5

พอเข้าไปขอดูพาสปอร์ต เธอบอกว่ามันหล่นหายไปในช่วงที่จักรพรรดิฮั่นองค์หนึ่งได้ส่งทหารไปโอบล้อมและตีอาณาจักรโชซ็อนโบราณ

ตำรวจสองนายต่างมองหน้ากัน เพราะเหตุการณ์ที่หญิงสาวชาวไทยพูดเกิดขึ้นในปีที่ 109 ก่อนคริสต์ศักราช 2019 พวกเขาจะทำอะไรได้นอกจากขออนุญาตพาเธอไปสอบปากคำ เพราะสงสัยว่าเธอจะเป็นพวกผีน้อยที่โดดวีซ่าเพื่อหลบเข้ามาขายแรงงานอย่างผิดกฎหมาย

แม้เธอจะพยายามบอกพวกเขาว่าเธอไม่ใช่พวกผีน้อย แต่เธอเป็นนายร้อยตำรวจหญิงที่เดินทางมาจากประเทศไทย

และเธอยังตามพวกเขาไปไม่ได้เพราะเธอห่วงลูก

ตำรวจทั้งสองนายมั่นใจว่าหญิงสาวสวยตรงหน้าหากไม่ได้มึนเมาสารเสพติด เธออาจจะป่วยและเขาทั้งสองต้องช่วยเหลือ พวกเขาพยายามจับกุมเธอแม้เธอพยายามอธิบายหลายสิ่งหลายอย่างรวมทั้งบอกว่าเธอคือ ร.ต.ต. นับดาว พิทักษ์แดน

สังกัดสถานีตำรวจนครบาลแห่งหนึ่งในประเทศไทย ตำรวจท่องเที่ยวสองนายย่อมไม่เชื่อ แต่ทว่าน่าแปลกนัก พวกเขาเข้าจับกุมเธอไม่ได้ หญิงสาวมีความคล่องตัวสูงราวกับถูกฝึกมาอย่างดี จนกระทั่งตำรวจทั้งสองนายต้องเรียกกำลังพลมาเสริมแล้วโอบล้อมจับหญิงชาวต่างชาติปริศนา

ในที่สุดนับดาวก็ล้มลงต่อหน้าสาวน้อยร่วมชาติกลุ่มหนึ่งที่ร้องวี้ดว้ายด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะฝีมือที่ด้อยกว่าตำรวจท่องเที่ยวที่ประดังกันเข้ามาภายในร้านหลายนาย แล้วกระจายกันโอบล้อมหญิงสาวที่ล้มลงไปกลางร้าน

แต่ก่อนที่เธอจะหมดสติลงไป นับดาวหวนคิดไปถึงพิธีวิ่งรับหมวกของนักเรียนนายร้อยสามพราน นักเรียนตำรวจทุกนายล้วนต้องผ่านการวิ่งรับหมวกตามจำนวนรอบของเลขแต่ละรุ่นซึ่งไม่ต่ำว่าสองชั่วโมง เพราะฉะนั้นการวิ่งด้วยระยะทางแค่นี้ไม่ได้ทำให้ตำรวจสาวสุดสตรองซึ่งใครหลายคนยกให้เธอเป็นดาวในสายเครื่องแบบล้มลงได้หรอก

แต่นั่นเป็นเพราะว่าการไม่ได้กินอาหารมาถึงเจ็ดวัน หากเป็นคนธรรมดาอาจจะมีชีวิตอยู่ยาก แต่ผู้ที่ผ่านการฝึกอย่างหนักภายในรั้วดาวเงิน ซึ่งเป็นสถาบันหลักที่ผลิตตำรวจในประเทศไทยในเขตอำเภอสามพรานทำให้ร่างกายของเธอแข็งแรงกว่าคนทั่วไป แต่ขาดอาหารถึงเจ็ดวันและต้องวิ่งด้วยระยะทางหลายกิโลเมตร ตอนนี้เธอขอหลับอย่างสงบก่อนก็แล้วกัน

“เธอนิ่งไปแล้ว สลบหรือเสียชีวิต เข้าไปดูเธอซิ” ตำรวจหนุ่มรายหนึ่งค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาหญิงสาว แล้วยื่นมือไปใกล้ๆ ปลายจมูกสวยได้รูป

“เธอยังหายใจอยู่”

จวนสกุลจาง

ในยามที่แสงแดดแผดจ้า แต่พอเข้าเขตจวนสกุลจางก็มีเงาไม้จากต้นไม้ใหญ่ให้ความร่มเย็น พวกเด็กตัวเล็กๆ ที่เมื่อครู่ไปวิ่งเล่นที่ตลาดถูกคุณหนูจางหยูเฟยไล่ให้เข้าจวน ขณะที่นัยน์ตาหงส์เหลือบมองไปยังสองแม่ลูกอย่างพินิจพิเคราะห์ คนเป็นแม่สามีและสะใภ้มีท่าทางแปลกพิกล แต่นางยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้ว่าแปลกอย่างไร

ในตอนแรก นางไม่คิดจะรับคนทั้งคู่มาทำงานที่จวน แต่ฟังเสียงรบเร้าของซารังและเด็กๆ หลายคนที่นางอุปการะไว้ไม่ได้ วันนี้เจ้าเด็กพวกนั้นพากันคุกเข่ากลางตลาด และขอให้นางรับกงลี่ถิงเป็นพี่เลี้ยง แม้นางจะปฏิเสธไปแล้ว แต่ซารังน้อยก็ยังทำตาละห้อย แล้วบอกว่าชอบลี่ถิงมาก จางหยูเฟยสงสารซารังน้อยอยู่เป็นทุน เพราะบัดนี้นางเองก็ยังตามหาศพของยอนฮวาไม่พบ

