7

“ข้าเข้าใจหัวอกเจ้า ข้าเองก็เกลียดสงคราม เกลียดการพลัดพราก แต่เราจะทำเยี่ยงไรได้เล่า เจ้าก็รู้ ชาวบ้านอย่างเราเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดาน ข้าก็ไม่เข้าใจ เหตุใดฮ่องเต้จึงได้ละโมบ วันๆ เอาแต่คิดช่วงชิงดินแดนผู้อื่นมาเป็นของตน”

โอรสสวรรค์กระจ่างชัด นางมีอคติต่อฮ่องเต้

***‘เหตุใดนางดูไม่ชอบข้าเอาเสียเลย’***

นั่นทำให้ฮั่นหลิวตี้หวนคิดไปว่า บางทีคืนนั้น ยอดฝีมือที่ลอบเข้าไปในตำหนักใหญ่และทำปิ่นตกไว้อาจเป็นธิดาคนงามของอดีตท่านแม่ทัพ

“คุณหนูดูจะไม่ชื่นชอบคนในราชสำนักนะเจ้าคะ”

“แล้วเจ้าชอบหรือ คนเกเร ชอบรังแกผู้อื่น”

นางพูดแล้วมองไปทางอื่น จึงไม่เห็นว่าดวงตามังกรฉายแววไม่พอพระทัยแวบหนึ่ง

***‘จู่ๆ เจ้ามาว่าข้าเป็นคนเกเร ชอบรังแกผู้อื่น หรือข้าควรจะรังแกเจ้าอีกคนดี จางหยูเฟย’*** พระองค์ลอบมองนางอย่างขุ่นเคืองพระทัย

จางหยูเฟยมองดอกบ๊วยดอกหนึ่งที่ปลิดปลิวลงสู่พื้นดิน ร่างอรชรเยื้องกายราวกับดอกไม้ที่ปลิวตามสายลม แล้วย่อตัวลงไปเก็บดอกบ๊วยดอกนั้นขึ้นมา

แม้ดอกบ๊วยจะงดงามและทานทน แต่ที่สุดมันก็ต้องโรยราหล่นร่วงสู่พื้นดิน มารดาของนางเป็นสตรีที่งดงามและแข็งแกร่ง ยามเมื่อบิดาของนางต้องออกไปทำศึก แม้มารดาจะบอกให้นางและพี่ชายเข้มแข็งเสมอ ไม่นานบิดาของนางจะต้องได้รับชัยชนะกลับมา

แต่หลายครั้งจางหยูเฟยในวัยที่ยังไม่พ้นวัยปักปิ่น เห็นมารดาแอบมาร้องไห้อยู่ที่ใต้ต้นบ๊วยต้นนี้ บิดาของนางต้องนำทัพ บางครั้งใช้เวลาหลายเดือนในการกรำศึกอย่างหนัก หากดินแดนใดนั้นแข็งแกร่งทนทานต่อการบุกยึดของทหารฮั่น บิดาของนางจะหายหน้าออกจากบ้านไปแรมปี

จนกระทั่งวาระสุดท้ายของมารดา บิดาก็ไม่ได้อยู่เคียงข้าง มีเพียงนางและพี่ชายได้กุมมือคนละข้างของมารดาเอาไว้ ก่อนที่มารดาจะละร่างกายไว้บนโลก หลงเหลือเพียงความดีเอาไว้ให้จดจำ นางจึงเกลียดสงครามยิ่งนัก

โอรสสวรรค์ยืนเล่นผีผาอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกเมื่อยจึงนั่งลงบนโขดหินใหญ่ แล้วได้ยินเสียงของคุณหนูคนงามดังขึ้น

“เจ้ารู้ไหมลี่ถิง ท่านแม่ของข้าชอบต้นบ๊วยต้นนี้มาก”

“แม่ของคุณหนูชอบกินบ๊วยหรือเจ้าคะ”

ร่างนุ่มนิ่มกรุ่นไปด้วยความหอมและไออุ่น กระพือแพขนตางอนงามหันมามองลี่ถิงที่นั่งถือผีผารับลม ดวงตาของจางหยูเฟยเข้มขึ้นแล้วกล่าวเสียงแข็ง

“แม่ของข้าไม่ได้ชอบกินผลบ๊วย แต่นางชอบดอกบ๊วย แม้ตอนที่ท่านแม่สิ้นใจ ท่านก็สั่งเสียข้าให้ฝังร่างท่านไว้ที่ใต้ต้นบ๊วยต้นนี้”

ไม่สุดหางเสียงของนาง โอรสสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรไปทั่วทุกทิศ แต่ไม่ได้หมายความว่าพระองค์จะไม่เกรงกลัวต่อวิญญาณ พระองค์รีบลุกพรวด พอหันกลับไปมองในความมืดมิด ก้อนหินสีขาวขนาดใหญ่ใต้ต้นบ๊วยปรากฏตัวอักษรแสดงให้รู้ว่าเป็นที่พำนักสุดท้ายของฮูหยินสกุลจาง

“ลี่ถิงขออภัยคุณหนูเจ้าค่ะ ข้าเลอะเลือน ซุ่มซ่าม ไม่มองให้ดีก่อนนั่งลงไป”

จางหยูเฟยไม่อยากถือสาเพราะนี่ก็มืดค่ำ ลี่ถิงเพิ่งมาอยู่ใหม่คงไม่ได้สังเกต อีกอย่าง สกุลอื่นคงไม่มีการฝังศพแบบนี้ แต่นี่คือความปรารถนาของมารดาที่อยากนอนหลับฝันไปชั่วนิรันดร์อยู่ที่ใต้ต้นบ๊วยต้นนี้ ซึ่งต้นบ๊วยต้นนี้อยู่กลางสวน มารดาของนางจะได้มองเห็นท่านพ่อของนาง และลูกๆ ทั้งสองคนได้อย่างชัดเจน

