LOGINShare
ตอนที่5 : พาไปเที่ยว
publish date:
2026-03-09 12:15:00มอร์แกนตื่นมาในตอนเช้าด้วยสภาพที่ดูดีกว่าเมื่อคืนเขารู้ได้ทันทีว่าคงเป็นฝีมือของคนที่อยู่ด้วยกัน ร่างหนาลุกจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงานโดยมีอีกคนทำอาหารไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว
"วันนี้กุลทำข้าวผัดนะคะเมื่อคืนคุณไม่ได้กินอะไรกลัวจะหิวน่ะค่ะ" ร่างบางเป็นห่วงเขาจึงทำอาหารที่หนักท้องไว้ให้เขา "ขอบใจนะ" มอร์แกนเอ่ยเบาๆ อย่างที่เคยบอกว่าเขาจะดุดันแค่ตอนอยู่บนเตียงเท่านั้นแต่พอตื่นเช้ามาเขาก็จะเป็นอีกคนแต่แค่เย็นชา "คุณอยากกินอะไรไหมคะเย็นนี้กุลได้เตรียมไว้ให้" "อะไรก็ได้ฉันกินได้หมด" "ค่ะ มื้อกลางวันจะให้กุลเตรียมให้ไหมคะ" เธอถามด้วยความหวังดี บางครั้งเธอจะเตรียมมื้อกลางวันใส่กล่องไว้ให้เขาเผื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องออกไปทานข้างนอก "ไม่ต้องฉันมีนัดกับลูกค้า" ร่างบางยิ้มรับเขา เธอไม่ถามอะไรต่อได้แต่นั่งกินอาหารฝีมือตัวเองพร้อมกับเขา "ฉันอิ่มแล้ว ไปก่อนนะ" "ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" "วันอาทิตย์ฉันว่าง" "คะ?" กุลธิดาทำหน้างงๆ เขาก็ว่างทุกวันอาทิตย์อยู่แล้วจะบอกเธอทำไม "ฉันว่างทั้งวัน" ร่างบางเริ่มหน้าสลดที่เขาบอกแบบนี้เธอคงต้องปรนเปรอเขาทั้งวันสินะ "ค่ะ ทราบแล้วค่ะกุลจะเตรียมตัวรอนะคะ" เธอปลงเสียแล้วแค่ทั้งวันคงไม่ถึงกับตายหรอกมั้ง "เธอจะไปไหนหรือเปล่า" มอร์แกนถามไม่ค่อยเต็มเสียงนักเพราะไม่เคยถามคำถามนี้กับเธอ "คะ?" "ฉันถามว่าอยากไปที่ไหนไหม" เขาแค่อยากรู้เผื่อเธอมีที่ที่อยากไป "ไม่ค่ะ" กุลธิดาตอบกลับในทันทีจนมอร์แกนนิ่งไปสักพัก เธอไม่อยากไปไหนหรอกเธออยากอยู่กับเขามากกว่า "งั้นเหรอ" เมื่อเขาพูดจบร่างบางก็ยิ้มหวานให้เขาแม้จะงงๆ ในตัวเขาอยู่บ้างแต่ก็ไม่พูดขัดอะไร "ฉันจะพาไปเที่ยว" เขาแค่อยากพาเธอไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้างไม่อยากให้เธอมองเขาเป็นคนใจร้ายที่ได้แต่กักขังเธอเอาไว้แต่ในนี้ "คะ?" "ทำไมชอบให้พูดซ้ำ ก็บอกว่าจะพาไปเที่ยวไง" พูดจบก็เดินออกจากห้องไปทันที ร่างบางได้แต่ยืนยิ้มอยู่กับเขามาสองปีเธอไม่เคยได้ไปไหนกับเขาสักครั้งไม่เคยเลยจริงๆ "ไปเที่ยว" พูดอยู่คนเดียวอย่างดีใจแม้จะไม่รู้ว่าเขาจะพาไปที่ไหนแต่ก็ดีใจไม่น้อย "ใส่ชุดไหนดีนะกุล" ร่างบางยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าที่มีชุดไม่มากนัก เธอไม่อยากทำให้เขาขายขี้หน้าจึงพยายามหาชุดที่ดูดีที่สุด