- 54 - ไม่ชอบมาพากล

กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างมั่นคง เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของ ตะวัน และแสนรักที่หยั่งรากลึกลงในใจของกันและกัน ภายในคฤหาสน์มีชีวิตชีวาขึ้นด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ และกลิ่นหอมของอาหารที่แสนรักตั้งใจเข้าครัวทำเอง ตะวันในชุดลำลองเนื้อดีนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอาหารสายตาก็จดจ้องอยู่ที่หนังสือพิมพ์แต่หูกลับคอยฟังเสียงกุกกักจากในครัวอย่างเพลิดเพลิน

"พี่ตะวันคะ ลองชิมข้าวต้มปลากะพงสูตรใหม่ของแสนรักดูหน่อยค่ะ" แสนรักเดินออกมาพร้อมถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาว ควันกรุ่นที่ลอยขึ้นมาส่งกลิ่นหอมของขิงและหอมเจียว

ตะวันวางหนังสือพิมพ์ลงทันที เขามองดูคนน้องที่ดูมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าวันแรกที่เขาพามาที่นี่ ใบหน้าที่เคยอมทุกข์บัดนี้กลับสดใสราวกับดอกไม้ที่ได้รับน้ำค้างยามเช้า

"แค่กลิ่นก็รู้แล้วว่าอร่อย แสนรักทำอะไรพี่ก็กินได้ทั้งนั้นแหละ แต่ขยันทำขนาดนี้ พี่ว่าพี่ต้องขยายชุดสูทเพิ่มแล้วนะ" เขารับถ้วยมาวางตรงหน้า

"พี่ตะวันก็พูดเกินไปค่ะ แสนรักแค่อยากดูแลพี่ ตอบแทนที่ทำให้แสนรักรู้สึกมีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง" เธอสบตาเขาด้วยความซาบซึ้ง ก่อนตะวันจะเอื้อมมือไปกุมมือเรียวไว้

"มันเป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้ว และมันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป"

ในขณะที่ภายในคฤหาสน์เต็มไปด้วยมวลแห่งความรัก ห่างออกไปในห้องเช่ารูหนูย่านชานเมืองที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของความชื้นและขยะ อาทิตย์กำลังนั่งจ้องมองผนังห้องที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายที่เขาแอบถ่ายตะวันและแสนรักจากระยะไกล

สภาพของอาทิตย์ในตอนนี้ไม่เหลือเค้าลางของทายาทอัครบวรผู้งามสง่าอีกต่อไป ผมเผ้าของเขายาวพะรุงพะรัง หนวดเคราเฟิ้มและดวงตาที่เคยดูดีกลับลึกโหลและแดงก่ำด้วยความแค้น

หลังจากงานแต่งงานครั้งที่สองพังพินาศลง และสรินาถเองก็ถูกจับกุมในตอนนั้น เพื่อนฝูงในสังคมไฮโซที่เคยประจบประแจงต่างพากันเดินหนีราวกับเขาเป็นตัวเชื้อโรค นี่เป็นครั้งแรกที่อาทิตย์ได้เข้าใจความรุ้สึกของแสนรักในวันนั้น

"ตะวัน... มึงแย่งทุกอย่างไปจากกู" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"มึงแย่งแสนรักไป... มึงแย่งอัครบวรของกูไป... มึงทำให้กูกลายเป็นหมาข้างถนน!"

เขากวาดข้าวของบนโต๊ะไม้เก่าๆลงพื้นด้วยความเดือดจัด บนโต๊ะนั้นมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่เขาแอบจดตารางชีวิตของตะวันและแสนรักเอาไว้จากการแอบสะกดรอยตามในช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา อาทิตย์หยิบมีดพกออกมากรีดลงบนรูปของตะวันที่แปะอยู่บนผนัง

"มึงคิดว่ามึงชนะแล้วงั้นเหรอ? มึงคิดว่าแสนรักจะรักมึงไปตลอดงั้นเหรอ? แสนรักเคยรักกูมาก กูมั่นใจว่าน้องไม่มีวันลืมกูง่ายๆ" เขาเริ่มวางแผนการเอาคืนที่ไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง แต่คือการทำลายสิ่งที่ตะวันรักที่สุด

"คนอย่างมึงมันจุดอ่อนเยอะเกินไปไอ้ตะวัน... แสนรักคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของมึง ถ้ากูไม่ได้สิ่งที่กูต้องการคืนมา มึงก็ต้องสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปเหมือนกัน!"

