สิ้นลาย - 04 อยากเลี้ยงแมว

ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง ฌานินขอให้ค่ำคืนนี้ผ่านไปเร็ว ๆ และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มาที่นี่อีก เธอหันมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอนตัวไปมา พูดจาเลอะเลือนด้วยความเมามาย จนแทบไม่เหลือสติรับรู้อะไรแล้ว

“ขวัญเรากลับกันเถอะ เมามากแล้วนะ”

“อึก ฮ่า ๆ พี่อุ่นตลก”

ขวัญใจหัวเราะคิกคัก ตอนนี้เธอกำลังเล่นเกมดีดหน้าผากกับไออุ่น ส่วนปอร์เช่ออกไปสูบบุหรี่กับพี่ชายของเขาพร้อมเจแปนและบอล ภายในห้องจึงเหลือกันอยู่กันแค่สี่คน ไออุ่นและขวัญใจเมาจนแทบไม่รู้เรื่อง และอีกคนที่นั่งตรงกันข้าม เจ้าของสายตาคมคู่นั้นที่จ้องมองตลอดเวลา

“ขวัญใจ” ฌานินพยายามเรียกคนข้างกันที่เอาแต่หัวเราะ เมื่อถามเท่าไรเพื่อนก็ไม่สนใจ เธอจึงเงียบพยายามไม่มองอีกคน ทำเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศ

“กลับยังไง”

มือเรียวเผลอกำแน่นทันทีเมื่อเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นมาไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเขากำลังพูดกับใคร เพราะในห้องนี้ เหลือเพียงเธอที่ยังมีสติครบถ้วน

“ครั้งนั้นเธอพูดมากกว่านี้นะ”

ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพื่อรวบรวมความกล้า ดวงตาที่เอาแต่หลบหนีค่อย ๆ เงยขึ้นเผชิญหน้าอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา ในที่สุดริมฝีปากอิ่มก็ขยับเปล่งคำขอ

“ช่วยทำเป็นไม่รู้จักกันได้ไหมคะ ทำเหมือนไม่เคยเจอกันมาก่อน”

“หืม?” คิ้วเข้มกระตุกยกสูง เธอกำลังทำให้เขาเหลือเชื่อกับคำพูดอีกครั้ง

“เลิกมองได้แล้วค่ะ” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ สวนทางกับหัวใจที่กำลังเต้นแรง

“แล้วถ้าห้ามสายตาตัวเองไม่ได้ ต้องทำยังไงดี?”

แววตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวส่งไปตรงหน้า เขาไม่คิดจะปิดบังความสนใจที่มีต่อเธอ ยิ่งแตกต่างจากผู้หญิงที่เคยผ่านมายิ่งเหมือนมีแรงดึงดูดฉุดไม่ให้ละสายตา ความคิดวกกลับไปถึงสัมผัสครั้งนั้น แม้จะเข้าไปแค่ส่วนปลายแต่กลับจำไม่ลืม

“ฌานิน ชื่อเพราะดี”

“พี่คลื่น”

เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเขาออกมา คล้ายจะทำให้อีกฝ่ายพอใจไม่น้อย ริมฝีปากหยักยกยิ้มเหมือนกำลังเล่นเกมกับเหยื่อตัวเล็ก

“ว่าไงครับ คนสวย”

“ต้องการอะไรคะ” ดวงตากลมสั่นวูบ ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ด้วยถ้อยคำที่ทำให้กลางใจคล้ายถูกเขย่าแรง ๆ

“เรามาทำให้มันจบดีไหม ค้างคาเอาไว้มันไม่ดีนะ”

มือเรียวบีบกำเข้าหากันจนเปียกชื้น มองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับบนใบหน้าคมคายด้วยความไม่เข้าใจ เพราะยิ่งเห็น

ความตื่นกลัวในแววตาของเธอ เขากลับยิ่งดูสนุก

เสียงพูดคุยของคนที่เพิ่งกลับจากสูบบุหรี่ดังแว่วมาแต่ไกล ไม่นานประตูก็ถูกผลักเปิด ร่างเล็กถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องเผชิญกับสายตาและคำพูดของคนตรงหน้าตามลำพัง