พอถึงวันอาทิตย์มอร์แกนพาเธอมาเที่ยวจริงๆ แต่เที่ยวห้างใกล้ๆ เพนต์เฮาส์ที่เธอเพิ่งมาเมื่อวันก่อนแต่แค่นี้ก็ทำให้เธอยิ้มไม่หุบแล้ว "คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" พอถึงห้างร่างบางก็ถามเขาอย่างอารมณ์ดี "ไม่ล่ะ" "แล้วเย็นนี้ล่ะคะ กุลจะได้ซื้อกลับไปทำให้" "แล้วแต่เธอเลย" ข้อดีของมอร์แกนคือเขาไม่เคยรำคาญเธอต่อให้เธอจะถามมากแค่ไหนก็ตามเขาจะตอบเธอตลอดแต่เป็นคำตอบสั้นๆ "งั้นทำแกงข่าไก่นะคะคุณกินเป็นไหมคะ" "เป็น" "แล้วอีกอย่างเอาเป็นผัดผักบุ้งแล้วกันนะคะ" "อืม" กุลธิดาเห็นเขาตอบน้อยลงจึงเลิกถามเพราะกลัวเขาจะรำคาญเธอเสียก่อนแต่ความจริงแล้วมอร์แกนตอบสั้นๆ แบบนี้เป็นประจำ "บัตรเครดิตที่ให้เอามาหรือเปล่า" เขาถามเธอขึ้นก่อนที่เธอจะลงจากรถ "เอามาค่ะ" "อืม ตอนบ่ายค่อยเจอกันที่รถ" กุลธิดาทำหน้างงไปไม่ถูกที่เขาบอกจะพามาเที่ยวคือให้ต่างคนต่างเดินทำเป็นไม่รู้จักกันสินะ คิดอะไรอยู่นะกุลธิดา "ทำไม?" "เปล่าค่ะ กุลแค่คิดว่าเราจะไปด้วยกัน" "ฉันไม่อยากตอบคำถามเวลาเจอคนรู้จักเธอลงไปก่อนแล้วกัน" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาทำเอาอีกคนยิ้มไม่ออก สถานะของเขากับเธอไม่มีใครรู้ไม่แปลกที่เขาจะไม่อยากตอบคำถามใคร "ค่ะ คือคุณมอร์แกนคะ" ก่อนจะลงเธอเรียกเขาเอาไว้ก่อน "อะไร?" "กุลจะบอกว่าถ้าคุณอยากกลับก่อนไม่ต้องรอนะคะ เดี๋ยวกุลกลับเองได้ค่ะ" ร่างบางยิ้มบอกกับเขาก่อนจะเดินไป พอหันหลังให้เขาร่างบางถึงกับน้ำตาซึมแต่ร้องไห้ไม่ออก "แค่มาเที่ยวห้างเองกุล" ปลอบใจตัวเองแล้วเดินเข้าห้างไปอย่างทุกทีที่มา กุลธิดาเดินเที่ยวห้างคนเดียวอย่างเคยชินเดินเข้าแผนกซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อหาของไปทำอาหารให้เขาเย็นนี้ กุลธิดาเดินเลือกของไปเรื่อยแต่ส่วนใหญ่จะเป็นของที่เขาชอบ เธอซื้อของไว้สำหรับทำอาหารให้เขาทั้งนั้นแทบไม่มีของตัวเองเลยเพราะบัตรเครดิตมันเป็นของเขาเธอไม่ใช่คนที่เห็นแก่ได้ที่จะเอามาซื้อของตัวเอง "ทั้งหมดสี่พันสองร้อยเก้าสิบบาทค่ะ" "ชำระผ่านบัตรเครดิตนะคะ" พนักงานคิดเงินพูดจาดีจนทำให้กุลธิดาอมยิ้มไม่ได้ "ขอบคุณค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ" กุลธิดาเดินถือของเต็มสองมือเธอเห็นเขาอยู่อีกด้านหนึ่งแต่ก็ทำเป็นมองไม่เห็นเธอจึงตัดสินใจไปนั่งรอที่ร้านขนมเล็กๆ เพื่อรอให้ถึงเวลานัด พอถึงเวลานัดกุลธิดารีบมาที่จอดรถเพราะได้รับข้อความจากเขาว่ารออยู่เธอจึงรีบ "ซื้ออะไรมาเยอะแยะ" "ของสดในตู้เย็นใกล้หมดแล้วค่ะกุลเลยซื้อเอาไว้" ร่างบางยิ้มเมื่อเห็นเขายังรอเธออยู่แม้เธอจะมาช้า "ขึ้นรถเถอะฉันอยากพักผ่อนแล้ว" เมื่อขึ้นรถได้ทั้งรถเงียบสนิทเพราะเธอไม่รู้จะชวนเขาคุยเรื่องอะไรเลยเงียบมาจนถึงเพนต์เฮาส์ "เย็นนี้กุลจะทำแกงข่าไก่กับผัดผักบุ้งนะคะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ" เมื่อถึงห้องมอร์แกนหิ้วถุงของที่เธอซื้อขึ้นห้องแล้วมาวางไว้ในครัว กุลธิดาจัดของเก็บเข้าที่ด้วยความคุ้นเคย "แค่นั้นก็พอแล้ว" "ค่ะ แค่สองอย่างนะคะ" กุลธิดายิ้มรับแล้วเก็บของต่อ มอร์แกนเผลอมองเธอทำนู่นทำนี่จนเพลินตา "ถ้าอริสทำอาหารเป็นแบบเธอคงจะดี" มอร์แกนเผลอพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว กุลธิดาแอบยิ้มอย่างน้อยๆ เธอก็มีข้อดีในสายตาเขา "แต่ถึงทำไม่เป็นยังไงฉันก็รัก" คนที่แอบยิ้มปากกว้างหุบยิ้มแทบไม่ทัน นี่สินะที่เขาบอกถ้าเขาจะรักอยู่เฉยๆ เขาก็รัก ไม่ต้องพยายามอะไรทั้งนั้น "ฉันจะไปเอนหลังซะหน่อยเธอจะทำอะไรก็ทำ" "ค่ะ คุณอยากแช่น้ำไหมคะกุลจะได้เตรียมให้" ร่างบางถามอย่างยิ้มๆ ด้วยความหวังดี "ไม่ล่ะฉันอยากนอน" มอร์แกนพูดจบก็เดินเข้าห้องนอนไปในทันเหลือเพียงแต่เธอที่ยังจัดของเข้าที่ไม่เรียบร้อย กุลธิดาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนเหมือนเป็นบ้านของตัวเองอะไรวางตรงไหนเธอรู้หมดเพราะมอร์แกนไม่ค่อยใส่ใจอะไรในห้องนี้สักเท่าไหร่ ตะวันตกดินร่างบางทำอาหารที่บอกกับเขาไว้เตรียมรอคนที่หลับอยู่ในห้อง มอร์แกนเดินงัวเงียออกมาจากห้องก็นั่งที่โต๊ะอาหารด้วยความหิวพอกลิ่นอาหารเข้าจมูกก็ยิ่งกระตุ้นความหิวเข้าไปอีก "เผ็ดไปไหมคะ" "ไม่เลย กำลังดี" เมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มจนแก้มปริอย่างน้อยๆ ก็ได้คำชมจากเขา "เธอไปฝึกทำอาหารพวกนี้มาจากที่ไหน" เขาไม่รู้อะไรในตัวเธอเลยไม่รู้ว่าเธอเรียนจบคหกรรมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นลูกเมียน้อยของคนรักเขา "กุลเรียนจบคหกรรมค่ะ ช่วงที่ว่างก็เปิดดูสูตรตามคลิปต่างๆ บ้าง" "งั้นเหรอ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย" มอร์แกนตอบอย่างตรงๆ แต่อีกคนไม่โกรธเลยสักนิดแอบดีใจด้วยซ้ำที่เขาถามเธอ "แล้วเธอกับอริสรู้จักกันได้ยังไง" ไหนๆ ก็ถามแล้วเขาจึงถามเรื่องที่อยากรู้มานานเพราะจู่ๆ คนรักก็พาเธอมาในฐานะนางบำเรอตัวแทนในช่วงที่ไม่อยู่แต่เขาก็ไม่ได้ถามว่ากุลธิดากับอริสารู้จักกันได้ยังไง "กุลเป็นลูกคนละแม่กับคุณอริสค่ะ" ตอบอย่างไม่ปิดบังสำหรับเธอการเป็นลูกเมียน้อยไม่ใช่เรื่องน่าอาย "ลูกคนละแม่?" "กุลเป็นลูกเมียน้อยค่ะ" มอร์แกนเงียบไม่กล้าถามต่อกลัวจะไปจี้ปมของเธอ "แม่ของกุลเป็นแค่คนคนรับใช้ในบ้านของคุณท่านน่ะค่ะ" เธอพูดต่อทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ถาม "ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคุณพ่อของอริสจะมี...