อาทิตย์แสยะยิ้ม เขามองดูขวดยาบางอย่างที่ซื้อมาจากตลาดมืดและแผนผังระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์เพื่อจำมันให้แม่นยำ เขาไม่ได้ต้องการกลับไปที่นั่นเพื่อขอขมา แต่เขาต้องการกลับไปเพื่อทวงคืนในสิ่งที่เขาคิดเอาเองว่าตะวันขโมยไปจากเขา

"อีกไม่นานหรอก... อีกไม่นาน"

กลับมาที่คฤหาสน์ตะวันกำลังจัดตารางงานเตรียมตัวไปเคลียเรื่องเส้นทางธุรกิจมืดของเขาที่กำลังจะเพิ่มเส้นทางในต่างประเทศช่วงสัปดาห์หน้า เขาเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก สัญชาตญาณของคนที่ต้องสู้รบตบมือในโลกธุรกิจมานานบอกเขาว่าความสงบนี้อาจเป็นเพียงภาพลวงตา

"พี่ตะวันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ดูเครียดๆ" แสนรักที่เดินเข้ามาพร้อมกาแฟดำถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่มีอะไรหรอก แค่ช่วงนี้พี่รู้สึกเหมือนมีคนตามมองอยู่บ่อยๆ อาจจะเป็นพวกคู่แข่งละมั้ง หรือไม่ก็อาจจะคิดไปเอง" ตะวันพยายามตีสีหน้าปกติเพื่อไม่ให้คนน้องตกใจ

"พี่ว่าจะเพิ่มคนมาเฝ้าที่หน้าบ้านอีกสองชุดตอนที่พี่ไม่อยู่"

"พี่ตะวันจะไปทำงานเหรอคะ?"

"ใช่ ต้องไปปิดดีลสามวัน พี่เป็นห่วงเรานะ ไม่อยากทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวเลย ไม่อยากให้เกิดเรื่องอีก แต่ครั้งนี้คงพาเราไปด้วยไม่ได้จริงๆ" เขาดึงเธอลงมานั่งที่ตักโอบกอดไว้อย่างหวงแหน ครั้งนี้อันตรายเกินกว่าที่จะพาแสนรักไปด้วย อย่างน้อยสิรินาถก็ถูกจับไปแล้ว พวกตุกติกที่มาเก๊าเขาเองก็จัดการไปเรียบร้อย หวังว่าครั้งนี้คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับแสนรักอีก

"แสนรักอยู่ได้ค่ะ มีพี่ดารินมาหาบ่อยๆ คนของพี่ตะวันก็ตั้งเยอะ พี่ตะวันไปทำงานเถอะนะคะ ไม่ต้องห่วง" ตะวันซบหน้าลงที่ไหล่ของแสนรัก เขาสูดกลิ่นหอมของเธอราวกับจะจดจำไว้ให้แม่นยำที่สุด

"จำไว้นะแสนรัก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าใครจะมาพูดอะไร อย่าหลงเชื่อเด็ดขาด พี่รักแสนรักคนเดียว และพี่จะกลับมาหาแสนแน่นอน"

คำพูดของตะวันดูเหมือนคำสัญญาที่แฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ แสนรักไม่ได้เอะใจเลยว่า พี่ชายฝาแฝดที่มีใบหน้าเหมือนชายที่เธอกอดอยู่ราวกับแฝดคนละฝากำลังจ้องมองเธอผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกลจากยอดตึกที่ห่างออกไป พร้อมกับแผนการที่จะเปลี่ยนชีวิตคู่ที่หวานชื่นที่แย่งไปจากตัวเองให้กลายเป็นฝันร้ายที่ยาวนาน

คืนนั้นท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอน ตะวันนอนมองแสนรักที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมกอด เขาพรูลมหายใจออกมาเบาๆในหัวเขายังคงคิดถึงเรื่องของอาทิตย์

เขาแอบให้คนไปสืบข่าวของน้องชายฝาแฝดและพบว่าอาทิตย์หายตัวไปจากที่พักเดิมที่เขาเคยให้คนไปสืบก่อนหน้า การที่คนอย่างอาทิตย์หายไปนั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย เพราะคนประเภทนี้ถ้าไม่มีที่ไป มักจะทำสิ่งที่คาดไม่ถึงเสมอ

‘ถ้ามึงกล้าแตะต้องแสนรักแม้แต่ปลายเล็บ... กูจะทำให้มึงรู้ว่าการตกนรกทั้งเป็นมันเป็นยังไง’ ตะวันขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน

แต่ในขณะเดียวกันอาทิตย์ที่กำลังนั่งอยู่ในเงามืดของห้องเช่า ก็กำลังหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาได้ข้อมูลชิ้นสำคัญเกี่ยวกับความลับบางอย่างในอดีตของตะวันที่แสนรักไม่เคยรู้ ข้อมูลที่จะใช้สั่นคลอนความเชื่อใจของคนทั้งคู่ให้พังพินาศ

"เตรียมตัวรับแรงกระแทกได้เลย พี่ชาย..." อาทิตย์ฉีกรูปถ่ายของแสนรักเป็นสองซีก

"เพราะงานเซอร์ไพรส์ที่แท้จริง... มันกำลังจะเริ่มหลังจากมึงบินออกจากประเทศไป!"