บททั้งหมดของ ตะวันแสนร้ายของแสนรัก: บทที่ 1 - บทที่ 8

@ มาเก๊าแสงแดดสาดส่องเข้ามาภายในคอนโดสุดหรูหราในย่านหนึ่งของมาเก๊า ร่างหนานอนหลับสนิทภายใต้ผ้าห่มด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เศษถุงยางที่ใช้แล้วข้างเตียงวางกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น พร้อมกับตัวหญิงสาวที่ถูกคนสนิทของเขาเข้ามาลากออกไปแต่เช้าอย่างทุกที“คุณตะวันคะ คุณตะวัน!”“คุณแองจี้ครับ รบกวนออกไปด้วย ถ้าคุณรบกวนคุณตะวัน อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ” หญิงสาวหุ่นดีดีกรีนางแบบดังของมาเก๊ายังคงโวยวายต่อไปจนคนที่นอนอยู่จิ๊ปากแล้วพูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด เขายีผมที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วด้วยอารมณ์ที่ครุกกรุ่นจากการถูกรบกวนเวลานอน“ไอ้แมน กูบอกแล้วใช่ไหมว่าตอนเข้ามาจัดการอย่าเสียงดัง”“ขอโทษครับนาย แต่คุณแองจี้เธอ…”ตะวันก้มมองคนที่สะบัดลูกน้องเขาออกไปแล้ววิ่งมากอดแขนเขาแน่น ปลายนิ้วของเขาเชยคางมลขึ้นมาแล้วมองแววตาออดอ้อนนั้น เป็นผู้ชายคนอื่นก็คงลุ่มหลงกับใบหน้าหวานนี้ แต่มันไม่ใช่กับเขา….เขาบีบคางมลแล้วออกแรงสะบัดจนใบหน้าของแองจี้หันไปตามแรง ก่อนที่มือหนาจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นต้นคอขาวของเธอแทน แรงบีบมันมากพอให้เธอดิ้นเร่าร้องขอชีวิต ตะวันเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความรำคาญแล้วสะบัดให้เธอล้มลงกับพื้น“

เรือนจำ“พ่อขอโทษนะที่ทำให้ลูกกับแม่ต้องลำบาก” แสนรักส่ายหัวไปมาอย่างไม่ต้องการให้พ่อของเธอโทษตัวเองไปมากกว่านี้ เรื่องทั้งหมดมันเกิดจากความผิดพลาด เธอไม่เชื่อว่าพ่อของเธอจะเป็นคนทำเรื่องนี้จริงๆ จะต้องมีใครใส่ร้ายพ่อของเธอแน่“บ้านนั้นว่ายังไงบ้าง?”“พี่อาทิตย์กำลังจะแต่งงานค่ะคุณพ่อ” เธอพูดเสียงสั่นยิ่งนึกถึงวันที่เห็นการ์ดแต่งงานแต่ชื่อตรงตำแหน่งเจ้าสาวไม่ใช่เธออีกต่อไปก็ยิ่งทำให้แสนรักแทบอยากจะร้องไห้ออกมา แต่เธอต้องกล้ำกลืนทุกอย่างไปเพื่อไม่ให้พ่อที่อยู่ในเรือนจำกังวลไปมากกว่านี้“พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะหาความจริงเรื่องนี้มาให้ได้”“แสนรัก ลูกอย่าเหนื่อยไปกว่านี้อีกเลย แค่พ่อทำให้ลูกไม่เหลืออะไร จนต้องใช้ชีวิตลำบากอย่างนี้ พ่อก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว อย่าตามหาความจริงอะไรทั้งนั้น มันอันตรายเกินไป แค่ใช้ชีวิตไปก็พอ…นะลูกนะ”“แต่ว่า…..”“นะแสนรัก พ่อขอร้อง….ดูแลแม่ให้ดีด้วยนะลูก” เธอพยักหน้ารับคำของพ่ออย่างไม่กล้าบอกออกไปว่าตอนนี้แม่นอนอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะอาการช็อคตั้งแต่วันที่พ่อของเธอโดนตัดสินโทษ“หมดเวลาเยี่ยมแล้ว เอาไว้หนูจะมาหาพ่อใหม่นะคะ”แสนรักเดินออกมาจากเรือนจำอย่า

