดถึงแสนรักมากเลยนะ" อาทิตย์โน้มใบหน้าลงมาทำท่าจะจูบที่ซอกคอ จนแสนรักรีบยกมือขึ้นดันอกเขาไว้

"พะ... พี่ตะวันคะ แสนรักว่าพี่ไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนดีกว่าค่ะ พี่ดูเหนื่อยมากจริงๆ"อาทิตย์ขมวดคิ้ว แววตาหงุดหงิดพาดผ่านขึ้นมาเพียงครู่เดียวก่อนจะถูกกลบด้วยรอยยิ้มจอมปลอม

"ก็ได้ครับ... งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ"

เมื่อเขาเดินเข้าห้องน้ำไป แสนรักก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางลูบแขนตัวเองที่ขนลุกเกรียว สัมผัสของเขาเมื่อครู่ไม่มีความอ่อนโยนที่แฝงด้วยความทะนุถนอมเหมือนเดิม แต่มันกลับรู้สึกเหมือนถูกงูรัดที่ทำให้เธอหายใจไม่ออก

"ฮัลโหล องศา! นายติดต่อตะวันได้รึยัง!?" ดารินที่อยู่ตรงโถงบ้านแอบโทรหาองศาด้วยความร้อนใจ เธอกระซิบอย่างเบาที่สุดเพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครได้ยิน

(เสียงปลายสาย): "ยังเลยริน ทางโน้นบอกว่าไอ้ตะวันไม่ได้เข้าประชุมบ่ายนี้ และก็ไม่มีใครเห็นมันที่โรงแรมเลย เรากำลังจะโทรหารินเนี่ยว่าตะวันส่งข่าวมาบ้างไหม"

"ตะวันกลับมาที่บ้านแล้วองศา... หรืออย่างน้อย ก็คนที่หน้าตาเหมือนมันเป๊ะกลับมาแล้ว" ดารินพูดด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย

"แต่รินว่ายังไงก็แปลกมาก คนที่อยู่ที่นี่ต้องไม่ใช่ตะวันแน่”

"อะไรนะ!? กลับมาแล้วเหรอ? เป็นไปไม่ได้... รินต้องระวังตัวนะ เราสงสัยว่าอาจจะเป็นอาทิตย์ อย่าเพิ่งทำอะไรให้มันรู้ตัว เราจะรีบไปหาคนสืบเรื่องนี้เดี๋ยวนี้!"

ดารินวางสายไปพลางกำมือแน่น เธอหันกลับไปมองทางบันไดที่มุ่งสู่ห้องนอนใหญ่ ความกลัวเริ่มเกาะกินใจเธออย่างช้าๆ ถ้าคนที่อยู่ข้างบนนั้นไม่ใช่ตะวัน... แล้วตอนนี้ตะวันไปอยู่ที่ไหน? และแสนรักจะตกอยู่ในอันตรายแค่ไหนเมื่อต้องอยู่ร่วมห้องกับคนแปลกหน้าในคราบคนรัก?

อาทิตย์เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมสีเข้ม เขามองดูแสนรักที่นั่งรออยู่บนเตียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นที่ปนเปกับความปรารถนาอันบิดเบี้ยว เขาไม่ได้ต้องการแค่ทำลายตะวัน แต่เขาต้องการเคลมทุกอย่างที่เป็นของตะวันให้มาเป็นของเขา เพื่อเป็นการล้างแค้นที่สาสมที่สุด