LOGINShare
ตอนที่5 : พาไปเที่ยว
Last Updated:
2026-03-09 12:15:00มอร์แกนตื่นมาในตอนเช้าด้วยสภาพที่ดูดีกว่าเมื่อคืนเขารู้ได้ทันทีว่าคงเป็นฝีมือของคนที่อยู่ด้วยกัน ร่างหนาลุกจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงานโดยมีอีกคนทำอาหารไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว
"วันนี้กุลทำข้าวผัดนะคะเมื่อคืนคุณไม่ได้กินอะไรกลัวจะหิวน่ะค่ะ" ร่างบางเป็นห่วงเขาจึงทำอาหารที่หนักท้องไว้ให้เขา "ขอบใจนะ" มอร์แกนเอ่ยเบาๆ อย่างที่เคยบอกว่าเขาจะดุดันแค่ตอนอยู่บนเตียงเท่านั้นแต่พอตื่นเช้ามาเขาก็จะเป็นอีกคนแต่แค่เย็นชา "คุณอยากกินอะไรไหมคะเย็นนี้กุลได้เตรียมไว้ให้" "อะไรก็ได้ฉันกินได้หมด" "ค่ะ มื้อกลางวันจะให้กุลเตรียมให้ไหมคะ" เธอถามด้วยความหวังดี บางครั้งเธอจะเตรียมมื้อกลางวันใส่กล่องไว้ให้เขาเผื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องออกไปทานข้างนอก "ไม่ต้องฉันมีนัดกับลูกค้า" ร่างบางยิ้มรับเขา เธอไม่ถามอะไรต่อได้แต่นั่งกินอาหารฝีมือตัวเองพร้อมกับเขา "ฉันอิ่มแล้ว ไปก่อนนะ" "ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" "วันอาทิตย์ฉันว่าง" "คะ?" กุลธิดาทำหน้างงๆ เขาก็ว่างทุกวันอาทิตย์อยู่แล้วจะบอกเธอทำไม "ฉันว่างทั้งวัน" ร่างบางเริ่มหน้าสลดที่เขาบอกแบบนี้เธอคงต้องปรนเปรอเขาทั้งวันสินะ "ค่ะ ทราบแล้วค่ะกุลจะเตรียมตัวรอนะคะ" เธอปลงเสียแล้วแค่ทั้งวันคงไม่ถึงกับตายหรอกมั้ง "เธอจะไปไหนหรือเปล่า" มอร์แกนถามไม่ค่อยเต็มเสียงนักเพราะไม่เคยถามคำถามนี้กับเธอ "คะ?" "ฉันถามว่าอยากไปที่ไหนไหม" เขาแค่อยากรู้เผื่อเธอมีที่ที่อยากไป "ไม่ค่ะ" กุลธิดาตอบกลับในทันทีจนมอร์แกนนิ่งไปสักพัก เธอไม่อยากไปไหนหรอกเธออยากอยู่กับเขามากกว่า "งั้นเหรอ" เมื่อเขาพูดจบร่างบางก็ยิ้มหวานให้เขาแม้จะงงๆ ในตัวเขาอยู่บ้างแต่ก็ไม่พูดขัดอะไร "ฉันจะพาไปเที่ยว" เขาแค่อยากพาเธอไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้างไม่อยากให้เธอมองเขาเป็นคนใจร้ายที่ได้แต่กักขังเธอเอาไว้แต่ในนี้ "คะ?" "ทำไมชอบให้พูดซ้ำ ก็บอกว่าจะพาไปเที่ยวไง" พูดจบก็เดินออกจากห้องไปทันที ร่างบางได้แต่ยืนยิ้มอยู่กับเขามาสองปีเธอไม่เคยได้ไปไหนกับเขาสักครั้งไม่เคยเลยจริงๆ "ไปเที่ยว" พูดอยู่คนเดียวอย่างดีใจแม้จะไม่รู้ว่าเขาจะพาไปที่ไหนแต่ก็ดีใจไม่น้อย "ใส่ชุดไหนดีนะกุล" ร่างบางยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าที่มีชุดไม่มากนัก เธอไม่อยากทำให้เขาขายขี้หน้าจึงพยายามหาชุดที่ดูดีที่สุด พอถึงวันอาทิตย์มอร์แกนพาเธอมาเที่ยวจริงๆ แต่เที่ยวห้างใกล้ๆ เพนต์เฮาส์ที่เธอเพิ่งมาเมื่อวันก่อนแต่แค่นี้ก็ทำให้เธอยิ้มไม่หุบแล้ว "คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" พอถึงห้างร่างบางก็ถามเขาอย่างอารมณ์ดี "ไม่ล่ะ" "แล้วเย็นนี้ล่ะคะ กุลจะได้ซื้อกลับไปทำให้" "แล้วแต่เธอเลย" ข้อดีของมอร์แกนคือเขาไม่เคยรำคาญเธอต่อให้เธอจะถามมากแค่ไหนก็ตามเขาจะตอบเธอตลอดแต่เป็นคำตอบสั้นๆ "งั้นทำแกงข่าไก่นะคะคุณกินเป็นไหมคะ" "เป็น" "แล้วอีกอย่างเอาเป็นผัดผักบุ้งแล้วกันนะคะ" "อืม" กุลธิดาเห็นเขาตอบน้อยลงจึงเลิกถามเพราะกลัวเขาจะรำคาญเธอเสียก่อนแต่ความจริงแล้วมอร์แกนตอบสั้นๆ แบบนี้เป็นประจำ "บัตรเครดิตที่ให้เอามาหรือเปล่า" เขาถามเธอขึ้นก่อนที่เธอจะลงจากรถ "เอามาค่ะ" "อืม ตอนบ่ายค่อยเจอกันที่รถ" กุลธิดาทำหน้างงไปไม่ถูกที่เขาบอกจะพามาเที่ยวคือให้ต่างคนต่างเดินทำเป็นไม่รู้จักกันสินะ คิดอะไรอยู่นะกุลธิดา "ทำไม?" "เปล่าค่ะ กุลแค่คิดว่าเราจะไปด้วยกัน" "ฉันไม่อยากตอบคำถามเวลาเจอคนรู้จักเธอลงไปก่อนแล้วกัน" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาทำเอาอีกคนยิ้มไม่ออก สถานะของเขากับเธอไม่มีใครรู้ไม่แปลกที่เขาจะไม่อยากตอบคำถามใคร "ค่ะ คือคุณมอร์แกนคะ" ก่อนจะลงเธอเรียกเขาเอาไว้ก่อน "อะไร?" "กุลจะบอกว่าถ้าคุณอยากกลับก่อนไม่ต้องรอนะคะ เดี๋ยวกุลกลับเองได้ค่ะ" ร่างบางยิ้มบอกกับเขาก่อนจะเดินไป พอหันหลังให้เขาร่างบางถึงกับน้ำตาซึมแต่ร้องไห้ไม่ออก "แค่มาเที่ยวห้างเองกุล" ปลอบใจตัวเองแล้วเดินเข้าห้างไปอย่างทุกทีที่มา กุลธิดาเดินเที่ยวห้างคนเดียวอย่างเคยชินเดินเข้าแผนกซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อหาของไปทำอาหารให้เขาเย็นนี้ กุลธิดาเดินเลือกของไปเรื่อยแต่ส่วนใหญ่จะเป็นของที่เขาชอบ เธอซื้อของไว้สำหรับทำอาหารให้เขาทั้งนั้นแทบไม่มีของตัวเองเลยเพราะบัตรเครดิตมันเป็นของเขาเธอไม่ใช่คนที่เห็นแก่ได้ที่จะเอามาซื้อของตัวเอง "ทั้งหมดสี่พันสองร้อยเก้าสิบบาทค่ะ" "ชำระผ่านบัตรเครดิตนะคะ" พนักงานคิดเงินพูดจาดีจนทำให้กุลธิดาอมยิ้มไม่ได้ "ขอบคุณค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ" กุลธิดาเดินถือของเต็มสองมือเธอเห็นเขาอยู่อีกด้านหนึ่งแต่ก็ทำเป็นมองไม่เห็นเธอจึงตัดสินใจไปนั่งรอที่ร้านขนมเล็กๆ เพื่อรอให้ถึงเวลานัด พอถึงเวลานัดกุลธิดารีบมาที่จอดรถเพราะได้รับข้อความจากเขาว่ารออยู่เธอจึงรีบ "ซื้ออะไรมาเยอะแยะ" "ของสดในตู้เย็นใกล้หมดแล้วค่ะกุลเลยซื้อเอาไว้" ร่างบางยิ้มเมื่อเห็นเขายังรอเธออยู่แม้เธอจะมาช้า "ขึ้นรถเถอะฉันอยากพักผ่อนแล้ว" เมื่อขึ้นรถได้ทั้งรถเงียบสนิทเพราะเธอไม่รู้จะชวนเขาคุยเรื่องอะไรเลยเงียบมาจนถึงเพนต์เฮาส์ "เย็นนี้กุลจะทำแกงข่าไก่กับผัดผักบุ้งนะคะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ" เมื่อถึงห้องมอร์แกนหิ้วถุงของที่เธอซื้อขึ้นห้องแล้วมาวางไว้ในครัว กุลธิดาจัดของเก็บเข้าที่ด้วยความคุ้นเคย "แค่นั้นก็พอแล้ว" "ค่ะ แค่สองอย่างนะคะ" กุลธิดายิ้มรับแล้วเก็บของต่อ มอร์แกนเผลอมองเธอทำนู่นทำนี่จนเพลินตา "ถ้าอริสทำอาหารเป็นแบบเธอคงจะดี" มอร์แกนเผลอพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว กุลธิดาแอบยิ้มอย่างน้อยๆ เธอก็มีข้อดีในสายตาเขา "แต่ถึงทำไม่เป็นยังไงฉันก็รัก" คนที่แอบยิ้มปากกว้างหุบยิ้มแทบไม่ทัน นี่สินะที่เขาบอกถ้าเขาจะรักอยู่เฉยๆ เขาก็รัก ไม่ต้องพยายามอะไรทั้งนั้น "ฉันจะไปเอนหลังซะหน่อยเธอจะทำอะไรก็ทำ" "ค่ะ คุณอยากแช่น้ำไหมคะกุลจะได้เตรียมให้" ร่างบางถามอย่างยิ้มๆ ด้วยความหวังดี "ไม่ล่ะฉันอยากนอน" มอร์แกนพูดจบก็เดินเข้าห้องนอนไปในทันเหลือเพียงแต่เธอที่ยังจัดของเข้าที่ไม่เรียบร้อย กุลธิดาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนเหมือนเป็นบ้านของตัวเองอะไรวางตรงไหนเธอรู้หมดเพราะมอร์แกนไม่ค่อยใส่ใจอะไรในห้องนี้สักเท่าไหร่ ตะวันตกดินร่างบางทำอาหารที่บอกกับเขาไว้เตรียมรอคนที่หลับอยู่ในห้อง มอร์แกนเดินงัวเงียออกมาจากห้องก็นั่งที่โต๊ะอาหารด้วยความหิวพอกลิ่นอาหารเข้าจมูกก็ยิ่งกระตุ้นความหิวเข้าไปอีก "เผ็ดไปไหมคะ" "ไม่เลย กำลังดี" เมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มจนแก้มปริอย่างน้อยๆ ก็ได้คำชมจากเขา "เธอไปฝึกทำอาหารพวกนี้มาจากที่ไหน" เขาไม่รู้อะไรในตัวเธอเลยไม่รู้ว่าเธอเรียนจบคหกรรมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นลูกเมียน้อยของคนรักเขา "กุลเรียนจบคหกรรมค่ะ ช่วงที่ว่างก็เปิดดูสูตรตามคลิปต่างๆ บ้าง" "งั้นเหรอ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย" มอร์แกนตอบอย่างตรงๆ แต่อีกคนไม่โกรธเลยสักนิดแอบดีใจด้วยซ้ำที่เขาถามเธอ "แล้วเธอกับอริสรู้จักกันได้ยังไง" ไหนๆ ก็ถามแล้วเขาจึงถามเรื่องที่อยากรู้มานานเพราะจู่ๆ คนรักก็พาเธอมาในฐานะนางบำเรอตัวแทนในช่วงที่ไม่อยู่แต่เขาก็ไม่ได้ถามว่ากุลธิดากับอริสารู้จักกันได้ยังไง "กุลเป็นลูกคนละแม่กับคุณอริสค่ะ" ตอบอย่างไม่ปิดบังสำหรับเธอการเป็นลูกเมียน้อยไม่ใช่เรื่องน่าอาย "ลูกคนละแม่?" "กุลเป็นลูกเมียน้อยค่ะ" มอร์แกนเงียบไม่กล้าถามต่อกลัวจะไปจี้ปมของเธอ "แม่ของกุลเป็นแค่คนคนรับใช้ในบ้านของคุณท่านน่ะค่ะ" เธอพูดต่อทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ถาม "ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคุณพ่อของอริสจะมี...เออ..." มอร์แกนไม่รู้จะพูดคำไหนตระกูลเขาทำธุรกิจกับตระกูลของอริสามามากแต่ไม่เคยรู้ว่าพ่อของเธอจะมีเมียอีกคน "อันที่จริงกุลถูกสั่งว่าห้ามบอกใครน่ะค่ะว่าเป็นลูกเมียน้อย" กุลธิดาเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ปิดบัง เธอถูกสั่งห้ามตั้งแต่เด็กๆ ว่าห้ามบอกใครเรื่องนี้หากใครสงสัยเรื่องนามสกุลก็ให้บอกว่าเป็นแค่ลูกของคนรับใช้ชาวดอยที่ไม่มีนามสกุลแต่คุณท่านใจดีให้ใช้นามสกุลร่วมกันได้ "เธอมาทำแบบนี้ แล้วแม่เธอล่ะไม่ว่าหรือไง" "ว่าไม่ได้หรอกค่ะ ท่านเสียไปนานแล้วค่ะ" พอพูดถึงเรื่องแม่นัยน์ตาสวยเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดจนมอร์แกนรู้สึกจุกที่คอเพราะสงสารเธอ "ทานข้าวเถอะค่ะ อย่าสนใจเรื่องของกุลเลย" ถึงจะบอกว่าอย่าสนใจแต่ก็ยังแอบหวังให้เขาถามเธออีกแต่คนอย่างมอร์แกนคงไม่ถามเธอหรอกเขาจะอยากรู้เรื่องของเธอไปทำไมไร้ประโยชน์สิ้นดี