เออ..." มอร์แกนไม่รู้จะพูดคำไหนตระกูลเขาทำธุรกิจกับตระกูลของอริสามามากแต่ไม่เคยรู้ว่าพ่อของเธอจะมีเมียอีกคน "อันที่จริงกุลถูกสั่งว่าห้ามบอกใครน่ะค่ะว่าเป็นลูกเมียน้อย" กุลธิดาเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ปิดบัง เธอถูกสั่งห้ามตั้งแต่เด็กๆ ว่าห้ามบอกใครเรื่องนี้หากใครสงสัยเรื่องนามสกุลก็ให้บอกว่าเป็นแค่ลูกของคนรับใช้ชาวดอยที่ไม่มีนามสกุลแต่คุณท่านใจดีให้ใช้นามสกุลร่วมกันได้ "เธอมาทำแบบนี้ แล้วแม่เธอล่ะไม่ว่าหรือไง" "ว่าไม่ได้หรอกค่ะ ท่านเสียไปนานแล้วค่ะ" พอพูดถึงเรื่องแม่นัยน์ตาสวยเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดจนมอร์แกนรู้สึกจุกที่คอเพราะสงสารเธอ "ทานข้าวเถอะค่ะ อย่าสนใจเรื่องของกุลเลย" ถึงจะบอกว่าอย่าสนใจแต่ก็ยังแอบหวังให้เขาถามเธออีกแต่คนอย่างมอร์แกนคงไม่ถามเธอหรอกเขาจะอยากรู้เรื่องของเธอไปทำไมไร้ประโยชน์สิ้นดี
Latest chapter
ตัวแทนจำยอม ตอนพิเศษ : คนคลั่งรัก (2)
เช้าวันต่อมามิลินพาลูกสาวที่แต่งตัวเหมือนกับตนเองออกไปหาเจสซี่แต่เช้า มิลินกับเจสซี่มักจะนัดเจอกันอยู่บ่อยๆ ส่วนสามีของทั้งคู่ต่างไปทำงานหาเงินมาให้ภรรยาและลูก "เจสซี่" "มิลิน" สองเพื่อนสาวโผล่กอดกันด้วยความคิดถึง เจสซี่ตามฮันเตอร์ไปทำงานที่ต่างประเทศเพิ่งจะกลับมาทำให้ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันหลายเดือน "คิดถึงจังเลย" "คิดถึงเหมือนกันเราซื้อของมาฝากมิลินกับหนูลีน่าด้วยนะ" เจสซี่กับมิลินอุ้มลูกนั่งที่เก้าอี้สำหรับเด็กก่อนที่จะนั่งตาม "จีเซลโตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย" มิลินมองลูกสาวของเจสซี่แล้วได้แต่ตะลึง หนูน้อยจีเซลดูโตมากทั้งๆ ที่อายุน้อยกว่าหนูน้อยลีน่าเกือบสองเดือน "ลีน่ายิ่งโตก็ยิ่งน่ารักนะเนี่ย" เจสซี่เอ่ยชมลูกสาวของมิลินที่น่ารักเหมือนมิลินไม่ผิดเพี้ยนแถมยังมีความขี้อ้อนซึ่งต่างกับลูกสาวของเธอมากที่ไม่ค่อยอ้อนแถมมีความโตเป็นผู้ใหญ่ในบางครั้งด้วย "ปีหน้าก็เข้าโรงเรียนแล้วเราว่าจะให้ลีน่าเรียนที่เดียวกับจีเซลน่ะ" "ดีเลยทั้งสองคนจะได้ไม่เหงา" มิลิและเจสซี่สนทนากันในเรื่อง
ตัวแทนจำยอม ตอนพิเศษ : คนคลั่งรัก (1)
