ตอนที่4 : ที่ระบาย Nc

กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของโปรดประจำตัวของเขาถูกจัดวางบนโต๊ะพร้อมกับขนมปังปิ้งทาเนย ร่างสูงเดินออกจากห้องด้วยชุดสูทพร้อมไปทำงานกุลธิดาเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปผูกเนกไทให้เขาแบบที่ทำทุกวัน

"อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ" ยิ้มหวานให้เขาแต่ได้คำตอบกลับมาเป็นสีหน้านิ่งเฉย ร่างบางมองเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารก่อนจะเดินเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย พอออกมาก็เจอเพียงแต่จานและแก้วว่างเปล่าไร้เงาของเขา

กุลธิดาที่ต้องอยู่ห้องทั้งวันไม่มีอะไรทำนอกจากลองทำอาหาร อ่านหนังสือ ดูโทรทัศน์ ทำความสะอาดทุกอย่างซ้ำวนไปเวียนมาตลอดสองปี การที่ต้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้นานๆ เธอเองก็รู้สึกเบื่อแม้คอนโดของเขาจะครบครันสิ่งอำนวยความสะดวกพร้อมแต่เธอไม่มีอิสระที่จะไปไหนได้ โทรศัพท์มีแต่ก็ไม่ค่อยมีใครโทรหานอกจากเพื่อนสนิทเธออยากโทรไปหาพ่อแต่เธอก็ไม่กล้า เพราะคำพูดของท่านเมื่อสองปีที่แล้ว

พอตกเย็นดวงอาทิตย์ตกดินเป็นเวลาทำงานของเธออีกแล้ว กุลธิดาเข้าครัวทำอาหารเตรียมไว้ให้เขาสิ่งที่เธอร่ำเรียนมาไม่สูญเปล่าเพราะเขาเลย เธอได้ลองทำเมนูใหม่ๆ ให้เขาทานอยู่ตลอด มอร์แกนเป็นคนทานง่ายไม่ว่าเธอจะทำอะไรเขามักจะบอกว่าอร่อยทุกครั้ง

"วันนี้กุลทำ...อื้ม" ร่างบางยังไม่ทันได้แนะนำเมนูวันนี้ก็โดนจู่โจมโดยคนตัวใหญ่ทันทีที่เข้าเปิดประตูเข้ามา

"คุณมอร์แกน...อื้อ!" ปากเล็กถูกดูดกลืนโดยคนปากหนาของเขา วันนี้เขาเครียดกับงานจนต้องหาที่ระบายเพราะอัดอั้นมานานและคนที่ทำให้เขาได้ก็มีแค่เธอ

"ฉันไม่ไหวแล้ว" พูดจบก็ช้อนขาเธออุ้มกระเตงเข้าห้องนอนแล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนเกลี้ยง ร่างบางเปลือยเปล่ามองเขาที่กำลังจะใส่แก่นกายใหญ่เข้ามาอย่างอดสู

"อื้อ!...จุก" ถึงจะไม่เจ็บเหมือนครั้งแรกแต่มันก็จุกทุกครั้งที่เขาใส่เข้ามาแล้วยิ่งใส่แบบกะทันหันแบบนี้ยิ่งจุกเข้าไปอีก มอร์แกนไม่สนใจคำพูดของเธอได้แต่โหมกายกระแทกกระทั้นใส่ร่องแน่นๆ อย่างสุดกำลัง

สวบ! สวบ! เสียงเนื้อกระทบดังลั่นสนั่นห้อง อาหารมื้อเย็นที่ตั้งใจทำต้องเป็นหมันเพราะเขาไม่มีวี่แววหยุดในทีเดียว

"อ๊ะ...มันจุก...อ๊ะ"

"อ๊า...แน่นมาก...รัดอีก" ร่างบางโดนจับพลิกตะแคงโดยมีเขาซ้อนทับด้านหลังแล้วจับแก่นกายใหญ่สอดเข้าไปร่องสวาทเดิมที่มีน้ำหวานเยิ้มอีกครั้ง

เพียะ! มือหนาตบที่ก้นของเธออย่างแรงจนเป็นรอยแดง

"ซี้ด...อ๊า!...เสียวโคตร" เสียงทุ้มคำรามดังอย่างกลั้นไม่อยู่ ร่างบางได้แต่นอนกำที่นอนแน่เวลานี้เธอรู้สึกได้หลายความรู้สึก จะเจ็บก็ไม่ใช่จะเสียวก็ไม่เชิงมันปะปนกันไปหมด เวลาเนิ่นนานที่ร่างบางนอนให้เขากระแทกจนพอใจ

"อ๊า...อ๊ะ...จะเสร็จ" คนตัวใหญ่ด้านหลังดันแก่นกายเข้าจนสุดแล้วกระตุกปล่อยน้ำกามออกมาจนหมดแช่ค้างเอาไว้ไม่นานก็เริ่มขยับต่อพอในช่องทางรักมีน้ำรักมากมายก็ทำให้เกิดเสียงที่ไม่น่าฟังขึ้น

แก่นกายใหญ่ผลุบเข้าผลุบออกหลายๆ ที่จนถี่ยิบ มอร์แกนเร่งความเร็วจนหายใจแทบไม่ทันรู้ตัวอีกทีเขาก็สุขสมไปมากกว่าห้าครั้งแล้ว ร่างหนาพอเสร็จกิจกรรมเร่าร้อนก็นอนแผ่บนเตียงอย่างหมดแรงแล้วหลับไปด้วยความเพลียจากงานที่ทำและจากกิจกรรมที่เพิ่งจบลง กุลธิดาพาร่างกายแสนบอบช้ำเดินเข้าห้องน้ำอย่างยากลำบากต้องเดินหนีบเอาไว้ไม่ให้น้ำสีขาวขุ่นไหลออกมา พอทำธุระในห้องน้ำเรียบร้อยก็ออกจากห้องนอนไปที่ห้องอาหาร

"อุตส่าห์ตั้งใจทำ" ร่างบางมองอาหารที่ทำแล้วถอนหายใจออกมาก่อนจะเก็บกวาดทุกอย่างลงถังขยะเพราะเธอเองก็กินไม่ลงเธอจุกจนไม่อยากกินอะไร พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็เดินเข้าห้องนอนจัดท่านอนให้เขาดีๆ ยกกะละมังและผ้าชุบน้ำออกมาเช็ดตัวให้เขาได้นอนสบาย ร่างบางทำความสะอาดร่างกายของเขาจนทุกซอกทุกมุมอย่างไม่เขินอายอาจจะเป็นเพราะเธอชินเสียแล้วแต่ถ้าหากเป็นของคนอื่นเธอก็คงไม่กล้าทำแบบนี้

"หลับฝันดีนะคะคุณมอร์แกน จุ๊บ" ฉวยโอกาสจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเขาเวลาที่เขาไม่รู้ตัว ตอนที่เขาตื่นเธอ

คงไม่มีโอกาสได้ทำเช่นนี้แน่ๆ คนที่จะจูบหน้าผากเขาได้คงมีแต่อริสาเท่านั้น