เสียงดนตรีงานแต่งบรรเลงคลอไปกับบรรยากาศงานที่แสนอบอวนไปด้วยความสุข ทุกสายตาจับจ้องไปที่เจ้าบ่าวที่ใครๆต่างก็พูดถึงในเวลานี้ เขาได้ผู้หญิงที่มีพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะอย่างสิรินาถไปครอบครอง ไม่น่าแปลกใจที่ผู้คนจะรู้สึกอิจฉาตาร้อนกับงานแต่งในครั้งนี้ในขณะที่เจ้าสาวเดินเข้ามาในงานด้วยทุกสายตาที่จับจ้อง ใบหน้ายิ้มแย้มแสนมีความสุขของทุกฝ่ายนั้นกลับยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดแสนสาหัสของหญิงสาวตัวเล็กที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างไม่ใยดีคำพูดเอ่ยรับของเจ้าบ่าวเจ้าสาวจบลงที่การยอมรับและสวมแหวน เพชรเม็ดงามที่หนักหลายกะรัตถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของสิรินาถ เมื่อเทียบกับแกวนที่อาทิตย์เคยให้แสนรักแล้วมันต่างกันราวฟ้ากับเหว แขกในงานตะโกนลั่นตามพิธีเพื่อให้บ่าวสาวได้จูบกันให้พวกเขาทุกคนได้เป็นพยานรัก ก่อนเสียงปืนที่ดังขึ้นสองนัดจะหยุดทุกอย่างปั้ง!!! ปั้ง!!!!“ตะวัน” อาทิตย์ที่โอบกอดสิรินาถไว้ตามสัญชาตญาณเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่เป็นใคร“ดีใจจริงๆที่ยังจำกูได้”“แกทำบ้าอะไรของแก!!” ปลายกระบอกปืนหันไปจ่อผู้ที่เขาเคยเรียกว่าพ่ออย่างไม่ต้องคิดจนอีกคนเดินถอยหลังไป ก่อนอาทิตย์จะเดินลงมาหาอย่างไม่หวาดกล

“พี่ตะวันหายไปไหนมา?”มือที่กำลังบรรจงทายาให้เธอหยุดชะงักกับคำถามนั้น จะให้เขาตอบคำถามเธอยังไงว่าเขาหายไปไหนมา จะบอกว่าเขารับเงินจากพ่อแล้วยอมจากไปเพื่อให้เธอมีความสุขก็ดูไม่ใชเรื่องที่น่าพูดนัก ตะวันทำได้แค่เลือกพูดประโยคที่เขาต้องการแทนที่จะตอบคำถามของเธอ“พี่ก็กลับมาแล้วนี่ไง”“แสนรักคิดว่าจะไม่ได้เจอพี่แล้วซะอีก” ดวงตาคมองสบกับแววตาแสนวูบไหวขอเธอ เขาลูบที่แก้มนิ่มแผ่วเบา ยิ่งอยู่ใกล้ในตอนนี้ก็ยิงมองเห็นได้ชัดขึ้นว่าแก้มกลมของเธอซุบลงไปแค่ไหน จนทำให้แววตาของเขามีแต่คำว่าขอโทษอยู่ในนั้น“ขอโทษนะที่กลับมาช้า”“ที่พี่ตะวันหายไปเฉยๆเพราะโกรธแสนรักหรอ? โกรธที่แสนรักเลือกพี่อาทิตย์ใช่ไหม?”“ไม่ใช่แบบนั้น แสนรักมองหน้าพี่ พี่ตะวันคนนี้เคยโกรธแสนรักด้วยหรอ”เขาใช้สองมือประคองใบหน้าหวานเอาไว้ เขาอยากให้แสนรักมองเห็นความรู้สึกของเขา ตะวันคิดว่าแสนรักรู้ดีกว่าใคร ตังแต่รู้จักกันมาเขาไม่เคยโกรธแสนรักเลยสักครั้ง แม้แต่ความคิดที่จะโกรธก็ไม่เคยมี“แล้วทำไมถึงหายไปโดยที่ไม่บอกแสนรักสักคำ”“ถ้าพี่เห็นหน้าแสนรัก คิดว่าพี่จะหายไปจากที่นี่ได้หรอ” ที่คีบกับสำลีในมือถูกวางลงบนโต๊ะ ตะวันลุกขึ้นเต็มความสู