8

จางหยูเฟย นางกล้าดีอย่างไรบังอาจใช้พระองค์อาบน้ำให้ แต่เมื่อคิดได้ว่า บัดนี้พระองค์ปลอมตัวมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กในจวนสกุลจางเพื่อภารกิจบางอย่าง อีกทั้งจางหยูเฟยนั้นก็งดงามราวกับอัญมณีล้ำค่า งานนี้เห็นเพียงแต่กำไร

วันนี้พระองค์จะยอมลดตัวลงไปปรนนิบัติอาบน้ำ ถูหลัง นวดเฟ้น ให้นางสักวันก็ได้

เห็นสีหน้าคิดหนักของกงลี่ถิง จางหยูเฟยเลยเอ่ยเสียงเข้ม “หรือว่าเจ้าไม่เต็มใจปรนนิบัติข้า”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ลี่ถิงเต็มใจปรนนิบัติคุณหนูเจ้าค่ะ”

“ดี ถ้าเช่นนั้นก็รีบตามมา ข้าร้อนจะแย่ วันนี้ขอแช่น้ำนานๆ หน่อยก็แล้วกัน”

ร่างอ้อนแอ้นพลิ้วไหวเดินนำหน้าลี่ถิงเข้าสู่โถงห้องนอน ต่อให้ไม่อยากเจรจาด้วย แต่จางหยูเฟยก็ต้องหันกลับมาถาม

“ข้าจะอาบน้ำ เจ้าไม่รู้หรือไรว่าต้องทำอย่างไรบ้าง”

จางหยูเฟยขมวดคิ้วมอง ไม่รู้ว่ากงลี่ถิงผู้นี้ นางเคยมีสาวใช้ปรนนิบัติพัดวีมาก่อนหรือไม่ ถึงได้ไม่รู้หน้าที่ว่าเวลานี้ควรเข้ามาช่วยนางปลดเปลื้องอาภรณ์ หรือว่านางคำนึงถึงมารยาท?

จางหยูเฟยเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่มาแต่กำเนิด นางมีสาวใช้ปรนนิบัติอาบน้ำให้ตั้งแต่แรกเกิด การเปลื้องผ้าอวดผิวเปล่งปลั่งงดงาม ให้สาวใช้ช่วยขัดผิวให้ผ่องใสอยู่ตลอดเวลาจึงไม่ใช่เรื่องที่ต้องเก้อเขิน

“ข้าต้องบอกเจ้าหรือไม่ว่าเข้ามาถอดชุดให้ข้าได้แล้ว”

มันน่าตื่นเต้นแกมตื่นตัว แต่พระองค์รู้สึกว่ากำลังตื่นตัวมากว่า อวัยวะหลายส่วนกำลังตื่นพร้อมๆ กัน ทุกค่ำคืนในวังหลวง พระองค์เรียกสาวงามนับสิบมาช่วยปรนนิบัติเวลาอาบน้ำ ทว่าเวลานี้ต้องเป็นคนปรนนิบัติจึงไม่รู้ว่าควรจะทำสิ่งใดก่อนหลัง

กงลี่ถิงสูงกว่าจางหยูเฟย เมื่อเดินไปยืนซ้อนทับร่างอ้อนแอ้น ก็เหมือนกับว่าคุณหนูคนงามถูกกลืนหายเข้าไปในอ้อมกอด

“ลี่ถิง วันนี้ข้าเหนื่อยมาก เดี๋ยวเจ้าอาบน้ำให้ข้า แล้วช่วยนวดขมับให้ด้วย”

ยามปกติเวลาเหล่าสนมเข้ามาถวายงาน พวกนางล้วนมีผ้าแพรพันกายก่อนจะปลดเปลื้องออกด้วยมือของพวกนาง

เองแล้วส่งให้เหล่านางกำนัล

แต่เวลานี้พระองค์กำลังทำหน้าที่ประดุจนางกำนัลภายในวังหลวง ท่าทางจึงงกๆ เงิ่นๆ เพราะยามปกติการถอดอาภรณ์ของสตรีไม่เคยต้องถึงมือพระองค์ จึงไม่รู้ว่าจะเริ่มถอดที่ใดก่อนดี

เหมือนจางหยูเฟยจะใจร้อนเพราะคืนนี้อากาศร้อน คิ้วสวยขมวดมุ่นเข้าหากัน แล้วหมุนร่างงดงามกลับมาหาลี่ถิงในจังหวะที่ลี่ถิงกำลังจะหาจุดถอดชุดออกจากเรือนกายสาวงาม ทำให้ทั้งคู่อยู่ในสภาพราวกับว่ากำลังกอดกัน ดวงตาสองคู่ต่างสบประสาน