สี่ปีต่อมา... มิเกลจากเด็กหนุ่มตอนนี้อายุสิบแปดปีแล้วอีกไม่กี่เดือนเขาก็จะอายุสิบเก้ามิเกลกำลังจะขึ้นมหาวิทยาลัยในไม่ช้า เขากลายเป็นหนุ่มฮอตที่มีสาวตามกรี๊ดแทบทุกวันแต่เขากลับไม่สนใจใครเลย "น้าเกลๆ” หนูน้อยลีน่าวัยสามขวบที่กำลังเริ่มพูดเก่งเรียกผู้เป็นน้าที่แต่งตัวหล่อกำลังเดินออกจากบ้าน "ว่าไงคะสุดสวย" มิเกลหยุดแวะเล่นกับหลาน ชายหนุ่มอุ้มหนูน้อยลีน่าลูกสาวของมิลินกับโรมันขึ้นมาก่อนจะกดจมูกหอมแก้มนิ่มๆ ของหนูน้อย "ไปเที่ยวๆ” เด็กน้อยวัยสามขวบที่ได้ความน่ารักจากคนเป็นแม่มาเยอะ ยังพูดได้คำยาวๆ ไม่ค่อยได้ ลีน่ามีใบหน้าที่ออกไปทางเอเชียเหมือนมิลินไม่มีส่วนไหนคล้ายคลึงกับผู้เป็นพ่อแม้แต่น้อย "ไม่ได้ค่ะวันนี้น้าเกลไม่ว่าง" มิเกลพูดคุยกับหลานอย่างอ่อนโยนผิดกับมิเกลที่พูดกับเพื่อน "เสียใจจัง" หนูน้อยลีน่าทำหน้าเสียใจทำแก้มป่องๆ เหมือนคนเป็นแม่ไม่มีผิด "ลีน่าไม่เอาลูกไม่กวนน้ามิเกลสิลูก" มิลินกลายเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งที่ยังคงความน่ารักไม่เปลี่ยนเดินมาอุ้มลูกสาวที่กำลังงอนๆ มิเกล
ตัวแทนจำยอม ตอนที่64 : ไม่ได้กลัวแค่เกรงใจเมีย (2)
ว่าที่คุณพ่อนั่งยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อได้ยินจากปากของคุณหมอว่าภรรยากำลังตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่าแล้ว โรมันไม่ค่อยเห่อเท่าไหร่เขาไม่บอกใครเลยแต่เขาถ่ายรูปผลตรวจของภรรยาลงโซเชียลของตนเองจนมีหลายคนเข้ามาแสดงความดีใจกับเขาด้วย"ไม่ค่อยจะเห่อเลยนะไอ้โรม" ฮันเตอร์พาภรรยามาหามิลินที่บ้านเขาจึงมานั่งคุยกับโรมัน"ก็ไม่ได้เห่ออะไรสักหน่อย""เหรอ! เล่นถ่ายรูปลงโซเชียลแบบนี้เรียกว่าไม่เห่อเลยเนอะ" ฮันเตอร์ว่าตัวเองเห่อลูกแล้วนะแต่ดูเหมือนว่าโรมันจะเป็นเอามากกว่าเขาอีก"ลูกฉันโตกว่าลูกแกนะไอ้ฮาน เตรียมสอนลูกแกให้เรียกลูกฉันพี่ได้เลย""โทษนะที่แกบอกว่าโตว่านี่แค่เดือนเดียวเองไหมวะ" ฮันเตอร์ถามกลับจนโรมันไปต่อไม่ถูก"ก็โตกว่าแล้วกัน""เดือนเดียวใครเขานับกันวะไอ้นี่ชักจะบ้าใหญ่ล่ะ" สองเพื่อนซี้นั่งเถียงกันเรื่องลูกจนภรรยาเดินเข้ามาก็ยังไม่หยุดเถียงกัน"อะไรกันคะเนี่ย" เจสซี่ถามสามีเมื่อเห็นสามีกำลังเถียงอย่างเอาเป็นเอาตาย"ไม่มีอะไรครับที่รักเรากลับกันเถอะนะ""เรากลับก่อนนะมิลินแล้วจะมาหาใหม่" เจสซี่กล่าวล
ตัวแทนจำยอม ตอนที่64 : ไม่ได้กลัวแค่เกรงใจเมีย (1)