Latest chapter
ตัวแทนจำยอม ตอนที่17 : แค่อยากมาเจออีกครั้ง
หลายวันต่อมาอริสากลับมาบ้านพร้อมกับมอร์แกน คุณท่านและคุณหญิงตกใจมากที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนดแถมกลับมาได้หลายวันแล้วด้วยแต่ไม่ยอมกลับมาบ้าน"ทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูกว่ากลับมานานแล้ว""อริสมัวแต่ยุ่งค่ะคุณแม่" อริสาเข้ากอดคุณหญิงพิมอรอย่างออดอ้อน กุลธิดาได้แต่แอบมองเขาจากระยะไกลเธอไม่กล้าเขาไปในวงสนทนา"แล้วนี่จะตบจะแต่งกันตอนไหนล่ะ""พี่มอร์แกนอยากให้รออีกสักหน่อยน่ะค่ะ" อริสาเองก็ไม่ค่อยพอใจเพราะอยากจะแต่งเร็วๆ นี้แต่คนรักไม่ยอม มอร์แกนแทบไม่ได้ฟังที่อริสาพูดเพราะมัวแต่สอดส่องสายตาหาใครบางคนแต่ก็ไม่เจอ"รออะไรล่ะมอร์แกนน้องก็กลับมาแล้วนะแม่อยากจะอุ้มหลานเต็มทีแล้ว" คุณหญิงพิมอรหันไปถามว่าที่ลูกเขย"ครับ?" คนที่ไม่ได้ฟังได้แต่ทำหน้าสงสัย"แม่บอกว่าแม่อยากอุ้มหลานแล้วรีบๆ แต่งกันซะเลยสิจะรออะไรอีกล่ะ คบกันมาตั้งนานแล้ว""คือผม...""อย่าเร่งเด็กๆ เลยคุณหญิงรอให้พวกเขาพร้อมกันก่อนดีกว่า" ท่านดิเรกตอบแทนเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่กล้าตอบ"แต่คุณคะเราก็แก่กันแล้วนะคะกว่าจะมีลูกฉันไม่ผมขาวขึ้นเต็มหัวก่อนเหรอคะ
ตัวแทนจำยอม ตอนที่16 : สิ่งที่ทำได้ Nc
ร่างบางพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ เธอได้กลับบ้านแล้วเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้วจนกว่าผู้เป็นพ่อจะไล่เธอ"หนูกุล? มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ลูก" ป้าเดือนแม่บ้านอาวุโสเป็นคนออกมาเปิดประตูให้เธอ"กุลกลับมาแล้วค่ะ หมดหน้าที่ของกุลแล้ว" กุลธิดาพูดอย่างยิ้มๆ ป้าเดือนมองหน้าหญิงสาวที่ตนเองเลี้ยงมาก็อดสงสารไม่ได้"เข้าบ้านกันเถอะลูก""คุณท่านหลับหรือยังคะป้า""เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วแหละลูก" สายตาสวยมองขึ้นไปด้านบนซึ่งเป็นห้องของผู้เป็นพ่อ ต่อจากนี้เธอจะมีเวลาอยู่ดูแลท่านทดแทนช่วงเวลาที่หายไปแล้ว"ห้องของหนูยังเหมือนเดิมนะลูก ป้าให้เด็กมาทำความสะอาดอยู่ตลอด""ขอบคุณนะคะ นอกจากแม่ก็มีแค่ป้าที่ดีกับหนู" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นเธอไม่มีโอกาสได้กอดพ่อหรือใคร เธอก็เหมือนเด็กที่ขาดความอบอุ่นคนหนึ่งนั่นแหละ"หนูก็เหมือนลูกป้าอีกคนนะลูก ไปพักผ่อนเถอะลูกไปเหนื่อยมาเยอะแล้ว" ป้าเดือนดันหลังให้เธอเข้าห้องสำหรับคนรับใช้ก่อนจะปิดประตูให้เธอได้พักผ่อน กุลธิดามองรอบห้องทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ตัวแทนจำยอม ตอนที่15 : ตัวจริงกลับมา