“เช่ ตอนนี้ขวัญเมามากแล้ว เดี๋ยวฌาพาขวัญกลับก่อนนะ” พอได้จังหวะฌานินรีบหันมาบอกเพื่อนทันที

“เดี๋ยวเช่ยืมรถพี่บอลไปส่ง”

“เดี๋ยวฌาเรียกแกร็ปผู้หญิง เช่ไม่ต้องห่วง” เธอตอบเพื่อให้เพื่อนสบายใจ อยากรีบหายไปจากตรงนี้ที่มีสายตาคู่นั้นมองตลอดเวลา

“มึงก็เมาจะไปส่งเพื่อนได้ยังไง” คูเปอร์ถามน้องชาย แต่ยังไม่ทันได้คำตอบเพื่อนสนิทก็เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างจงใจ

“กูไปส่งให้ไหม”

“อย่างมึงไม่น่าใช่คนดี”

“มึงก็รู้ ถ้าไม่เล่นด้วยกูไม่เคยยุ่ง” คลื่นยกแก้วขึ้นจิบพลางหัวเราะ การที่เขาแสดงน้ำใจแบบนั้นแน่นอนว่ามีความต้องการบางอย่างแอบแฝง ใครบ้างทำดีแล้วไม่หวังผลคงมีแต่พวกคนโง่

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฌาพาเพื่อนกลับเอง”

เจ้าของใบหน้าสวยเอ่ยปฏิเสธเพื่อตัดความหวังดีจากชายหนุ่มตรงหน้า แม้ภายนอกเธอจะดูใสซื่อในบางครั้ง

แต่ใช่ว่าฌานินจะมองไม่ออก ทั้งคำพูด แววตา และท่าทีล้วนทำให้นึกย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อห้าเดือนก่อน เธอไม่อยากอยู่ใกล้และต้องการหลบหนีไปให้ไกล

การเจอกันครั้งแรกในรอบห้าเดือน และหวังให้มันเป็นครั้งสุดท้าย

เมื่อเธอบอกอย่างนั้น คนตัวสูงไม่ค้านอะไร เขาไม่ชอบการถูกปฏิเสธซ้ำ ๆ ที่ทำให้รู้สึกเสียหน้าแต่ลึก ๆ แอบหวังว่ามันจะมีสักวันที่ผู้หญิงเย่อหยิ่งคนนี้จะมาสยบใต้คำสั่ง

ปอร์เช่ช่วยประคองขวัญใจให้ลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนฌานินจะรีบเดินตามเพื่อนออกจากห้อง เมื่อมาถึงตรงหน้าอู่แล้ว

เธอก็ล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าเพื่อเรียกรถที่คนขับเป็นผู้หญิงให้มารับอย่างที่บอกเพื่อนไว้

“พี่คลื่นร้ายนะฌา อย่าติดกับดักความหล่อ”

นิ้วเรียวที่กำลังแตะบนจอมือถือพลันชะงัก ค่อย ๆ หันมองเพื่อนตัวสูงข้างกัน “… บอกฌาทำไม”

“เห็นว่าพี่มันสนใจฌา ผู้ชายด้วยกันดูออก คนนี้ไม่ได้ถ้าเผลอรู้สึกฌาต้องเจ็บแน่ ๆ”

ฌานินพยักหน้า แม้เขาจะเป็นชายที่ถูกใจและตรงสเปกทุกอย่างแต่เธอดูออกว่าเจ้าชู้ขนาดไหน ไม่ได้คิดสานต่ออะไรทั้งสิ้นเพราะชีวิตในตอนนี้มันก็มีแต่เรื่องราวชวนหนักใจมากพออยู่แล้ว

หลังส่งเพื่อนที่บ้าน ร่างเล็กนั่งรถต่อมายังหอพักของตัวเอง ต้องเดินลัดเลาะซอกตึกกว่าจะถึงห้องใช้เวลาหลายนาที

