Inicio / รักโบราณ / ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท / บทที่ 76 องค์รัชทายาทพระองค์ใหม่

Compartir

บทที่ 76 องค์รัชทายาทพระองค์ใหม่

Autor: BigM00N
last update Fecha de publicación: 2026-11-03 13:29:11

ภายในห้องทรงพระอักษร หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้ประทับอยู่หลังโต๊ะด้วยพระพักตร์ซีดเซียว เบื้องหน้าคือหลักฐานทั้งหมดที่ชี้ว่ากู้ฮองเฮาเป็นผู้สั่งการลอบสังหารองค์ชายสี่และหลินซีอิน พระองค์ทรงอ่านเอกสารซ้ำหลายครั้ง ก่อนตรัสเสียงต่ำ

“เป็นนางจริง ๆ หรือ”

หัวหน้าองครักษ์หลวงคุกเข่าลง

“พ่ะย่ะค่ะ”

“คนร้ายที่จับได้สารภาพตรงกัน อีกทั้งยังพบจดหมายคำสั่งจากคนสนิทของฮองเฮา”

ฮ่องเต้ทรงหลับพระเนตรลง ความเจ็บปวดแล่นผ่านพระหทัย กู้ฮองเฮาเป็นสตรีที่อยู่เคียงข้างพระองค์มานานหลายปี แม้ระยะหลังจะมีความขัดแย้งกันบ้าง แต่พระองค์ไม่เคยคิดว่านางจะกล้าสั่งฆ่าพระโอรสอีกพระองค์หนึ่ง

“นางทำได้อย่างไร...”

พระสุรเสียงแผ่วเบา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชา

“ถ่ายทอดราชโองการ!”

หัวหน้าองครักษ์หลวงรีบประสานมือ

“พ่ะย่ะค่ะ!”

“กู้ฮองเฮามีความผิดฐานใช้อำนาจฝ่ายในสั่งการลอบสังหารเชื้อพระวงศ์ และสั่งฆ่าพยานในคดีสำคัญ ให้ปลดออกจากตำแหน่งฮองเฮา ริบตราประจำตำแหน่งและเครื่องยศทั้งหมด ส่งตัวเข้าตำหนักเย็น ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมโดยไม่ได้รับพระบรมราชานุญาต”

“รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อราชโองการประกาศ กู้ฮองเฮาทรงกรีดร้องด้วยความโกรธ

“ฝ่าบาท! หม่อมฉันทำทุกอย่างเพื่อลูก เหตุใดพระองค์จึงไม่เข้าใจ”

แต่ไม่มีผู้ใดตอบ นางถูกถอดเครื่องยศและนำตัวออกจากตำหนักคุนหนิง จากสตรีผู้เคยเป็นมารดาแห่งแผ่นดิน กลับต้องไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในตำหนักเย็นอันเงียบเหงา

เหตุการณ์ต่อเนื่องหลายครั้งทำให้ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงเหนื่อยล้าอย่างมาก พระองค์สูญเสียพระโอรสไปหลายคนภายในเวลาไม่นาน

องค์รัชทายาทถูกประหารชีวิต

องค์ชายสามถูกส่งไปเฝ้าสุสานตลอดชีวิต

องค์ชายสี่ถูกลอบสังหาร

กู้ฮองเฮาถูกปลด

ราชสำนักเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ขุนนางแต่ละฝ่ายเริ่มจับกลุ่มกันอย่างลับ ๆ เพื่อคาดเดาว่าองค์ชายพระองค์ใดจะได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทคนต่อไป แต่ฮ่องเต้กลับไม่ต้องการให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก

วันหนึ่ง พระองค์จึงมีรับสั่งให้หลี่เฉิงอวิ๋นเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ ภายในห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระอนุชาด้วยแววตาเหนื่อยล้า

“น้องหก”

“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพี่”

“เจ้าคิดว่าข้าควรแต่งตั้งผู้ใดเป็นรัชทายาท”

หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

“เรื่องนี้เป็นพระราชอำนาจของเสด็จพี่”

ฮ่องเต้ถอนพระปัสสาสะ

“ข้ารู้ แต่ข้าอยากฟังความคิดเห็นของเจ้า”

หลี่เฉิงอวิ๋นจึงกล่าวอย่างระมัดระวัง

“กระหม่อมคิดว่าผู้ที่จะเป็นรัชทายาท ไม่จำเป็นต้องมีตระกูลฝ่ายมารดาที่ยิ่งใหญ่ แต่ต้องมีจิตใจมั่นคง รู้จักรับผิดชอบ และเห็นชีวิตของราษฎรสำคัญกว่าผลประโยชน์ของตนเอง”

ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

พระองค์หยุดเล็กน้อย ก่อนตรัส

“ข้าคิดจะแต่งตั้งองค์ชายสิบเอ็ด”

หลี่เฉิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้น

“องค์ชายสิบเอ็ดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ใช่”

ฮ่องเต้พยักพระพักตร์

“เขาเป็นพระโอรสที่อายุน้อยที่สุดของข้า พระมารดาของเขามาจากครอบครัวธรรมดา ไม่มีตระกูลใหญ่คอยสนับสนุน”

“ที่ผ่านมาเขาเติบโตอยู่ในวังอย่างสงบ ไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับการแย่งชิงอำนาจ”

หลี่เฉิงอวิ๋นครุ่นคิด

“แต่พระองค์ยังทรงพระเยาว์มาก”

“ข้ารู้”

ฮ่องเต้ตอบ

“เพราะเหตุนี้ ข้าจึงต้องการให้เจ้าเป็นผู้ช่วยอบรมเขา”

หลี่เฉิงอวิ๋นชะงัก

“กระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้พยักพระพักตร์

“ใช่! เจ้ามีความสามารถทางการทหาร และข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่สอนให้เขาหลงใหลในอำนาจ”

พระองค์ทอดพระเนตรพระอนุชา

“ข้าไม่ต้องการให้รัชทายาทคนต่อไปกลายเป็นคนเช่นเดียวกับพี่ชายของเขา”

หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนประสานมือ

“หากเป็นพระประสงค์ของเสด็จพี่ กระหม่อมยินดีช่วยอบรมองค์ชายสิบเอ็ดพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ทรงยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

“ดี! เช่นนั้นข้าก็วางใจได้”

ไม่นานนัก ราชโองการแต่งตั้งองค์ชายสิบเอ็ดเป็นองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ก็ถูกประกาศทั่วแคว้น ข่าวนี้สร้างความประหลาดใจให้แก่เหล่าขุนนางไม่น้อย เพราะไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าฮ่องเต้จะเลือกพระโอรสที่อายุน้อยที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น พระมารดาขององค์ชายสิบเอ็ดก็ไม่มีตระกูลใหญ่คอยหนุนหลัง ทำให้ขุนนางหลายฝ่ายไม่สามารถอาศัยความสัมพันธ์ทางเครือญาติเข้าไปแทรกแซงตำหนักบูรพาได้ง่ายนัก

ฮ่องเต้มีรับสั่งให้จัดตั้งคณะอาจารย์ผู้ทรงคุณธรรมเพื่ออบรมองค์รัชทายาท ส่วนหลี่เฉิงอวิ๋นได้รับมอบหมายให้ดูแลการฝึกฝนด้านการทหารและความเข้าใจเกี่ยวกับความมั่นคงของแผ่นดิน

ฮ่องเต้เองก็ทรงใช้เวลาสอนพระโอรสอย่างใกล้ชิด พระองค์ไม่ต้องการเพียงผู้สืบทอดบัลลังก์ แต่ต้องการผู้ที่จะปกครองแผ่นดินโดยไม่หลงลืมว่าชีวิตของราษฎรสำคัญเพียงใด

หลายวันต่อมา ภายในจวนอ๋องหก เสิ่นจื่อเวยกำลังนั่งรับประทานขนมอยู่ในสวน เมื่อเห็นหลี่เฉิงอวิ๋นเดินเข้ามา นางก็รีบยิ้มกว้าง

“เฉิงอวิ๋น!”

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ

“วันนี้เจ้ากินอะไรอีก”

เสิ่นจื่อเวยเชิดหน้า

“ขนมดอกกุ้ยฮวาเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองจานขนม

“ข้าหมายถึงก่อนหน้านี้”

เสิ่นจื่อเวยชะงัก ก่อนยิ้มอย่างไร้เดียงสา

“ก็...ขนมถั่วแดงนิดหน่อย”

ชายหนุ่มหัวเราะ

“นิดหน่อยของเจ้าคือเท่าใด”

“ไม่มาก!”