จางหยูเฟยแหงนมองหน้ากงลี่ถิง นางต้องเป็นบ้าไปแล้วที่เขินสตรีด้วยกันเอง “ชักช้าจริง ข้าถอดเอง”

“ช้าก่อนคุณหนู” โอรสสวรรค์ไม่ชอบให้ผู้ใดมองพระองค์ด้วยสายตาตำหนิ ฝ่ามือขาวไม่แพ้จางหยูเฟยจึงทำหน้าที่เอง มือเรียวดุจสตรีดึงไม่กี่ที อาภรณ์งดงามของจางหยูเฟยก็ร่วงหล่นไปกองที่เท้า เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าไร้ตำหนิยืนอวดโฉมอยู่เบื้องหน้า

“เจ้าทำอะไรของเจ้า” เมื่อครู่เรียกว่ากระชากออกหรือถอดออก นางไม่มั่นใจนัก

“ลี่ถิงขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่เคยปรนนิบัติผู้ใด”

“ไม่เคยเลยรึ” จางหยูเฟยประหลาดใจ

กี่ร้อยครั้งที่จางหยูเฟยต้องยืนเปลือยกายต่อหน้าสาวใช้เพื่อให้พวกนางปรนนิบัติ ความเคยชินทำให้นางไม่เคยรู้สึกกระดากอาย แต่เวลานี้ เหตุใดสายตาของกงลี่ถิงที่มองนางอย่างกึ่งหวานกึ่งดุ จึงทำให้จางหยูเฟยยืนหน้าแดงนิ่งๆ ราวกับไม่กล้าขยับตัว

สายตาของกงลี่ถิงที่ลากลงมาจากลำคอระหงต่ำลงเรื่อยๆ ช้าๆ แล้วนิ่งค้างอยู่บางจุดจนทำให้จางหยูเฟยรู้สึกหายใจไม่ออก หากว่าลี่ถิงไม่ใช่สตรีที่นางเป็นผู้เรียกมาช่วยปรนนิบัติอาบน้ำให้ นางคงคิดว่ากำลังเปลือยกายอยู่ตรงหน้าบุรุษกลัดมัน แต่เพียงวูบเดียวเท่านั้น สายตาของลี่ถิงก็เสมองไปทางอื่น

***‘ข้าจะตื่นตัวก็เพราะเจ้ายั่วข้านี่แหละ... จางหยูเฟย’***

จางหยูเฟยมองตามกิริยาแปลกๆ ของกงลี่ถิง นางเริ่มมีความคิดบางอย่าง “ลี่ถิง เจ้าไม่เคยอาบน้ำให้ผู้ใดเลยหรือ”

ลี่ถิงพยักหน้ารับคำ เพราะปกติมีแต่คนอาบให้ “เอ่อ... ข้าน้อยไม่เคยอาบน้ำให้ผู้ใดเจ้าค่ะ”

จางหยูเฟยพยักหน้าเข้าใจ “ข้าเข้าใจแล้ว สกุลกงของเจ้าคงเคยมีฐานะมาก่อนเป็นแน่ การที่สามีของเจ้าตายในสนามรบ คงเหมือนสกุลจางของข้าที่ช่วงแรกท่านพ่อเสียไป สมบัติร่อยหรอ หากข้าไม่มีพี่ยอนฮวาช่วยคิดหนทางทำการค้าให้มีเงินมาเลี้ยงดูผู้คน บางที... ข้าอาจไม่เหลือแม้แต่

บ่าวไพร่รับใช้ ต้องออกขายแรงเช่นเจ้า”

ธิดาอดีตแม่ทัพพยักหน้าสำทับกับตนเองอีกครา “เอาละ ในเมื่อเจ้าต้องคอยรับใช้ข้า เดี๋ยวข้าจะสอนเจ้าอาบน้ำให้ข้าเอง”

ที่นางรู้สึกหงุดหงิดเมื่อครู่ เวลานี้เปลี่ยนเป็นเห็นใจกงลี่ถิง ยิ่งเมื่อเพ่งพิจารณา แม้จะมีความงามแปลกๆ แต่ผิวพรรณจัดว่าชั้นเลิศ คงไม่ผิดแล้ว ที่แท้ลี่ถิงก็เป็นฮูหยินตกอับ กิริยาที่แข็งตึงของคุณหนูสกุลจางจึงผ่อนปรนลงไปหลายส่วนด้วยความเห็นใจคนหัวอกเดียวกัน

