6 หมั่นโถว

      หลังจากที่ระบบจากไป เว่ยซินเหลียนสังเกตพบว่า เวลาที่ระบบคุยกันกับเขา บรรยากาศโดยรอบจะหยุดนิ่ง มีเพียงเขากับระบบเท่านั้นที่สามารถโต้ตอบกันได้

      "อะ ... แล้วนี่ฉันมาทำอะไรในครัวกันละเนี่ย?" เว่ยซินเหลียนยังคงงงงวยกับการที่ตัวเองเข้ามาในห้องครัวของนิยายเรื่องนี้ เพราะเหมือนว่าช่วงเหตุการณ์นี้เขาไม่พบในนิยายเลย

      "แต่ ... เอ๋ ... คลับคล้ายคลับคลา ว่าวันนี้คือวันที่เว่ยซินเหลียนคนนี้เพิ่งถูกรับเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักฟ้าดิน พรุ่งนี้ถึงจะเป็นวันคารวะอาจารย์ พร้อมกับศิษย์คนอื่นๆ ที่รับเข้ามาในคราเดียวกัน ... แล้วนี่ฉัน ... " เว่ยซินเหลียนพลันคิดออกในทันที

      ถึงแม้ผู้แต่งจะไม่ได้บรรยายอย่างละเอียดมากนักในส่วนนี้ หากเริ่มตอนแรกในวันพรุ่งนี้ งั้นวันนี้ก็เป็นวันที่เว่ยซินเหลียน เพิ่งถูกทางบ้านส่งเข้า เพราะเหมือนเขาจะอ่านแบบผ่านๆ

      สำหรับตัวละครตัวนี้ เขาไม่ได้สนใจมันเลยด้วยซ้ำ นั้นเพราะตัวละครที่มีชื่อ เว่ยซินเหลียน เป็นเพียงตัวประกอบเท่านั้น เขาจะสนใจทำไมกัน มันไม่สาระสำคัญของเรื่องสักหน่อย หากถามนักอ่านคนอื่นๆ พวกเขาเหล่านั้นก็เป็นเช่นเดียวกันกับเขา ถึงแม้ว่าตัวละครตัวนี้จะมัชื่อแซ่เดียวกันกับเขาก็ตาม เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

      "จ๊อก ๆ ๆ" เสียงท้องของเขาดังขึ้น เขาเอามือลูบตัวเองเบาๆ

      "เอ๋ ... ฉันต้องหิวด้วยเหรอ?" เว่ยซินเหลียนรู้แจ้งในทันทีว่าทำไมเขาถึงต้องเข้ามาในครัวในครั้งนี้

      และเจ้าเว่ยซินเหลียนที่อยู่ในนิยายก่อนหน้าเขาคงสะดุดขอบประตูล้มลงเป็นแน่ ตอนแอบย่อมมาหาของกินในครัว

      (ซุ่มซ่ามก็ที่หนึ่ง ... เฮ้ย~)

        เพราะจากที่เขาอ่านมา ตัวละครตัวนี้เป็นคนไม่เอาไหน เพราะเป็นลูกคุณหนู มีบ่าวรับใช้ที่ตามใจเขาเป็นอย่างมาก บิดาของไอ้เจ้าหมอนี้ก็โอ๋ลูกชายคนเดียวของตระกูล จนทำให้เขากลายเป็นคนหยิบโหย่ง ที่ทำอะไรไม่เป็น

        แต่ตอนนี้เขากลายมาเป็นเว่ยซินเหลียนแล้ว ก่อนจะคิดถึงเรื่องอื่นออก เขาต้องเติมพลังในการขับเคลื่อนทั้งร่างกายและสมองของเขาเองซะก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน ดังนั้น ต้องหาอะไรกินจริงๆ เพราะตอนนี้เขามาก

        "หาอะไรกินก่อนดีกว่า กองทัพมันต้องเดินด้วยท้อง เดียวไม่มีแรง" เว่ยซินเหลี่ยนมองไปรอบๆ เพื่อให้สิ่งที่เติมพลังให้กับตัวเขา

        "แล้วนี่มีอะไรให้กินบ้างละเนี้ย?" เว่ยซินเหลียน พยายามมองหาของกินรอบๆ ห้องครัว

        สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นหม้อซึ้งนึ่งสำหรับอุ่นอาหาร ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปเปิดฝา เห็นหมั่นโถวสีขาวนวลหลายลูกวางอยู่ในนั้น มันเย็นแล้ว แต่...

        "กินอันนี้รองท้องไปก่อนละกัน ... แป้งยังไม่แข็งตัว ... กินไอ้เจ้านี้ละ ถึงจะเย็นแล้วก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรลงไปท้อง ... " เขาหยิบหมั่นโถวออกมา 2 ลูก แล้วก็กันมันเข้าปาก

        "อือ ... แป้งนุ่มจัง อร่อยวะ" จากที่หยิบแค่สอง 2 กลายเป็น 4 ลูก ในชั่วพริบตา ก็คนมันหิวจะให้ทำไง

        เขาเอามือน้อยๆ ของเขาลูบท้องอีกครั้ง รู้สึกอิ่มมากโดยไม่รู้ตัว

        (ก็มันอร่อยนี้นา หมั่นโถวในยุคนี้อร่อยจริงๆ ขนาดเย็นนะเนี้ย)

        "ตอนนี้ก็น่าจะ 4 ทุ่ม นี้ก็ดึกแล้ว กลับไปนอนดีกว่า จะได้ตื่นแต่เช้า" เว่ยซินเหลียนแหงนมองดูดวงจันทร์ที่สูงพ้นหลังคาเรือนเก็บของที่อยู่ข้างเรือนครัว ดวงจันทร์ลอยอยู่ในระดับประมาณ 10 นาฬิกาได้ หรือประมาณยามห้าย^[1]

        ก่อนที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากจุดที่เขายืนกินหมั่นโถว เสียงประตูห้องครัวก็ดังขึ้น

        โดยไม่รู้ตัว เหมือนเขากำลังทำความผิดอย่างไรอย่างงั้น เขาหลบทันที

        พอดีกับที่มีคนเดินเข้ามาในห้องครัว และมุ่งหน้ามายังจุดที่เขาหลบอยู่ นั้นก็คือเตาไฟที่มีหม้อซึ้งนึ่งอาหารตั้งอยู่

        เสียงเล็กๆ ของเด็กผู้ชายที่ยังไม่แตกหนุ่มก็ดังขึ้น เหมือนว่าเขาต้องการเปิดฝาซึ้งนึ่งเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้นหรือเปล่า

        เด็กชายก็ต้องพบกับปัญหาของตัวเอง ที่ทำให้เขาไม่สามารถเปิดฝาซึ้งนึ่งได้ นั้นเพราะความสูงของเขายังสูงไม่พอ ดังนั้นเขาจึงต้องเขย่งเท้าเพื่อให้เขาสามารถยืดตัวและมีความสูงที่สามารถเอื้อมมือถึงฝาซึ้งนึ่งที่อยู่ปลายสุดของมือ เขาพยายามที่จะใช้มือเปิดฝาซึ้งนึ่งได้

        แต่มือเจ้ากรรม ดันไม่สามารถจับฝาซึ้งนึ่งได้มั่น มันจึงตกลงไปอีกด้านหนึ่ง

        "โอ๊ย! ... เจ็บ! เจ็บ! เจ็บ! ... นี้เปิดยังไงเนี่ย!" เว่ยซินเหลียน ยืนขึ้น และโวยวายทันที

หมายเหตุ

[1] ยามห้าย คือ คือ 21.00 - 22.59 น.