ลมเย็นพัดกระทบใบหน้าหวานแผ่วเบา ตอนนี้ฌานินกำลังยืนอยู่ข้างนอกตรงระเบียง แหงนมองท้องฟ้ามืดสนิทไร้ดาว ภาพสายตาคมคู่นั้นเอาแต่ติดอยู่ในหัวของเธอตั้งแต่กลับมา

ไม่ว่าจะสลัดออกไปกี่ครั้งก็ไม่ยอมหลุดจากความคิด หัวใจดวงน้อยสั่นไหวระรัว เพียงแค่นึกย้อนกลับไปถึงร่างหนากำยำในวันนั้น และเจ้าสิ่งใหญ่โตกลางลำตัวที่ทำให้เธอขนลุกซู่อย่าหวนมาเจอกันอีกเลย

นั่นคือคำขอที่ร่างเล็กกำลังภาวนา ไม่อยากเผชิญหน้ากับความอับอายที่เคยเลือกทำรวมถึงสายตาที่ดูเหมือนคอยเล่นสนุกกับความรู้สึกของเธอ

วันต่อมา

ฌานินเพิ่งปัดกวาดห้องเสร็จ เพราะไม่รู้จะทำอะไร เธอจึงเอาแต่ปัดกวาดเช็ดถูห้องของตัวเองแทบทุกวัน เมื่อทำเสร็จทุกอย่างแล้ว เท้าเล็กเดินมาหยุดตรงโทรศัพท์ของตัวเองที่ชาร์จแบตทิ้งเอาไว้ ก่อนจะหยิบขึ้นมา

แชต: นับหนึ่ง

นับหนึ่ง: ก็อก ก็อก คนสวยอยู่ไหมเอ่ย

ข้อความจากรุ่นพี่ปีสี่ที่ชื่อ นับหนึ่ง ปรากฏบนหน้าจอ เขาคือคนเดียวที่ฌานินยอมส่งช่องทางติดต่อให้ หลังจากถูกตามตื้อมานานเกือบปี แต่สถานะไม่มีอะไรคืบหน้า เพราะเธอแทบไม่เปิดใจให้ใครเลย

ฌานิน: พี่นับว่าไงคะ

นับหนึ่ง: พี่จีบฌามาหลายเดือนแล้วนะ พอจะมีโอกาส

บ้างหรือยังครับ

ฌานิน: จำที่เคยบอกได้ไหมคะ ฌาไม่อยากให้พี่นับเสียเวลาเลย

เธอเคยบอกเขาไปแล้วตั้งแต่แรก แต่อีกฝ่ายยังยืนยันเดินหน้าจีบ การปฏิเสธใครสักคน ใช่ว่าเธอจะไม่ลำบากใจเลย มันหนักอึ้งราวกับมีความผิด

นับหนึ่ง: ไม่เป็นไรครับ ถ้าถึงวันที่พี่รู้สึกว่าเดินหน้าต่อไม่ได้แล้วเดี๋ยวพี่จะถอยออกมาเอง

ดวงตากลมมองข้อความจากแชตกลุ่มของเพื่อนที่เด้งขึ้นมาพอดี พอไม่รู้จะตอบยังไงจึงตัดสินใจแตะไปอ่านข้อความของเพื่อนแทน

แชตกลุ่ม

ขวัญใจ: เมื่อคืนฉันเมามาก กลับห้องยังไงเนี่ย ตื่นมาอยู่บนเตียงเฉยเลย

ปอร์เช่: แม่เธอไปส่ง

ขวัญใจ: ขอบคุณนะฌา มองหน้าพี่คลื่นเพลินไปหน่อย

เนี่ยพูดถึงแล้วยังใจสั่น มองใกล้ ๆ ยิ่งหล่อ

ขวัญใจ: แต่ฉันคิดไปเองไหมนะ เหมือนเขาสนใจยัยฌา

ปอร์เช่: ไม่คิดไปเอง เช่ก็คิดงั้นเหมือนกันดูออก พี่มันมองตลอด

หัวใจดวงน้อยเต้นแรง เป็นไปตามคาดคือเพื่อนของเธอสังเกตเห็นสายตาของเขาที่เอาแต่มองอย่างไม่ปกปิดความสนใจเลยสักนิด คงไม่มีใครที่ดูไม่ออก

ขวัญใจ: ตายแล้ว!! ยัยฌายิ่งไม่มีภูมิต้านทานด้วย พี่คลื่นเจ้าชู้ ต่อให้สนใจแต่คงไม่มาจริงจังกับเพื่อนเราแน่

ปอร์เช่: ใช่ สุด ๆ แล้วคนนี้

ขวัญใจ: ยัยฌาแกลัดคิว!!

