6

“ตามนางไปเร็วเข้า เดินให้มันไวๆ หน่อย” ลี่ถิงหันไปสั่งแม่สามี แต่แล้วร่างเล็กๆ ก็วิ่งตามนางมาแล้วฉุดรั้งมือขาวสะอาดเอาไว้

“พี่ลี่ถิงเจ้าคะ ซารังทำตามที่ท่านขอแล้วนะเจ้าคะ” เด็กน้อยแบมือขาวสะอาดยื่นมาตรงหน้าลี่ถิง “ไหนเล่ารางวัลของข้า”

***เด็กพวกนี้บังอาจรีดไถฮ่องเต้*** “ติดไว้ก่อน วันนี้ไม่ว่าง วันหลังค่อยกิน”

ซารังน้อยไม่ยอมแพ้วิ่งไปดักข้างหน้า “พี่สาว งั้นข้าไปบอกคุณหนูว่าไม่อยากได้ท่านเป็นพี่เลี้ยงแล้ว ท่านใจร้ายชอบ

หลอกเด็ก”

ซารังตัวเล็กท่าทางเฉลียวฉลาดจึงถูกมือเรียวแต่แข็งแรงเขกหัวเบาๆ แต่ออมแรงไว้แล้ว “ข้าละเหนื่อยใจกับพวกเจ้า เอาละ”

ลี่ถิงหันไปมองหน้าแม่สามี “ท่านทำขนมอะไรอร่อยบ้างเจ้าคะท่านแม่”

ฮูหยินม่ายสะดุ้ง ก่อนจะลอบถอนหายใจ เป็นขันทีมาหลายสิบปีไม่เคยเจองานเหนื่อย งานยาก เท่ากับงานชิ้นนี้ โอรสสวรรค์สั่งแล้วไม่ทำมีคำเดียวคือตาย

“แล้วแต่ลูกสะใภ้จะบัญชา”

ลี่ถิงตวัดสายตาคมดุมองแม่สามีของนางไปทีหนึ่ง “งั้นท่านแม่ทำขนมอะไรก็ได้ หม้อใหญ่ๆ ให้เจ้าเด็กพวกนี้กินที ทำเยอะๆ ให้กินให้อิ่ม จะได้เลิกรังควานข้าเสียที”

ซารังน้อยแหงนหน้ามามองค้อนพี่ลี่ถิงคนงาม “พี่สาวใจร้าย ข้าไม่ได้รังควาน แค่ทวงรางวัลที่ท่านบอกจะให้”

“ใครว่าข้าจะไม่ให้ ข้าแค่เหนื่อย จึงตั้งใจจะติดไว้ก่อน”

“คุณหนูสอนไม่ให้เป็นคนผัดวันประกันพรุ่งเจ้าค่ะ มันไม่ดี”

“เจ้า... ด่าข้ารึ” โอรสสวรรค์ไม่เคยถูกใครตำหนิ แต่วันนี้พระองค์รู้สึกเจ็บลึกๆ เพราะถูกเด็กน้อยกล่าวโทษต่อหน้า

“ข้าเปล่าเจ้าค่ะ”

“เอาเถอะ แล้วเจ้าอยากกินขนมอะไร”

“ข้าชอบขนมหยวนเซียวเจ้าค่ะ เด็กคนอื่นๆ ก็ชอบกันทุกคนเจ้าค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยนึกถึงขนมลูกกลมๆ ทำจากแป้งเหนียวๆ นุ่มๆ ด้านในของก้อนแป้งกลมๆ มารดาของนางคิดค้นให้มีหลายไส้ ทั้งงาดำที่คุณหนูชอบ และไส้เผือกซึ่งเป็นของโปรดของซารัง ซึ่งจวนอื่นนั้นไม่เคยเห็นมีใครทำหยวนเซียวไส้เผือก