หญิงสาวนั่งเหงาอยู่ในห้องสุดหรูโดยไม่รู้จะไปไหนหรือทำอะไรตอนนี้เธอทำได้แค่รอเวลาที่คนรักของเขาจะกลับมาเท่านั้น เวลาสี่ปีคนรอบตัวเธอเปลี่ยนไปตามเวลาเพื่อนสนิทคนเดียวก็เธอก็เข้าวิวาห์ไปเป็นที่เรียบร้อยและตอนนี้ก็กำลังจะมีลูก เธอจึงไม่ค่อยได้โทรหาเพื่อนมากเท่าไหร่เพราะกลัวจะไม่ว่าง ตอนนี้เธอเหลือแค่ตัวคนเดียวจึงเลือกที่จะไม่ไปไหนอยู่แต่ในห้องวนไปวนมารอเจอหน้าเขาตอนเย็นเท่านั้น"เวลาผ่านไปเร็วจนกุลทำใจไม่ได้เลยค่ะ" แหงนหน้ามองรูปคู่ของเขากับอริสาที่ผนังเพดานด้านบน เธออยากจะมีรูปคู่กับเขาบ้างแต่อย่าว่ารูปคู่เลยแค่รูปเขาคนเดียวเธอยังไม่กล้าแอบถ่าย เธอทำได้แค่กดบันทึกรูปของเขาผ่านทางโซเชียลที่เขาลงเท่านั้น"อีกแค่สองเดือนกุลต้องไปจริงๆ สินะคะ" คุยกับรูปเขาในโทรศัพท์โดยที่เจ้าของรูปไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย เธอไม่มีหวังเลยด้วยซ้ำงว่าเขาจะเลือกเธอแทนอริสา เธอแค่ตัวแทนเขาไม่ลดตัวลงมาเลือกเธอหรอก"ยังพอมีเวลาอยู่" เลิกทำหน้าเศร้าแล้วปลุกตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลาที่เธอจะอยู่กับเขาเธอต้องการแค่เวลาเท่านั้นไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้เลย
ตัวแทนจำยอม ตอนที่14 : อนาคตต่อจากนี้ Nc
หลังจากวันนั้นที่เธอเจอกับผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวของท่านอีกเลยเพราะเธอไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปโรงพยาบาลนั้นอีกแล้ว ในบางวันเธอจะแอบไปที่บ้านเพื่อเฝ้ามองผู้เป็นพ่อจากระยะไกลเห็นบ้างไม่เห็นบ้างก็แล้วแต่วันแก๊ก! เสียงประตูเปิดพร้อมกับร่างหนาเดินเข้าห้องตรงดิ่งมาที่ห้องครัว"วันนี้ทำอะไรให้ฉันกินคุณแม่ครัวคนสวย" มอร์แกนกอดเอวบางพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ของเธอเอาไว้ พักหลังมานี่เขามักทำเธอเหมือนคนรักเข้าทุกวันจนบางครั้งเธอกลัว...กลัวว่าเธอจะไม่กล้าไปจากเขา"ทำแกงส้มกับไข่ชะอมค่ะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ""ไม่แล้วแหละ เธอทำอะไรฉันก็กินได้หมดไปอาบน้ำก่อนนะ" มอร์แกนกดจมูกที่แก้มของเธอก่อนจะไปอาบน้ำ ร่างบางมองตามเขาด้วยสายตาละห้อยเขาจะรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่เขาทำนั้นทำให้ใจของผู้หญิงคนหนึ่งเต้นแรงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์"เธอนี่ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลยนะ""ขอบคุณนะคะ ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะคะ" คนได้รับคำชมรู้สึกตื้นตันจนหุบยิ้มไม่ลง กังวลว่าหลังจากเธอไปแล้วเขาจะได้กินอาหารแบบนี้อีกไหมหรือจะต้องไปกินร้านอาหารทุกวัน"ฉันอิ่มแล้ว"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่13 : เวลาเปลี่ยน
