- 59 - กลั้นใจไม่ให้ตาย

ภายในห้องนอนใหญ่ที่มืดสลัว แสงเทียนสั่นไหววูบวาบประดับบนโต๊ะอาหารมื้อพิเศษที่ อาทิตย์สั่งให้จัดเตรียมขึ้น เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับแสนรักในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่จงใจให้ดูเหมือนเทพบุตรที่สุดเท่าที่จะทำได้

"แสนรัก... ในเมื่อทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นใหม่แล้ว พี่อยากให้เรามีพันธสัญญาที่มั่นคงกว่าเดิม" อาทิตย์เอ่ยเสียงนุ่มพลางหยิบกล่องแหวนเพชรเม็ดโตออกมาวางบนโต๊ะ

"แต่งงานกับพี่นะ..."

แสนรักจ้องมองกล่องแหวนนั้นด้วยความรู้สึกขยะแขยงจนแทบอยากจะอาเจียน มือของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ดวงตากลมมองแหวนในนิ้วที่ตะวันใส่ให้ ทุกอย่างยิ่งยืนยันกับเธอชัดเจนว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ตะวัน เธอแอบชำเลืองมองนาฬิกาที่ผนัง... อีกเพียงสิบนาทีเท่านั้น

"พี่ตะวันคะ... แสนรักขอเวลาคิดแป๊บนึงได้ไหมคะ" เธอพยายามยื้อเวลาอย่างสุดความสามารถ

"คิดอะไรอีกล่ะ!?" แววตาของอาทิตย์เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด

บรรยากาศตรงรั้วหลังคฤหาสน์ องศาและสกายในชุดปฏิบัติการสีดำสนิทกำลังซุ่มรอสัญญาณจากคนของตะวันที่ซ่อนอยู่ภายในบ้าน ซึ่งก็คือป้าอุ่นแม่บ้านเก่าแก่ที่แอบตัดวงจรไฟฟ้าในจุดอับสายตาตามคำแนะนำของสกายผ่านโทรศัพท์ที่แอบส่งกันมา

"สัญญาณไฟดับแล้วครับ!" สกายกระซิบพร้อมกับกดรีโมตตัดสัญญาณรบกวนของอาทิตย์ทิ้งทันที

"บุก!"

องศานำทีมการ์ดฝีมือดีปีนข้ามรั้วเข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกเขาจัดการกับการ์ดของอาทิตย์ที่เฝ้าอยู่ตามจุดต่างๆ อย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว สกายแยกตัวไปที่ห้องเก็บของใต้ดินตามพิกัดที่แสนรักบอก และในที่สุดเขาก็พังประตูเข้าไปช่วยดารินออกมาได้

"ริน! ปลอดภัยนะ!" สกายถามด้วยความห่วงใย

"เราไม่เป็นไร! รีบไปช่วยแสนรักเร็ว ไอ้โรคจิตนั่นมันอยู่ข้างบน!" ดารินพ่นลมหายใจด้วยความแค้นพลางคว้าปืนพกจากมือสกายมาถือไว้

"กูจะไปยิงกระบาลมันเอง!"

บนห้องนอนใหญ่อาทิตย์หมดความอดทน เขาผุดลุกขึ้นแล้วคว้าข้อมือแสนรักอย่างแรง

"พี่ไม่ชอบคนเล่นตัวนะแสนรัก! ในเมื่อขอดีๆไม่ชอบ ก็ต้องใช้กำลังกันบ้าง!"

"ปล่อยแสนรักนะคะพี่อาทิตย์! แสนรักรู้ความจริงหมดแล้ว ว่าพี่ไม่ใช่พี่ตะวัน!" แสนรักตะโกนก้องพร้อมกับสะบัดตัวสุดแรงจนหลุดออกจากการเกาะกุม

"เออ! รู้แล้วก็ดี! งั้นก็รู้ไว้ด้วยว่าผัวที่เธอรักนักหนามันกลายเป็นศพเฝ้าโกดังไปแล้ว!" อาทิตย์แสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่งพลางชักปืนออกมาจ่อที่หน้าผากของหญิงสาว

"ในเมื่อพี่ไม่ได้... ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้เธอไป!"

ปัง!

