1 ชีวิตของเรนโบว์

1

ชีวิตของเรนโบว์

“พอดีว่าถ่ายตอนกลางคืนกว่าจะถ่ายเสร็จก็ดึกมากกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ใช้เวลาเดินทางอีกหลายชั่วโมงเลยมาถึงเช้า” รมิดาบอกกับแม่ของเธอแล้วก็เดินไปเตรียมอาหารเช้ามาให้หลานกับแม่แล้วก็ของเธอเอง       

            “ข้าวต้มปลาของคุณยาย ข้าวต้มกุ้งของพราวรุ้ง ข้ามต้มหมูของพลอยดาวกับน้าเรนโบว์ เรามากินพร้อมกันให้หมดเลยโอเคมั้ยคะ” รมิดาพูดอย่างนั้นเด็ก ๆ ก็เริ่มกินไปพร้อม ๆ กับผู้ใหญ่

            ตอนนี้สองแฝดอายุ 5 ขวบแล้ว ทั้งสองเป็นเด็กเลี้ยงง่ายมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่มีพ่อกับแม่แต่เด็ก ๆ ก็ไม่เคยขาดเพราะน้าของเด็ก ๆ พร้อมสนับสนุนหลานสาวตัวน้อยของเธอมาก ๆ

            “พรุ่งนี้ก็เป็นวันเกิดของสองจิ๋วแล้วนะคะแม่ และก็เป็นวันครบรอบการจากไปของพี่ฝนทิพย์ เราไปทำบุญกันดีมั้ยคะ พาเด็ก ๆ ไปด้วย” รมิดาที่ไปส่งเด็ก ๆ ที่โรงเรียนกลับมาก็มานั่งคุยกับแม่ที่กำลังนั่งจัดดอกไม้ใส่แจกันเตรียมไปไหว้พระ

            “ก็ดีเหมือนกันนะ แม่ก็คิดถึงพี่สาวแกเหมือนกันป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง” สายฝนที่ยังคงคิดถึงลูกสาวคนโตอยู่ทุกวันแต่ก็คลายเหงาได้บ้างเพราะมีสองแฝดคอยสร้างเสียงหัวเราะให้กับบ้านที่เงียบเหงาหลังนี้

            “พี่ฝนทิพย์ตอนนี้หนูคิดว่าน่าจะสบายดีเพราะเราหมั่นทำบุญไปให้ไงคะ แม่อย่าคิดมากเลยนะคะ สองแฝดก็เหมือนเป็นตัวแทนของพี่นะ หนูเองก็สู้ได้ทุกวันนี้ก็เพราะหลานทั้งสองนะคะ แม่เองก็ต้องสู้เพื่อหลาน ๆ นะคะ” รมิดาพูดขึ้นมาพร้อมกับกอดแม่ของเธอไว้แน่น

            “หนูก็อย่าทำงานหนักเกินไปนะลูก แม่รู้ว่าหนูทำเพื่อหลานสาวตัวน้อย ๆ ทั้งสองแต่หนูก็ควรพักผ่อนบ้างนะดูสิซูบลงไปเยอะแล้วนะ” สายฝนพูดขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่ลูกสาวแล้วก็ลูบผมอย่างเอ็นดูไม่ว่าลูกสาวของเธอจะโตมากแค่ไหนแต่เธอก็ยังเป็นเด็กสำหรับคนเป็นแม่อยู่ดี

           

            หลายวันผ่านไปรมิดาต้องเดินทางไปต่างจังหวัดสามวันเพื่อถ่ายทำละคร เธอต้องเดินทางอย่างนี้อยู่บ่อย ๆ แต่เธอก็เลือกงานมากไม่ได้ทำให้เธอต้องทำเพื่อความอยู่รอดของเธอและครอบครัวของเธอ

            “เด็ก ๆ อยู่กับคุณยายไม่ดื้อไม่ซนนะคะ น้าเรนโบว์ไปทำงานสามวันแล้วจะกลับมานะคะ” รมิดาบอกกับเด็ก ๆ อย่างนี้ทุกครั้งที่จะไปทำงานที่ต่างจังหวัด

            “น้าเรนโบว์อย่าลืมซื้อของเล่นมาฝากหนูด้วยนะคะ หนูด้วยค่ะ” สองจิ๋วช่วยกันพูดเพราะรู้ว่าน้าของพวกเธอใจดีทุกครั้งที่ขอของเล่น

            “ได้สิคะ อยากได้อะไรคิดไว้เลยนะคะ แต่ต้องไม่แพงมากไปโอเคมั้ยคะ” รมิดาตามใจเด็ก ๆ แต่ก็มีลิมิตตามความเหมาะสมซึ่งเด็ก ๆ ก็เข้าใจและไม่งอแงเลยสักครั้ง

            “น้าไปแล้วนะคะ” รมิดากอดหลานสาวของเธอทั้งสองแล้วก็หอมแก้มคนละทีที่แก้มป่อง ๆ ของทั้งพลอยดาวและพราวรุ้ง

            “เดินทางปลอดภัยนะลูก ไม่ต้องเป็นห่วงแม่กับหลานนะ แม่แข็งแรงดีสบายมาก” สายฝนบอกกับลูกสาวแล้วก็กอดเธอหนึ่งทีแล้วก็ลูบหัวเป็นการให้กำลังใจ

            รมิดาไม่ได้อยากไปทำงานที่ไหนไกล ๆ เลยแต่เป็นเพราะหน้าที่การงานของเธอที่ต้องเดินทางอยู่บ่อย ๆ ทำให้เธอเลือกไม่ได้ว่าเธออยากไปหรือไม่อยากไป เธอเป็นห่วงแม่กับหลานมาก ๆ เธอตั้งใจว่าเธอจะหาแม่บ้านมาอยู่เป็นเพื่อนแม่กับหลาน ๆ หลังจากที่เธอจ่ายค่าบ้านเสร็จซึ่งอีกไม่นานเธอน่าจะจ่ายหมด

            รมิดาน้ำตาคลอทุกครั้งเมื่อนึกถึงพี่สาวเพราะเธออยากให้พี่สาวเห็นว่าลูก ๆ ของเธอกำลังน่ารักมากแค่ไหนแต่สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้ก็คือเธอต้องดูแลแม่และหลาน ๆ ให้ดีเหมือนที่พี่สาวของเธอดูแลเธอมาอย่างดีเช่นกัน

            พี่สาวของเธอไม่เรียนต่อก็เพื่อที่จะไปทำงานเพื่อนำเงินมาให้เธอเรียนพี่สาวของเธอเสียสละทุกอย่างให้กับเธอเพราะฉะนั้นแล้วเธอก็ตั้งใจว่าจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อพี่สาวของเธอ