แม้ว่ายอนฮวาจะไม่ใช่ชาวฮั่นและถูกบิดานำตัวล่องเรือข้ามทะเลปั๋วไห่กลับมาด้วย แต่สกุลจางให้เกียรติยอนฮวาดุจเครือญาติ แอบเลี้ยงดูนางเงียบๆ ไม่ได้เลี้ยงดูอย่างเชลย เพราะยอนฮวาผู้นี้เป็นผู้ช่วยบิดาของนางให้รอดชีวิต นับว่าเป็นผู้มีพระคุณของสกุลจาง

ภายหลังยอนฮวาเกิดตั้งครรภ์ บิดาของนางและนางก็ไม่คิดรังเกียจ แม้ไม่รู้ว่าเบื้องหลังของยอนฮวาเป็นมาอย่างไรเพราะนางความจำเสื่อม แต่ยอนฮวาเป็นคนเก่ง นางคิดและสอนอะไรหลายอย่าง จนจางหยูเฟยทึ่งกับความรู้แปลกใหม่

ตอนที่บิดาของนางเสียชีวิต สกุลจางซวนเซ ทรัพย์สมบัติร่อยหรอแทบไม่พอเลี้ยงผู้คน เพราะภายในจวนไม่มีทรัพย์สมบัติสะสมไว้ดั่งเช่นจวนอื่น อดีตแม่ทัพออกรบนานหลายปี ส่งแต่เบี้ยหวัดกลับมาให้ลูกและเมีย พอสิ้นบุญของอดีตแม่ทัพ เบี้ยหวัดที่เคยได้จึงไม่ได้อีก เงินจึงยิ่งร่อยหรอ

ยอนฮวาผู้นี้จึงเสนอให้นางเริ่มทำการค้าโดยนำสินค้าประเภทผ้าไหมและเครื่องปั้นดินเผาไปเสนอขายกับพ่อค้าเร่ต่างชาติ แรกเริ่มนางสื่อสารกับคนพวกนั้นไม่ได้ แต่ยอนฮวาสื่อสารรู้เรื่อง ซ้ำยังเก่งกาจสามารถนำผ้าไหมไปแลกเป็นทองคำกลับมา ดังนั้นนางจึงไม่ได้เห็นว่าซารังเป็นเพียงเด็กในบ้าน แต่ซารังคือหลานสาวของนาง

“หากคุณหนูรับพี่ลี่ถิงมาดูแลพวกข้า พวกข้าจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่วิ่งชนของในจวนแตกอีกเจ้าค่ะ”

จางหยูเฟยไม่รู้ว่าเหตุใดซารังน้อยถึงถูกชะตากับกงลี่ถิงผู้นี้นัก ทั้งที่เพิ่งพบกันครั้งแรกที่ตลาด ในเมื่อเด็กๆ ชอบและเวลานี้คนในจวนต่างมีงานล้นมือ จางหยูเฟยเลยยอมให้โอกาสแม่สามีกับลูกสะใภ้คู่นี้เข้ามาทำงานในจวนสกุลจาง

จางหยูเฟยหันไปบอกสาวใช้ให้พาคนทั้งสองไปพักที่เรือนหลังเล็กท้ายสวนผัก บรรยากาศที่นั่นเงียบสงบเพื่อให้ฟางเหนียง แม่สามีของลี่ถิงได้พักผ่อนอย่างสบายเพราะกำลังป่วยอยู่

“ลี่ถิง เจ้าพาแม่สามีตามสาวใช้ไปพักก่อน หากเรียบร้อยดีแล้วกลับมาหาข้าที่เรือนใหญ่”

“เจ้าค่ะคุณหนู” ลี่ถิงย่อตัวคำนับนาง พลางมองตามเรือนร่างอ้อนแอ้นหมุนกายเดินหายเข้าไปในเรือนใหญ่

พอลี่ถิงสะกิดให้ยายแก่ข้างๆ ลุกขึ้นได้แล้ว เว่ยกงกงดูเหมือนจะลุกไม่ขึ้นเพราะเมื่อครู่คุกเข่าอยู่นาน เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูเว่ยกงกงที่เวลานี้แต่งกายเป็นฮูหยินม่าย สวมบทฟางเหนียงแม่สามีของนาง

“นี่ข้าพาเจ้ามาด้วย ช่วยอะไรข้าได้บ้าง หรือข้าพาเจ้า

มาเป็นภาระ”

เว่ยกงกงได้ยินดังนั้นก็ตัวสั่นงันงกรีบลุกขึ้น

“ขออภัยพ่ะ...”

ยังไม่ทันจบเสียงกระซิบขู่ดังมาติดๆ “เดี๋ยวตบหน้าหัน ข้าสั่งว่าอยู่นอกกำแพงวังให้พูดอย่างไร”

ท่าทางแสร้งมีจริต แต่แววตาของโอรสสวรรค์นั้นดุดันเอาเรื่องจนฮูหยินม่ายต้องรีบขออภัย “ข้าเข้าใจแล้วลูกสะใภ้ ต่อไปนี้แม่สามีจะไม่ทำตัวเชื่องช้าให้เป็นภาระของเจ้า”

“งั้นก็ดี คืนนี้เราต้องเริ่มงานกันแล้ว”

“พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่ รีบตามมาสิ” สาวใช้ผู้ถูกมอบหมายจากคุณหนูหันมาเรียกสองแม่ลูกเพราะไม่เดินตามนางไปเสียที