หญิงสาวรีบตอบ

“เพียงห้าชิ้นเท่านั้น”

หลี่เฉิงอวิ๋นส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะนั่งลงข้างนาง เสิ่นจื่อเวยยื่นขนมให้เขา

“ท่านกินด้วยสิ”

ชายหนุ่มรับมา ก่อนกล่าว

“วันนี้ข้าเข้าเฝ้าเสด็จพี่”

เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า

“เรื่ององค์รัชทายาทพระองค์ใหม่หรือ”

“ใช่”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม

“เสด็จพี่ทรงแต่งตั้งองค์ชายสิบเอ็ดแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยชะงักเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า

“หม่อมฉันได้ยินข่าวแล้วเพคะ”

นางนิ่งคิดก่อนจะถามออกมา

“องค์ชายสิบเอ็ดอายุเท่าใด”

“เก้าปี”

เสิ่นจื่อเวยเบิกตากว้าง

“ยังเด็กมาก!”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า

“ใช่ เสด็จพี่จึงให้ข้าช่วยอบรมเขา”

เสิ่นจื่อเวยหันมามองสามีก่อนหัวเราะออกมา

“เช่นนั้นท่านก็กลายเป็นอาจารย์ขององค์รัชทายาทแล้วหรือ”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม

“คงเป็นเช่นนั้น”

เสิ่นจื่อเวยทำท่าครุ่นคิดแล้วกล่าวออกมา

“เช่นนั้นท่านอ๋องต้องสอนเขาให้ดี อย่าสอนแค่เพียงวิธีใช้ดาบหรือบัญชาการทหาร”

หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว

“แล้วควรสอนอะไรอีก”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มบาง ๆ

“สอนให้เขารู้จักความลำบากของคนธรรมดา สอนให้เขาเข้าใจว่าข้าวหนึ่งถ้วยไม่ได้เกิดขึ้นมาเอง และสอนให้เขารู้ว่าทหารชายแดนทุกคนต่างมีครอบครัวรออยู่ที่บ้าน”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางนิ่ง ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนจะปรากฏขึ้น

“เจ้าพูดถูก”

เสิ่นจื่อเวยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มหัวเราะ

“ดูเหมือนข้าควรพาเจ้าไปช่วยสอนองค์รัชทายาทด้วย”

เสิ่นจื่อเวยรีบส่ายหน้า

“ไม่เอา!”

หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว

“เพราะเหตุใด”

“ข้าไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องในวังอีกแล้ว”

หญิงสาวตอบทันที

“ข้าอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”

“กินของอร่อย”

“ออกไปขี่ม้า ยิงธนู”

“แล้วก็อยู่กับท่าน”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางก่อนจะยื่นมือไปจับมือนาง

“ข้าก็ต้องการเช่นนั้น”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง แต่ในใจกลับรู้สึกโล่งอกอย่างแท้จริง เพราะตอนนี้เรื่องราวในนิยายต้นฉบับได้เปลี่ยนแปลงไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว

หลินซีอิน... นางเอกผู้เคยได้รับความรักและความเห็นใจจากผู้คนมากมายสุดท้ายกลับจบชีวิตลงเพราะความริษยาและการตัดสินใจของตนเอง

ซ่งเจียหมิง... พระเอกผู้เคยมีอนาคตสดใส กลับต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในเมืองชายแดนพร้อมครอบครัวที่ถูกเนรเทศ

มู่หลิงซี...สตรีที่เคยคิดว่าตนเองจะได้เป็นพระสนมผู้สูงศักดิ์ กลับสูญเสียทุกอย่างเพราะความทะเยอทะยาน

ส่วนองค์รัชทายาทและองค์ชายที่คิดแย่งชิงอำนาจ ก็ได้รับผลจากการกระทำของตนเองเช่นกัน ดูเหมือนบทสรุปของนิยายเรื่องนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

นางหันไปมองหลี่เฉิงอวิ๋นก่อนจะยิ้มอย่างสดใส

“เฉิงอวิ๋น”

“หืม”

“พรุ่งนี้พาหม่อมฉันออกไปเที่ยวได้หรือไม่เพคะ”

ชายหนุ่มยิ้ม

“เจ้าอยากไปที่ใด”

เสิ่นจื่อเวยทำท่าครุ่นคิดก่อนตอบ

“หม่อมฉันอยากไปขี่ม้านอกเมือง แล้วก็แวะกินเป็ดย่างที่ร้านเดิม”

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ

“สุดท้ายก็เรื่องกิน”

เสิ่นจื่อเวยเชิดหน้า

“การกินเป็นเรื่องสำคัญของชีวิต!”

ชายหนุ่มยื่นมือไปลูบศีรษะนางเบา ๆ

“ได้! พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไป”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง แล้วเอนศีรษะพิงไหล่สามีอย่างมีความสุข แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านกิ่งไม้ สายลมอ่อน ๆ พัดกลิ่นดอกไม้ลอยมา ภายในจวนอ๋องหก ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status