สามปีต่อมา...มิลินกับโรมันเข้าประตูวิวาห์กันไปเมื่อสามเดือนก่อน มอร์แกนแกล้งโรมันด้วยการเสนอสินสอดงานแต่งไป หนึ่งร้อยล้านยูโรถ้าตีเป็นเงินไทยก็หลายพันล้าน ซึ่งจำนวนเงินนั้นไม่ได้ทำให้โรมันลำบากใจอะไรเลยเมื่อแลกกับผู้เป็นที่รัก ที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องมีสินสอดก็ได้แต่ก็เพราะพ่อตาอยากจะแกล้งลูกเขยเล่นเท่านั้นจึงตั้งค่าสินสอดขึ้นมา"ห๊า! เมียแกท้องแล้ว?" โรมันตาโตเป็นไข่ห่านด้วยความตกใจเมื่อฮันเตอร์เดินมาโอ้อวดว่าภรรยาที่เพิ่งแต่งงานทีหลังเขาสองเดือนกำลังตั้งครรภ์"ใช่ ได้เดือนกว่าๆ แล้ว" ฮันเตอร์ยังคงโอ้อวดไม่เลิกราภูมิใจในผลงานของตนเอง"ท้องก่อนแล้วไงไม่เห็นต้องตื่นเต้นเลย" โรมันทำเป็นไม่ตื่นเต้นแต่จริงในใจเขาอิจฉาฮันเตอร์ที่ได้ลูกก่อนเขา"ทำไม่ได้อย่าพูดเลยไอ้โรม แกน่ะฝ่อหรือเปล่าไปตรวจบ้างไหม""ไม่ฝ่อเว้ย ฉันไม่ทำหรอกลูกคนเดียวอย่างฉันต้องแฝดสามเลยทีเดียว" เอ่ยอย่างมั่นใจ"มีคนเดียวให้มันได้ก่อนเถอะ""ไอ้ฮาน! ไปไหนก็ไปเลยไป" โรมันไล่เพื่อนสนิททันทีเมื่อเพื่อนพูดแทงใจดำ"ไปก็ได้ต้องไปซื้อของเตรียมรับขว
ตัวแทนจำยอม ตอนที่63 : ขอลูกสาวเกือบได้ลูกปืน (2)
[ห้องทำงาน]โรมันนั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตากับมอร์แกน เขารู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำและก็กลัวจะโดนฆ่าโดนไม่ได้ร่ำลาคนรัก"นานแค่ไหนแล้ว?" มอร์แกนเปิดประเด็นถามขึ้นเสียงดังจนคนที่นั่งอยู่สะดุ้งตัวโยน"เมื่อตอนที่ไปเที่ยวชายหาดครับ" โรมันตอบในทันทีเขาเข้าใจในสิ่งที่มอร์แกนถาม"มิลินเด็กกว่าแกตั้งสิบห้านะไอ้โรม""ครับผมทราบ แต่ผมรักมิลินจริงๆ นะครับนาย...ผมรักมิลินมานานแล้วด้วย" บอกรักเธออย่างมั่นใจแต่ก็ต้องพูดเบาๆ ในประโยคหลังเพราะกลัวอีกคนจะหัวร้อนขึ้นมาอีก"ที่ว่านานน่ะกี่ปี?""ถามว่ากี่ปี?" มอร์แกนถามย้ำอีกครั้งเมื่อโรมันไม่ยอมตอบ"เจ็ดปีครับ""เจ็ดปี! แก! ตอนนั้นมิลินเพิ่งจะสิบสามเนี่ยนะ" มอร์แกนลองนั่งคำนวณอายุลูกสาวก็ถึงกับหัวร้อน ไอ้ที่ว่านานเขาก็คิดว่าแค่ปีสองปีที่ไหนได้ตั้งเจ็ดปีแถมตอนนั้นมิลินอายุแค่สิบสาม"แต่ผมไม่ได้ทำอะไรมิลินเลยนะครับนายสาบานได้" เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยๆ เขาเองก็เพิ่งมาแตะต้องตัวเธอเมื่อไม่นานนี่เอง"ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะไอ้โรมทำไมแกไม่ไปรักไปชอบวะ ทำไมต้องเป็นมิลิน
ตัวแทนจำยอม ตอนที่63 : ขอลูกสาวเกือบได้ลูกปืน (1)