ฌานินกัดริมฝีปากเบา ๆ พลางกวาดสายตาไล่อ่านข้อความของเพื่อน เธอเลือกเงียบไม่พิมพ์โต้ตอบ คิดไปว่าหากทุกคนรู้ว่าเธอเคยนัดกับเขามาแล้วจะเป็นยังไง

ขวัญใจ: แต่ฉันสงสัยตอนเล่นเกม ทำไมพี่คลื่นถามยัยฌาแบบนั้น

เฮือก! ขอบตาพลันร้อนวาบทันทีเมื่อได้อ่านคำถามของขวัญใจในช่องแชต ปลายนิ้วสั่นเบา ๆ สมองเริ่มคิดหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนความสงสัย

ขวัญใจ: ถ้าฉันไม่รู้จัก ป่านนี้คงคิดว่ายัยฌาเคยนัดเจอผู้ชายในแอปฯ หาคู่แน่ ๆ

ฌานิน: ไม่เคยนะ

ฌานิน: ฌาไม่เคยนัดใครแบบนั้นจริง ๆ

นิ้วเรียวรูดแป้นพิมพ์ส่งคำปฏิเสธออกไปติดกันด้วยความลนลาน ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเผลอแสดงพิรุธร้อนตัวมากเกินไปหรือเปล่า

ขวัญใจ: อื้อ ฉันรู้ อย่างแกน่ะเหรอจะนัดผู้ชาย

ร่างเล็กถอนหายใจโล่งอก คงเพราะนิสัยของเธอที่ไม่สนใจชายคนไหนเลยทำให้เพื่อนเชื่อคำที่พิมพ์ส่งไปได้อย่างไม่นึกสงสัย

ติ๊ง~ แจ้งเตือนเด้งซ้อนบนหน้าจออีกครั้ง ฌานินมองดูด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นว่ามันคือการเพิ่มเพื่อนเข้ามาจากใครบางคน นิ้วเรียวแตะไปดูอย่างอยากรู้เพราะเธอแทบไม่ให้ช่องทางติดต่อกับใครเลย

- คลื่น เพิ่มเพื่อนจาก ID ใหม่ -

ดวงตากลมเบิกโตด้วยความตกใจ ร่างเล็กรีบวางโทรศัพท์ลงจากมือ แล้วถามกับตัวเองว่าตาฝาดไปหรือเปล่า อาจเป็นเพราะย้อนกลับมาเจอทำให้ชื่อของเขาติดอยู่ในความคิด

แต่พอเห็นแจ้งเตือนเด้งเข้ามาในช่องแชตที่เพิ่งเพิ่มเพื่อน มันกำลังย้ำชัด ๆ ว่าไม่ใช่ตาฝาดไปเอง

แชต: คลื่น

คลื่น: Last time wasn’t enough

คลื่น: Wanna meet again and get dirty, baby?

คนตัวเล็กกัดริมฝีปากแน่น กับประโยคภาษาอังกฤษที่อีกฝ่ายส่งมา เขาเป็นผู้ชายประเภทไหนกัน ถึงได้ชวนผู้หญิงที่ไม่รู้จักไปทำเรื่องใต้สะดือแบบนั้น แม้เคยผ่านการนัดกันมาก่อนแล้ว แต่ครั้งนั้นสำหรับเธอมันคือความจำใจ และไม่ได้ต้องการให้เกิดขึ้นอีกครั้ง