โอรสสวรรค์ผลิยิ้มแกมหมั่นไส้แกมเอ็นดู “แต่ข้าว่าเจ้าคงชอบหยวนเซียวมากกว่าคนอื่นละมั้ง เอาละ ข้าจะให้ท่านแม่ทำหยวนเซียวให้พวกเจ้ากินจนพุงกาง”

ซารังน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เพราะพี่สาวทุกคนในจวนมีภาระหน้าที่ต้องช่วยงานที่โรงปั้น ต่างคนต่างยุ่งเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูคนในสกุลจาง พวกนางจึงไม่ค่อยกล้ารบกวนร้องอ้อนขอให้ทำโน่นทำนี่ กระนั้นคุณหนูก็สั่งสาวใช้ให้ทำขนมของว่างแจกเด็กๆ เสมอ แต่สำหรับพวกเด็กๆ แล้วการได้กินขนมมากๆ คือลาภปากอันประเสริฐ

แต่ก็ไม่มีใครทำขนมหยวนเซียวได้อร่อยเท่ามารดาของนางอีกแล้ว คุณหนูจางหยูเฟยบอกว่าแม่ของนางไปทำธุระให้คุณหนูยังไม่กลับมา

ลี่ถิงเห็นซารังน้อยหน้าเศร้าลงจึงเกิดความสงสัย “ขนมข้าก็สั่งท่านแม่ทำให้เจ้าตามสัญญาแล้ว เจ้าเป็นอะไรอีก อย่าบอกนะว่าคิดรีดไถข้าเพิ่ม”

“มิใช่เจ้าค่ะท่านพี่ลี่ถิง ซารังแค่คิดถึงท่านแม่ของข้า”

“แม่ของเจ้า! แม่เจ้าไปไหน ไม่ได้อยู่รับใช้คุณหนูในจวนรึ”

“ท่านแม่ยอนฮวาของข้าเดินทางไปส่งผ้าไหมให้คุณหนู บัดนี้นางยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ”

ปกติแล้วฮั่นหลิวตี้ไม่ชอบเจรจากับเด็กนักเพราะไม่ชอบเอาใจใคร พระองค์เคยชินกับการถูกเอาใจ แต่น้ำตาหน่วยหนึ่งกำลังคลอเบ้าตาทั้งสองข้างของซารัง ทำให้คนใจแข็งพลันอ่อนยวบ

ร่างสูงย่อตัวลงแล้วตบศีรษะของซารังเบาๆ “เอาละ เดี๋ยวแม่เจ้าก็คงกลับมา เอาแบบนี้ดีหรือไม่ เดี๋ยวข้าบอกท่านแม่ให้ทำขนมหยวนเซียวให้เจ้ากินคนเดียวสองชามโตๆ เลย”

“จริงหรือเจ้าคะ” พอได้ยินว่าจะได้กินหยวนเซียวสองชามโต น้ำตาที่คลอเบ้าเมื่อครู่ถูกหลังมือเล็กๆ ปาดไล่ออก พลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มขึ้นมาแทน

ลี่ถิงส่ายหน้าท่าทางระอา “อะไรของเจ้า เมื่อครู่เจ้ายังร้องไห้คิดถึงแม่ พอข้าบอกให้กินขนมสองชาม เจ้ากลับยิ้มได้ เจ้านี่มันตะกละจริง”

“ข้าไม่ได้ตะกละนะเจ้าคะ แต่ข้าดีใจต่างหาก เดี๋ยวข้าต้องรีบไปบอกเพื่อนๆ ก่อน”

ร่างเล็กๆ น่าเอ็นดูรีบวิ่งเหยาะๆ ไปบอกสหายวัยไล่เลี่ยกันของนาง ว่าพี่ลี่ถิงคนสวยยอมจ่ายรางวัลให้แล้ว

ยามดึกสงัด จางหยูเฟยไม่อาจข่มตาหลับลงได้ นางอยากรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ยอนฮวาถึงได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งซารังน้อยให้ถามหาแม่ทุกวัน หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ นางไม่รู้ว่าจะปกปิดซารังน้อยไว้ได้อย่างไร