เช้าวันอาทิตย์แสนสดใสมิลินตื่นแต่เช้ารีบลงมาออดอ้อนผู้เป็นพ่อ วันนี้โรมันตัดสินใจจะเข้ามาสู่ขอเธออย่างเป็นเรื่องเป็นราว"อ้อนแบบนี้อยากได้อะไรคนสวยของพ่อ" มอร์แกนถามลูกสาวเมื่อวันนี้ลูกสาวอ้อนเขามากกว่าทุกวัน"วันนี้หนูอยากให้พ่อใจเย็นน่ะค่ะ""พ่อก็ใจเย็นอยู่แล้วไงลูก" มอร์แกนมั่นใจว่าตัวเองใจเย็นแต่ที่จริงไม่ใช่เลยเขาน่ะอารมณ์ขึ้นง่ายที่สุดแล้ว มิเกลเดินลงมาจากห้องเดินมานั่งข้างๆ ผู้เป็นพ่อพร้อมกับมองพี่สาวด้วยสีหน้าเฉยเมยเพราะเขาเห็นพี่สาวอ้อนจนชินตาเสียแล้ว"ใจเย็นกว่านี้อีกค่ะแบบเย็นสุดๆ ไปเลยค่ะทำได้ไหมคะ""มีอะไรหรือเปล่าลูก" มอร์แกนเริ่มสงสัยเลยถามลูกสาว"ไม่มี๊! หนูแค่อยากให้พ่อใจเย็นเฉยๆ ค่ะ" คนตัวเล็กตอบเสียงสูงเหมือนไม่มีพิรุธเลยแต่ใครๆ ก็ดูออกทั้งนั้น"เดี๋ยวนี้มีความลับกับพ่อเหรอลูก""เปล่าค่ะ ไม่ได้มีความลับนะคะ" มิลินปฏิเสธเสียงแข็งเธอไม่ได้มีความลับแต่แค่บอกพ่อกับแม่ไม่ได้เท่านั้นเอง สองพ่อลูกหยอกล้อกันไปมาจนไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่กำลังเดินดุ่มๆ เข้ามาในบ้านของตนเอง"อรุณสวัสดิ์ครับนาย"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่3 : ผิดเวลา
ร่างบางเร่งรีบฝีเท้าของตัวเองให้ถึงห้องเร็วๆ เธอเลยเวลาที่เขาสั่งให้เธอกลับมามากแล้วเพราะมัวแต่คุยกับเพื่อนเพลินไปหน่อย กุลธิดาถอนหายใจก่อนจะแตะคีย์การ์ดเข้าห้องเธอรับรู้ได้ทันทีว่าเขากลับมาถึงก่อนเธอนานแล้ว"ไปอาบน้ำ" เสียงเข้มจากบุคคลที่นั่งรออยู่บนโซฟาดังขึ้นเมื่อเธอเปิดประตูเข้ามา
ตัวแทนจำยอม ตอนที่4 : ที่ระบาย Nc
กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของโปรดประจำตัวของเขาถูกจัดวางบนโต๊ะพร้อมกับขนมปังปิ้งทาเนย ร่างสูงเดินออกจากห้องด้วยชุดสูทพร้อมไปทำงานกุลธิดาเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปผูกเนกไทให้เขาแบบที่ทำทุกวัน"อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ" ยิ้มหวานให้เขาแต่ได้คำตอบกลับมาเป็นสีหน้านิ่งเฉย ร่างบางมองเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหา
ตัวแทนจำยอม ตอนที่2 : พลบค่ำ
พอตกเย็นดวงอาทิตย์ตกดินถึงเวลาเลิกงานของใครหลายคนแต่สำหรับเธอคือต้องเตรียมตัวเข้างาน ทุกคืนเธอต้องปรนเปรอเขาจนกว่าเขาจะพอใจในหนึ่งเดือนเธอจะได้พักแค่ห้าถึงเจ็ดวันคือช่วงที่เธอเป็นประจำเดือนแต่ก็ใช่ว่าไม่ต้องทำเลยเพราะเขาก็ต้องสรรหาวิธีให้เธอทำให้เขาปลดปล่อยจนได้ไม่ด้วยมือก็ด้วยปากของเธอ
ตัวแทนจำยอม ตอนที่1 : เปรียบเป็นนางบำเรอ
...ปัจจุบัน...ในห้องนอนสุดหรูหรากายหนาโหมใส่ร่างเล็กที่บัดนี้อ่อนปวกเปียกเพราะผ่านสมรภูมิบทรักมายาวนานหลายชั่วโมงเธอแทบไม่มีแรงที่จะส่งเสียงครางให้เขาได้"ครางดังๆ ...สิ...อ๊า! ร้องดังๆ” คนตัวโตที่ร่างกายเต็มไปด้วยหมัดกล้ามกระแทกใส่ร่างบางที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงทำได้แค่นอนนิ่งๆ
You may also like