มือเรียวคว้ามือของกงลี่ถิงเดินนำเข้าไปยังห้องอาบน้ำ ขณะที่ลี่ถิงมองอย่างตะลึง ถึงแม้สกุลจางเคยเป็นสกุลใหญ่แต่ก็ถังแตกมานานแล้ว แต่ห้องอาบน้ำของคุณหนูสกุลจางกว้างใหญ่ และไม่ใช่มีเพียงถังไม้วางตั้งไว้กึ่งกลางห้อง อดีตแม่ทัพรู้ว่าธิดาเพียงคนเดียวหลงใหลในการอาบน้ำ จึงใช้เงินก้อนใหญ่สร้างห้องอาบน้ำที่ออกแบบให้เป็นลำธารขนาดย่อม ตกแต่งเลียนแบบธารน้ำตกจากธรรมชาติ

“สวยเหลือเกิน”

ร่างเปลือยเปล่าไร้จุดตำหนิที่ยืนอวดส่วนเว้าส่วนโค้งอยู่เบื้องหน้าลี่ถิงหันมาผลิยิ้มอ่อนหวานให้

“สวยมากใช่ไหม สาวใช้ที่เรือนใหญ่ต่างแย่งหน้าที่อาบน้ำให้ข้ากันทั้งนั้น เพราะพวกนางอยากจะลงเล่นในลำธารส่วนตัวของข้า”

ลี่ถิงลอบถอนหายใจ ที่ชมว่าสวยเมื่อครู่ไม่ใช่ลำธาร แต่เป็นผิวกายเนียนขาวประดุจงาช้าง เส้นผมสีดำยาวสลวยประดุจม่านไหมที่ยาวเคลียคลอลงมาปกคลุมแผ่นหลัง ยิ่งมองต่ำลงมาก็ยิ่งสวย จนบัดนี้ เลือดภายในกายของโอรสสวรรค์กำลังเดือดพล่าน พานให้เนื้อส่วนหนึ่งกลายเป็นท่อนแข็ง สร้างความรู้สึกปวดแปลบยิ่งนัก

“รีบๆ อาบเถอะเจ้าค่ะ” ฮั่นหลิวตี้บอก เพราะหากจางหยูเฟยมัวยืนเปลือยกายยั่วพระองค์อยู่แบบนี้ พระองค์อาจจะไม่ได้อาบน้ำให้นาง แต่พระองค์อาจจะต้องอาบเหงื่อทั่วพระวรกายเพราะทนต่อความรู้สึกที่กำลังเชี่ยวกรากโถมทับเข้าใส่ไม่ไหว ซึ่งนั่นจะทำให้เสียการใหญ่

“ลี่ถิง เจ้ารู้ไหม ท่านพ่อของข้าเป็นผู้สร้างลำธารเลียนแบบธรรมชาติแห่งนี้ไว้ให้ข้าลงอาบน้ำ เพราะฉะนั้นวันนี้ข้าจะสอนเจ้าอาบน้ำ ปรนนิบัติข้า ข้าชอบให้คนดูแลข้าตอนอาบน้ำที่สุด เพราะฉะนั้นเจ้าก็ถอดเสื้อผ้าออกและตามข้าลงสระมาเร็วๆ เข้า”

ร่างงดงามปานเทพธิดากำลังก้าวลงน้ำไปก่อนแล้วหันมาถาม “ทำไมเจ้ายังไม่ถอดเสื้อผ้าตามข้าลงมาอีก เจ้าปรนนิบัติข้ายังไม่เป็น แล้วจะดูแลพวกเด็กๆ ได้เยี่ยงไร”

แน่นอน หากพระองค์ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกในเวลานี้ จางหยูเฟยคงไม่แคล้วต้องกรีดร้องลั่นสนั่นจวน แม้ว่าพระองค์มีสีพระพักตร์คมหวาน ทว่าบางส่วนของพระวรกายนั้นกลับดุดันอย่างน่าเกรงขาม ทั้งยังทรงพลังชนิดที่ว่าเหล่าขันทีจำเป็นต้องใช้แท่งหยกซึ่งถูกออกแบบมาให้มีลักษณะเหมาะสมในการนำร่อง ก่อนที่จะนำเหล่าสนมเข้าเฝ้าถวายงาน เพื่อไม่ให้พวกนางเจ็บปวดมาก และแสดงความเจ็บปวดให้โอรสสวรรค์เกิดความรำคาญพระทัย