Home / วัยรุ่น / ตามรักวิศวะไร้ใจ / ชอบฉันหรืออยากโดน....

Share

ชอบฉันหรืออยากโดน....

last update Last Updated: 2025-11-13 16:01:39

หลังจากที่ถูกเขาน็อกด้วยประโยคกำกวมจันทร์เจ้าก็เดินเข้าไปทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วก็มานั่งรวมกับเพื่อนเพื่อทำกิจกรรมที่รุ่นพี่เป็นคนสั่ง ซึ่งวันแรกยังไม่มีอะไรมากส่วนใหญ่จะร้องเต้นกับแนะนำตัวประมาณนั้น และข่าวที่พึ่งได้รู้มาหมาดๆ จนเธอดีใจแทบเนื้อเต้นนั่นก็คือ เขาคนนั้น หรือ พี่เข็มทิศ เป็นรุ่นพี่ปีสามของคณะและสาขาเดียวกับเธอ ซึ่งจากที่ฟังรุ่นพี่บอกมาว่าพรุ่งนี้จะมีจัดกิจกรรมจับพี่บัดดี้ที่เปลี่ยนจากระบบพี่ว้ากที่เหี้ยมโหดมาเป็นอ่อนโยนแทน นั่นก็เท่ากับว่ามีโอกาสที่เธอกับเขาจะได้ใกล้ชิดกัน

แค่คิดก็มีความสุขแล้ว

“โอ๊ยยย ปวดขาฉิบเป๋ง รุ่นพี่เขาคิดว่ากูเป็นแดนซ์เซอร์หรือไง ถึงได้เรียกไปเต้นอยู่นั่นแหละ”

“เฮ้อ เอาน่ะรับน้องแค่ไม่กี่วันเอง” ตะวันเอ่ยปลอบไต้ฝุ่นที่งอแงไม่หยุดแล้วหันไปมองอีกคนที่เอาแต่นั่งยิ้มหน้าเบิกบาน ในขณะที่เพื่อนๆ เหนื่อยแทบตาย “แล้วนั่นมึงยิ้มอะไรไอ้จันทร์”

“ฮะ กูเหรอ เปล่าๆ แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย” จันทร์ที่พึ่งรู้ว่ามัวแต่เผลอคิดถึงเขาจนเพื่อนจับได้รีบปฏิเสธทันควัน

“หิววะ ไปหาอะไรกินกันที่หน้า มอ ไหม ไหนๆ พี่เขาก็ปล่อยแล้ว” ไต้ฝุ่นเปรยขึ้นเพราะตอนนี้ท้องเธอร้องจ๊อกๆ แล้ว

“เอาดิ กูก็หิวเหมือนกัน”

“ปะ งั้นไปกันเลย”

เมื่อตกลงว่าจะไปหาอะไรทานที่ไหน พวกเธอก็พากันลุกเดินไปเพื่อจะไปยังจุดหมาย จันทร์ที่ลุกเป็นคนสุดท้ายพลันสายตาเธอดันไปเห็นแผ่นหลังของใครบางคนที่วันนี้เจอมาแล้วหลายครั้งแต่ก็ยังอยากจะเจออีก จึงไม่มารอช้าที่จะบอกให้เพื่อนนำไปก่อน

ขอไปหยอดผู้ก่อนของกินไว้ที่หลัง

“พวกมึงไปก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป”

“แล้วมึง เอ้า จันทร์ ไอ้จันทร์!” ไต้ฝุ่นยังไม่ทันได้ถามอะไรจันทร์ก็วิ่งออกไปเสียแล้ว ไม่รู้ว่ารีบไปไหน

“มันจะไปไหนของมัน”

“ช่างมันเถอะ เราก็ไปกันเดี๋ยวมันก็ตามมา”

ตึกตึก

รองเท้าผ้าใบกระทบพื้นดังกังวานไปทั่วบริเวณ หญิงสาวผมยาวสลวยสีส้มอมแดงรีบเร่งฝีเท้าก้าวเดินให้ทันชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่เดินอยู่ข้างหน้า เธอพยายามเร่งตัวเองให้ไวขึ้นแต่เหมือนยิ่งเร่งก็ยิ่งช้าลง ด้วยความที่ส่วนสูงของเขาและเธอนั้นมีส่วนที่ต่างกันมากทำให้การเดินตามเขาแบบนี้มันเป็นอะไรที่เหนื่อยเลยทีเดียว

“พะ พี่ค่ะ” เธอหยุดเดินพร้อมกับเปล่งเสียงตะโกนเรียกเขาด้วยน้ำเสียงกระหืดกระหอบแต่ก็เหมือนจะเปล่าประโยชน์เพราะเขาไม่ได้หยุดเดินเลยสักนิด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าออกแล้วแหกปากอีกครั้งที่ดังกว่าเดิม

“พี่ระวัง ขี้หมา!”