เสียงประตูห้องถูกถีบออกอย่างรุนแรงจนบานประตูแทบหลุดจากบานพับ ควันไฟจางๆและไอความเย็นจากภายนอกพัดเข้ามาในห้อง อาทิตย์หันไปเล็งปืนตามสัญชาตญาณ แต่เขาก็ต้องชะงักจนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

ที่ประตูนั้น... ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดเปียกชื้นที่ชุ่มไปด้วยเลือดและน้ำฝนยืนตระหง่านอยู่ ตะวันตัวจริงอยู่ในสภาพที่มีผ้าพันแผลพันรอบสีข้างจนเลือดซึมออกมาเป็นวงกว้าง ใบหน้าซีกหนึ่งมีรอยฟกช้ำและบาดแผลจากการถูกทำร้าย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยเพลิงแห่งความโกรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง

"พี่ตะวัน!" แสนรักร้องเรียกด้วยความดีใจจนสุดเสียง น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"ไอ้... ไอ้ตะวัน? มึงรอดมาได้ยังไง!" อาทิตย์เสียงสั่นเครือ มือที่ถือปืนเริ่มสั่นระริกเมื่อสบเข้ากับดวงตาของตะวันที่กลับมาทวงคนของเขาคืน

ตะวันไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างมั่นคง แม้ทุกก้าวจะทำให้เลือดไหลซึมออกมามากขึ้น แต่รังสีความกดดันที่แผ่ออกมากลับข่มขวัญอาทิตย์จนแทบจะทำปืนหลุดมือ

"มึงถามว่ากูรอดมาได้ยังไงเหรออาทิตย์..." เสียงทุ้มต่ำของตะวันดังก้อง

"กูรอดมาเพื่อที่จะลากมึงลงนรกด้วยมือของกูเองไง"

อาทิตย์พยายามจะเหนี่ยวไกใส่ตะวัน แต่ด้วยความขลาดเขลาที่ฝังรากลึกทำให้เขาช้ากว่าเพียงเสี้ยววินาที ตะวันพุ่งเข้าชาร์จตัวน้องชายฝาแฝดอย่างรวดเร็วแม้ร่างกายจะบาดเจ็บ เขาบิดข้อมืออาทิตย์จนปืนกระเด็นไปคนละทิศละทาง ก่อนจะซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าของอาทิตย์จนล้มกลิ้งไปกับพื้น

องศาและสกายบุกเข้ามาสมทบพร้อมอาวุธครบมือ การ์ดของอาทิตย์ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นภายในบ้าน

ตะวันก้มลงหยิบปืนพกสีดำสนิทของอาทิตย์ขึ้นมา เขาเดินเข้าไปหาอาทิตย์ที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ที่พื้นอย่างช้าๆ ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกจ่อเข้าที่กลางหน้าผากของอาทิตย์ในระยะเผาขน

"พี่... พี่ตะวัน อย่าฆ่าผม! ผมเป็นน้องพี่นะ!" อาทิตย์ร้องขอชีวิตด้วยเสียงที่สั่นเครือ สรรพนามที่อาทิตย์แทบไม่เคยใช้พูดกับตะวัันถูกเอ่ยออกมา ความอวดดีที่มีหายไปสิ้นเหลือเพียงความขี้ขลาด

ตะวันจ้องมองหน้าคนที่หน้าตาเหมือนเขาเป๊ะด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่มนุษย์จะแสดงออกมาได้ นิ้วชี้ของเขาค่อยๆแตะเข้าที่ไกปืน

"มึงควรเลิกเรียกกูว่าพี่ตั้งแต่วันที่มึงคิดสั่งคนมาฆ่ากู และวันที่มึงกล้าแตะต้องผู้หญิงของกูแล้วอาทิตย์..." ตะวันพูดลอดไรฟัน

"มึงรู้ไหม... กูกลั้นใจไม่ให้ตายเพียงเพื่อจะกลับมาทำแบบนี้"

แสนรักที่ยืนอยู่ข้างหลังมองดูแผ่นหลังของตะวันด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น เธอรู้ว่าตะวันโกรธแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อยากให้มือของเขาต้องเปื้อนเลือดคนสารเลวอย่างอาทิตย์จนต้องเสียอนาคตไป

"พี่ตะวันคะ... อย่าทำเลยค่ะ" แสนรักเดินเข้าไปแตะไหล่เขาเบาๆ

"มันไม่คุ้มเลยที่จะแลกชีวิตพี่กับคนแบบนี้"

ตะวันนิ่งไปชั่วอึดใจ ปลายนิ้วของเขาค้างอยู่ที่ไกปืน ลมหายใจของเขาหนักหน่วงด้วยความโกรธที่ยังไม่มอดดับลงสนิท เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาที่สั่นระริกของอาทิตย์... ตอกย้ำให้มันรู้ว่าวินาทีแห่งความตายนั้นมันน่ากลัวเพียงใด

"กับคนอย่างมัน ไม่มีอะไรที่ไม่คุ้มหรอกแสนรัก พี่ให้โอกาสมันมามากแล้ว แต่เห็นทีว่าพี่คงใจดีเกินไป....."