เวลาผ่านไปแค่ชั่วพริบตาไม่นานอริสาก็จะกลับมาแล้ว เธอเหลือเวลาอยู่กับอีกนิดเดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นที่ทริปครั้งแรกล่มไปนั่นก็คือทริปครั้งสุดท้ายของเธอกับเขา ทั้งคู่ไม่ได้ไปไหนด้วยกันอีกเลยเพราะไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ"คืนนี้ฉันกลับช้าหน่อยนะมีประชุมเธอนอนก่อนเลยก็ได้" เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน มอร์แกนไม่ใช่คนที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เขารู้จักยับยั้งห้ามใจตัวเองจากเมื่อก่อนที่ต้องมีอะไรทุกคืนแต่ตอนนี้ในหนึ่งสัปดาห์เขาจะมีอะไรกับเธอแค่สามถึงสี่วัน และที่สำคัญเขาอ่อนโยนกว่าแต่ก่อนจนน่าตกใจ"ค่ะ วันนี้ฝนน่าจะตกระวังด้วยนะคะ""อืมขอบใจนะ ไปก่อนนะ จุ๊บ" มอร์แกนบอกลาเธอแต่ไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากของเธอก่อนออกจากห้อง เขาทำแบบนี้มาได้สักพักแล้ว"พรุ่งนี้ก็ครบกำหนดแล้วเหรอ เร็วจัง" ร่างบางดูการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ที่ตั้งเอาไว้ พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดการฝังยาคุมกำเนิดแบบสามปีของเธอแล้วต่อจากนี้อีกหนึ่งปีเธอคงต้องคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่น เวลาผ่านไปเร็วจนเธอใจหายอีกไม่นานเธอก็ต้องกลับที่ของเธอแล้วโลกแห่งความจริงของเธอตอนนี้ที่อยู่
ตัวแทนจำยอม ตอนที่12 : ครั้งแรกก็ล่ม Nc
สองชายหญิงเดินด้วยกันที่ชายหาดมอร์แกนได้พักผ่อนอย่างที่ใจต้องการส่วนกุลธิดาได้อยู่กับเขาแบบที่หวังเอาไว้ ร่างบางเดินเคียงข้างเขาพร้อมกันแอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา"ทำไมเธอชอบแอบมองฉัน""กุลไม่ได้แอบมองนะคะ" คนถูกจับได้รีบหลบตากลบเกลื่อนความผิด มอร์แกนหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าเธอแต่อีกคนกลับเสมองไปทางอื่น"แน่ใจ?""แน่ค่ะ""ฉันไม่เชื่อ แน่จริงก็สบตาฉันสิ" คนตัวโตย่อตัวลงให้สายตาของเขาและเธอตรงกัน"กุลไม่ได้แอบมองจริงๆ นะคะ""ถ้าไม่ได้แอบมองก็หันมาสบตาฉันสิ" มอร์แกนแอบอมยิ้มกับคำพูดแก้ตัวที่เด็กประถมก็ดูออกว่าโกหก"เร็ว! หันมา" แกล้งทำขึ้นเสียงใส่เธอจนคนตัวเล็กต้องยอมสบตากับเขา นัยน์ตาสวยสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลทองมองลึกไปยังดวงตาสีดำกลมโตของเธอมอร์แกนรู้สึกใจหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องรีบหันหน้าหนี"ฉันจะกลับโรงแรมเธอจะเดินเล่นต่อก็ได้" คนตัวโตพูดจบก็เดินไปโดยไม่รอเธอแม้แต่น้อย กุลธิดามองตามแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปแล้วรู้สึกใจหายเหมือนเขากำลังจะจากเธอไปในไม่ช้า"อะไรของแกเนี่ยไอ
You may also like
บำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn79.8K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์77.7K viewsยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์60.1K viewsHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์327.3K viewsพันธะลับซีอีโอ
Priyada561 viewsสยบรัก น้องสาวในปกครอง
ไข่มุกสีชมพู (Pink Pearl)220 viewsจงจำฉันไว้
Déesse143 viewsอยากเป็นเมียที่เฮียรัก 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 3/3)
บีน่าเลดี้5.5K views