- ฌานิน block คลื่น -

นั่นคือสิ่งที่เธอตัดสินใจทำหลังอ่านข้อความของเขา

… เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์

ฌานินกำลังนั่งรอผ้าอยู่ใต้ตึกห้องพัก เธอนำผ้าลงมาปั่นซักที่นี่ประจำเพราะในห้องไม่มีราวตากจึงต้องใช้เครื่องอบให้เสร็จสรรพแล้วค่อยนำไปแขวนเก็บเอาไว้ในตู้

ใครก็ตามที่เดินผ่านต่างอดไม่ได้ที่จะสะดุดตากับใบหน้าหวานมีเสน่ห์ เส้นผมสีบลอนด์สว่างยิ่งทำให้เธอโดดเด่น ทว่าแววตากลมคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความหม่นเศร้าไร้ประกายความสดใส

เธอเหมือนคนที่แตกสลายไปแล้ว เหลือเพียงหน้าที่ที่ต้องมีชีวิตต่อตามคำขอของแม่ก่อนจะสิ้นใจ ถ้อยคำนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว ทุกครั้งที่นึกถึงหยดน้ำใสก็เอ่อขึ้นมาขังตรงขอบตาเสมอ

‘ไม่มีแม่แล้วดูแลตัวเองดี ๆ ใช้ชีวิตให้ดีนะลูก แม่รอดูความสำเร็จของน้องนินอยู่บนฟ้านะ’

ฌานินสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามเก็บซ่อนความสั่นไหวไว้กลางอก ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะหากแม่มองลงมาจากบนฟ้า ก็คงได้เห็นแล้วว่าชีวิตเธอตกต่ำมากขนาดไหนและคงเจ็บปวดที่ได้รู้ว่าพ่อคือ

ผู้ทำลายทุกสิ่ง

ครืด~ เสียงสายเรียกเข้าฉุดให้คนตัวเล็กหลุดจากภวังค์ความหนักอึ้ง ใบหน้าสวยก้มลงมองเบอร์ที่เด่นตระหง่านก่อนหัวใจจะสั่นวูบ เมื่อเห็นชื่อของพ่อโชว์อยู่บนนั้น

เธอมองเบอร์ของพ่อ พลันกำโทรศัพท์แน่น พยายามหักห้ามตัวเองไม่ให้รับสาย กระทั่งเสียงเงียบลง ทุกครั้งฌานินจะข่มใจตัวเองอย่างนี้

สิ้นสุดเสียงเรียกเข้าไม่นานก็มีเสียงแจ้งเตือนจากแชตของเพื่อนส่งเข้ามา ฌานินจึงยกโทรศัพท์ขึ้นเปิดดู

แชตกลุ่ม

ขวัญใจ: @ปอร์เช่

ขวัญใจ: ฉันจะไปหาฌา นายไปด้วยกันไหม เดี๋ยวจะบ่นว่าไม่ชวนอีก

ปอร์เช่: มาสนามกับไอ้เปอร์แล้วอะดิ

ขวัญใจ: ไม่ชวนบ้างเลย นอยด์! ฉันอยากลองไปสักครั้ง

ปอร์เช่: ไม่ได้ อันตราย มีแต่ผู้ชาย

นิ้วเรียวเลื่อนอ่านข้อความที่ปอร์เช่กับขวัญใจกำลังพิมพ์โต้ตอบกัน ก่อนเธอจะส่งคำถามแทรกบทสนทนานั้น

ฌานิน: ขวัญจะมาตอนไหน ฌารอผ้าอยู่ด้านล่างพอดี

ขวัญใจ: ฉันอยู่บนรถ ใกล้จะถึงแล้ว

ฌานิน: มาหาฌาตรงโซนตู้ปั่นผ้านะ

เพราะเธอไม่ค่อยออกไปไหน ขวัญใจจึงมาเล่นที่ห้องบ่อยครั้ง บ้างทีปอร์เช่ก็มาด้วย เพื่อนทั้งสองคนให้เหตุผลว่ากลัวเธอจะเหงา