“ช่างเถอะ ข้ารู้เจ้าไม่ได้ต้องการลบหลู่ เจ้าคงไม่สังเกต ดึกดื่นแล้วเจ้าไปนอนเถอะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาดูแลเด็กๆ เพราะช่วงนี้ข้าต้องออกไปพบพวกพ่อค้าเร่แทบทุกวัน ไม่มีเวลาดูแลพวกเด็กๆ ยิ่งพ่อค้าที่เข้ามาค้าขายกับเราต้องการผ้าไหมมากขึ้น ข้าก็ต้องออกไปกว้านซื้อสินค้าจากชาวบ้านมากขึ้น”

“ข้าเคยได้ยินมาว่าพวกพ่อค้าเร่ที่เข้ามาทำการค้ากับชาวฮั่น บางครั้งมีพวกหน้าตาแปลกๆ สีผิวและสีผมแตกต่างจากพวกเรา นอกจากนี้ยังพูดคนละภาษากับพวกเรา คุณหนูสื่อสารกับคนพวกนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ” ดวงตาของลี่ถิงลอบมองอย่างจับสังเกต

จางหยูเฟยเอื้อนเอ่ยแต่ละครั้ง ริมฝีปากของนางราวกับกลีบดอกไม้พลิ้วไหวชวนมองนัก “ข้าสื่อสารภาษาของคนพวกนั้นได้ก็เพราะพี่ยอนฮวา นางเป็นคนสอนข้า นางเป็นแม่ของซารัง แต่เวลานี้นางหายตัวไปจนข้าอดห่วงไม่ได้”

***‘ยอนฮวา แม่ของซารัง น่าสงสัยนัก’***

แม่ของซารังเป็นคนสอนภาษาเพื่อใช้ติดต่อสื่อสารกับผู้คนจากดินแดนอันไกลโพ้น จางหยูเฟยเป็นคนเรียนรู้เร็ว ไม่นานนางก็สื่อสารได้หลายภาษา แรกเริ่มนางเองก็รู้สึกแปลกใจ เหตุใดยอนฮวาถึงรู้ภาษาของชาวต่างชาติมากมายนักทั้งที่อ้างว่าความจำเสื่อม จำได้เพียงว่ากำลังวิ่งหนีสงครามระหว่างที่ฮั่นบุกเข้าล้อมอาณาจักรโชซ็อนโบราณ

ซึ่งยอนฮวาบอกว่า บางครั้งสมองของนางกลับมีความทรงจำอันพร่าเลือน ว่านางถูกขายเป็นทาสให้แก่คนต่างชาติตั้งแต่ยังเด็ก แม้ความทรงจำของนางยังปะติดปะต่อไม่ได้ แต่นางกลับสื่อสารกับคนพวกนั้นได้รู้เรื่อง

การที่สกุลจางนำชาวโชซ็อนโบราณมาอยู่ในจวน ซ้ำยังพูดสื่อสาร ทำการค้ากับพ่อค้าเร่ต่างชาติได้เช่นนี้ นับว่าประหลาดนัก แล้วจะให้พระองค์ปล่อยผ่านไปได้อย่างไร ไม่ผิดแล้วที่พระองค์ยอมลงทุนปลอมแปลงพระองค์เข้ามาสืบหาความจริง เพราะเวลานี้ รองแม่ทัพจางจิ้นไฉ พี่ชายของจางหยูเฟยก็นับว่ามีบทบาทในกองทัพ

“ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยไม่รบกวนคุณหนูแล้ว ข้าขอไปดูแลท่านแม่ก่อนเจ้าค่ะ”

ร่างสูงโปร่งในชุดสีขาวปานเทพเซียนกำลังหมุนกลับไป ทว่า...

“เดี๋ยว ลี่ถิง คืนนี้ร้อนอบอ้าว ข้ารู้สึกอยากอาบน้ำ เจ้าตามข้ามา ช่วยอาบน้ำให้ข้าก่อนแล้วค่อยกลับไปที่เรือน”

นางทำงานหนัก ช่วงเวลาที่ได้ผ่อนคลายที่สุดนั่นก็คือเวลาที่ร่างกายของนางได้แช่ลงไปในน้ำอุ่นๆ โดยมีสาวใช้ช่วยกันปรนนิบัตินวดเฟ้น เพียงแต่ว่าพรุ่งนี้พ่อค้ารายหนึ่งนัดจะมารับเครื่องปั้นดินเผา นางให้สาวใช้ในจวนช่วยกันเตรียมสินค้า ที่เหลือก็ถูกนางใช้ไปดูแลเด็กๆ ในเมื่อตอนนี้ลี่ถิงกินข้าวสกุลจาง รับเงินสกุลจาง นอกจากจะดูแลเด็กๆ แล้ว ก็

ต้องทำงานให้นางด้วย

“แต่ว่าข้า...”

จางหยูเฟยเห็นสีหน้าท่าทางตกใจของลี่ถิง หรือหญิงสาวนางนี้จะเป็นคนเกียจคร้านอย่างนั้นหรือ นางไม่น่าตามใจซารังน้อย จ้างพวกเกียจคร้านมาทำงานเลย

“เจ้าทำตามที่ข้าสั่งไม่ได้หรือ”

โอรสสวรรค์เองนั้นเคยชินต่อการถูกปรนนิบัติมาตั้งแต่เปิดพระเนตรขึ้นมาดูโลก พระองค์เป็นฝ่ายถูกปรนนิบัติจนชิน พระองค์ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นผู้ปรนนิบัติใคร