“พี่ยอนฮวา ท่านหายไปไหน ไม่ห่วงซารังลูกรักของท่านหรือไร” นางพยายามคิดแต่ในแง่ดี แต่เมื่อส่งคนออกไปสืบหาข่าว นางกลับยังไม่ได้รับข่าวดี มีเพียงข่าวที่ชวนให้คิดไปว่ายอนฮวาอาจไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูจะอาบน้ำหรือยังเจ้าคะ บ่าวจะได้เตรียมน้ำอุ่นให้” สาวใช้นางหนึ่งเอ่ยถามอย่างรู้หน้าที่ ทำให้ร่างบอบบางที่เอนศีรษะพิงพนักเตียงหลุดจากภวังค์

“ข้ายังไม่อาบ พวกเจ้าไปดูทีซิว่าซารังอาบน้ำหรือยัง ถ้ายังก็จับนางอาบน้ำและพาเข้านอนด้วย”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

สายตาคู่งามซึ่งล้อมด้วยแพขนตาหนากระพือขึ้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ยามนี้ความมืดโรยตัวลงมาปกคลุมทั่วแผ่นฟ้า พลันสายตานางกลับเห็นร่างสูงโปร่งในชุดขาว ร่างนั้นราวกับเปล่งรัศมีเรืองรอง สองมือกำลังประคองผีผา เครื่องดนตรีที่ทำจากไม้มีลักษณะคล้ายลูกแพร์ผ่าซีก

นิ้วเรียวยาวนั้นดีดสายได้อย่างคล่องแคล่ว ดวงตาคู่งามจ้องเขม็งไปที่ภาพนั้น หากมองผ่านๆ ราวกับเป็นภาพวาดจากปลายพู่กันของจิตรกรเอก ที่วาดภาพเทพธิดาดอกบ๊วยยืนบรรเลงผีผาขึ้นมาให้ผู้คนได้ชื่นชมความงาม

แต่เมื่อเพ่งมองนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ความอ่อนช้อยนั้นกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังบางอย่าง ราวกับว่าเป็นรูปปั้นเทพเซียนบนสวรรค์ที่ใครบางคนบรรจงปั้นขึ้นมาให้มนุษย์เดินดินได้มีโอกาสยล

เสียงผีผาหวานแว่วนั้นชักจูงให้จางหยูเฟยเดินตามเสียงนั้นไป แล้วเมื่อขยับไปใกล้ๆ นางกลับพบว่าผู้ที่ยืนบรรเลงผีผาด้วยท่าทีสงบไม่ไหวติงนั้นคือ…

“ลี่ถิง เจ้าเองหรือ เหตุใดค่ำมืดจึงมายืนบรรเลงผีผา ไม่ต้องคอยปรนนิบัติแม่สามีที่สุขภาพอ่อนแอของเจ้ารึ” จางหยูเฟยลอบถอนหายใจ ไม่รู้นางเป็นสะใภ้ประเภทใดกัน ไม่รู้จักดูแลแม่สามี อีกทั้งท่าทางแม่สามีก็ดูหวาดกลัวนางอย่างเห็นได้ชัด

ลี่ถิงหยุดบรรเลงผีผาแล้วหันมามองจางหยูเฟย เพียงแค่นางเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ และเรือนร่างเย้ายวนก็ทำให้ดอกบ๊วยที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งเหล่านี้แทบจะหลบ

เร้นหุบกลีบดอกให้แก่ความงดงามน่ามองของจางหยูเฟย

“ข้าน้อยมายืนเล่นผีผาตรงนี้ เพราะอดคิดถึงสามีที่ออกไปร่วมรบเพื่อรับใช้ชาติไม่ได้ ข้าน้อยขออภัยคุณหนูด้วยที่ส่งเสียงรบกวน”

จางหยูเฟยมองลี่ถิงพลางถอนหายใจ นางเองก็เกลียด ‘สงคราม’ และเกลียดมากกว่าสงครามก็คือ ‘ฮ่องเต้กระหายสงคราม’