นั่งรอไม่นานเสียงผ้าปั่นเสร็จก็ดังแจ้งเตือน ฌานินลุกขึ้นไปเปิดตู้หยิบเอาชุดของตัวเองใส่ในตะกร้า เป็นจังหวะที่เพื่อนสนิทมาถึงพอดี ทั้งคู่จึงเดินขึ้นห้องไปพร้อมกัน

“งอนไอ้เช่อะ ไม่ยอมชวนไปสนามแข่ง ฉันอยากลองไปสักครั้ง” ขวัญใจทำหน้าบึ้งบ่นพึมพำ เธอไม่เคยไปสนามแข่งเลยสักครั้งและอยากลองไปบ้าง แต่เพื่อนดันห้ามไว้

“เช่บอกว่าอันตราย แปลว่าเราไม่ควรไปนะขวัญ”

“มันจะอันตรายอะไรขนาดนั้น คนอยู่ตั้งเยอะ”

คนตัวเล็กเงียบลง เสียงถอนหายใจระบายความหนักอึ้งกลางอกดังขึ้น ชวนให้ขวัญใจงุนงงกับท่าทีที่จู่ ๆ ก็แปลกไปจนอดตั้งคำถามกลับไม่ได้

“เป็นอะไรฌา”

“วันนี้… พ่อโทรมาอีกแล้ว”

“บอกฉันทีว่าไม่ได้รับสาย”

“อื้อ ฌาไม่รับสายพ่อ”

“เฮ้อ ค่อยโล่งอกหน่อย” ขวัญใจยกมือทาบอก หากเพื่อนของเธอรับสายอาจจะใจอ่อน ไม่รู้ว่าคนเป็นพ่อมีแผนอะไรหรือเปล่า เธอได้แต่คิดอย่างไม่เข้าใจทั้งที่เคยเป็นพ่อที่อบอุ่นมาก่อนแต่ทำไมตอนนี้ถึงไม่ห่วงลูกสาวบ้างเลย

“ฌา ไม่ว่ายังไงจำเอาไว้นะ อย่าหลงกลพ่อแกอีกแบบครั้งนั้น ถ้าหนีออกมาไม่ได้ ฉันไม่อยากคิดเลยว่าจะเป็นยังไง”

คนตัวเล็กเพียงแค่พยักหน้าไม่ได้ตอบอะไรกับเพื่อนที่ผ่านมาเธอพยายามใจแข็งตลอด หากไม่มีสมบัติของแม่ ทิ้งเอาไว้ให้ก็ไม่รู้เลยว่าชีวิตในตอนนี้จะลำบากมากขนาดไหน

“นี่รู้ไหม ฉันเหมือนพวกโรคจิตเลยแก”

“อะไรเหรอ โรคจิตยังไง” เสียงหวานถามเพื่อนที่จู่ ๆ ก็เอ่ยถ้อยคำนั้น แถมแววตายังเปล่งประกาย

“ตั้งแต่เจอพี่คลื่นตัวจริง ฉันก็คลั่งเขามาก ติดตามไอจี กดไลก์ทุกรูป เก็บมาฝันถึงอีกว่าได้ออกเดทด้วย บ้าไปแล้วแน่ ๆ”

ขวัญใจยกมือขึ้นทาบอก เธอกำลังเล่าถึงความคลั่งของตัวเองที่ละเมอเพ้อฝันมากว่าหนึ่งอาทิตย์หลังได้เจอทายาทสุดหล่อของตระกูลทรงอำนาจ แต่แล้วก็ต้องชะงักกับคำแนะนำของเพื่อนตัวเล็กที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน

“ขวัญลองปัดแอปฯ หาคู่ดูสิ บางทีอาจจะเจอเขาก็ได้นะ”

“หือ? แกรู้ได้ยังไงว่าพี่คลื่นเล่น”

ตึกตัก ตึกตัก คำถามมาพร้อมสายตางุนงงของเพื่อนทำให้ฌานินกัดริมฝีปากแน่นที่เผลอเสนอความคิดแบบนั้นออกมาก่อนจะรีบแก้ต่างเสียงติดขัด

“กะ ก็ ก็ครั้งนั้นไง ฌาจำได้ เขาบอกว่าเจอผู้หญิงในแอปฯ หาคู่”

“อื้อ! จริงด้วย จำได้แล้ว แต่เขาหล่อขนาดนั้น แค่กระดิกนิ้วก็ได้ ไม่เห็นจะต้องไปปัดแอปฯ หาคู่ให้เสียเวลาเลย”

“อื้อ… เขาหล่อ” เธอไม่เถียงเลยว่าเขาดูดีไร้ที่ติขนาดไหนไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือแม้กระทั่งกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า

กึก!

เขี้ยวเล็กงับเข้าบนริมฝีปากตัวเองแรง ๆ อีกครั้งอย่างทำโทษ เมื่อคิดถึงสิ่งที่ไม่ควร ฌานินรีบขับไล่ภาพต่าง ๆ ที่กำลังไหลย้อนกลับมาในหัวออกไปทั้งหมด

… คอนโดหรูย่านใจกลางเมือง

ร่างสูงของคลื่นกำลังยืนพ่นควันบุหรี่คลุ้งจากปากพรางนึกถึงแววตาใสซื่อคู่นั้น ตอนแรกเขาไม่คิดจะใส่ใจมากไปกว่านึกเสียดาย ความบริสุทธิ์ของเธอน่าลิ้มลอง

ได้เป็นคนแรกที่เขาค้นหาช่องทางติดต่อทั้งที แถมยังอุตส่าห์เป็นฝ่ายส่งแชตไปหาก่อน ถ้าเป็นคนอื่นคงดีใจจนเนื้อเต้น

แต่เธอคนนี้ผ่านมานานกว่าอาทิตย์ หน้าจอแชตยังว่างเปล่าขึ้นแค่คำว่า อ่านแล้ว เดาได้ไม่ยากเลยว่าเธอคงบล็อกไปแล้ว

ความคิดนี้พลันเรียกรอยยิ้มเย็นค่อย ๆ เหยียดขึ้นบนมุมปากหยัก เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด และเจ็บใจในเวลาเดียวกัน เมื่อหวนกลับมาเจอ มันทำให้ความคิดเริ่มหมกมุ่น อยากเอาชนะเพราะไม่เคยมีใครกล้าทำเมินเฉยต่อเขาขนาดนี้มาก่อน

“… ฌานิน”

รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อคล้ายจะอ่อนโยน แต่มันกลับซ่อนความร้ายกาจไว้ข้างใน มือหนาล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เข้าไปยังแชตของลูกน้องคนสนิทของพี่ชาย แต่ตอนนี้ได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายใหญ่ให้มาดูแลเขาด้วยเช่นเดียวกัน

แชต: ธันวา

คลื่น: เด็กแฝด เป็นยังไงบ้าง

ธันวา: โรมกับรามกำลังซนเลยครับ แต่ผมว่าเข้าเรื่องเลยดีกว่า จู่ ๆ แชตมาแบบนี้คงไม่ใช่แค่จะถามถึงสองแฝด

พอได้อ่านคำถามรู้ทันของธันวา คลื่นก็แค่นหัวเราะเบา ๆ คงเพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่จำความได้ ถึงรู้ว่าตอนนี้เขามีเรื่องอยากให้ทำ

คลื่น: พอดีว่าไม่ชอบถูกเมินเท่าไรก็เลยอยากยืมมือให้ช่วยอะไรนิดหน่อย แต่เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ ห้ามรายงานไอ้ค่ายเด็ดขาด

ธันวา: ทำไมผมรู้สึกขนลุกแปลก ๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องดี

ก้นสีขาวของบุหรี่ถูกยกขึ้นสูบเข้าปอดหนัก ๆ ก่อนจะพ่นควันกระจายคลุ้งออกมารอบตัว ขณะเดียวกันปลายนิ้วก็ขยับกดแป้นพิมพ์ ส่งข้อความลงไปในช่องแชตพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น

คลื่น: ไม่มีอะไร แค่จู่ ๆ ก็รู้สึก อยากเลี้ยงแมวขึ้นมา