“เฮ้ยยย!/เหี้ย!/ไหนวะ!”

เสียงที่ดังมาจากข้างหลังทำให้กลุ่มชายหนุ่มหยุดชะงักฝีเท้าลงก่อนจะกระโดดโหยงเหยงไปมาพร้อมโน้มศีรษะลงมองเท้าตัวเองพลิกเพื่อสำรวจดูให้แน่ใจว่ามีอะไรติดไหม แต่ก็พบแต่ความว่างเปล่า

รูปร่างสูงโปร่งผมสีเทาเหลียวหลังหันกลับมามองยังต้นเสียงด้านหลังที่ตะโกนเรียกไว้ ดวงตาสีนิลรัตติกาลจ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังยืนหัวเราะคิกคักราวกับชอบใจ สองขายาวไม่รอช้าก้าวเดินไปหยุดตรงของร่างบางที่ยืน สองมือยกขึ้นมาเท้าเอว ก่อนจะพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ขำๆ พวกฉันเป็นตัวตลกของเธอหรือไง”

“แฮะๆ ขอโทษค่ะ” คนตัวเล็กหัวเราะแห้งๆ ยกมือขึ้นมาเกาแก้มแก้เก้อ

“แล้วแหกปากเรียกทำไม”

“พี่ได้ยินด้วยเหรอคะ” เธอถามด้วยใบหน้าสงสัย เพราะคิดว่าเขาไม่ได้ยินเสียอีก แล้วถ้าได้ยินทำไมไม่หยุดเดิน เล่นให้เธอเดินไปพูดไป มันเหนื่อยใช่เล่น

“ตลก แหกปากขนาดนั้นไม่ได้ยินสิแปลก”

“ได้ยินแล้วทำไมหยุดตั้งแต่แรก” ค่อนแขวะเขาเบาๆ ในลำคอแต่สงสัยจะดังไปหน่อยเขาถึงได้ยิน

“ฉันได้ยิน” ร่างสูงกลอกตาไปมาพลางใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิด

“ขอโทษค่ะ” พูดเหมือนสลดแต่แอบก้มยิ้มในใจ คนอะไรยิ่งเจอยิ่งหล่อ

“นึกว่าใคร ที่แท้น้องหัวชมพูนี่เอง”

เสียงที่ดังตามมาจากข้างหลังชายหนุ่ม ทำให้จันทร์เงยหน้าขึ้นมามองพลางเอี้ยวตัวหลบคนตรงหน้าที่ยืนบังอยู่

“สวัสดีค่ะ พี่สมุย” เรียกชื่อพร้อมโบกมือท้าทาย ที่เธอรู้จักพวกเขาเพราะการแนะนำตัวรับน้องนั่นแหละ เลยทำให้ได้รู้จักรุ่นพี่ทุกคน

“สมุทร”

“พี่สมอ”

“.............” สมุทรยกมือขึ้นมาเท้าเอว ท่าเดียวกับไอ้คนผมเทานั่นแหละ

“ฮ่าๆ กูชอบวะ” อาทิตย์หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ เพราะไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนทำให้เพื่อนเขาหัวเสียพร้อมกันได้ขนาดนี้

“งื้อ ชอบหนูเหรอคะ แย่จังหนูชอบพี่คนนี้แล้วสิ” ว่าพลางยกนิ้วขึ้นไปชี้ไปทางชายหนุ่มผมสีเทาเข้ม ที่ทำหน้าบูดบึ้งเหมือนโกรธอะไรใครสักอย่าง แต่คงไม่ใช่เธอหรอกเพราะเธอออกจะน่ารัก

ร่างสูงที่ได้ยินแบบนั้นก็ไล่สายตามองหญิงสาวตรงหน้าที่วันนี้เจอมาแล้วหลายครั้ง รูปร่างตัวเล็กราวกับหมากระเป๋า ใบหน้าเรียวสวย จมูกเล็กเชิดรั้นบ่งบอกนิสัยที่น่าจะแสบพอตัว ริมฝีปากกระจับอวบอิ่ม มองยังไงก็ไม่เห็นจะสวยเหมือนหมาชิวาว่า มากกว่า ดูๆ แล้วไม่เห็นมีตรงไหนเหมาะกันสักอย่าง

ตัวเตี้ยแบบนี้จะไปวิ่งหนีใครเขาทัน

“แน่ใจว่า ชอบฉัน” ถามเพื่อชัวว่าที่เธอพูดกับเพื่อน

เขาเมื่อกี้ แค่พูดเลยหรือคิดจริงๆ

“ค่ะ”

“ชอบฉันหรืออยากโดน เeด ให้พูดอีกที”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตามรักวิศวะไร้ใจ   แค่เล่นสนุกขำๆ

    เช้านี้อาจจะเป็นวันที่สดใสของใครหลายคนที่ต่างตื่นเต้นกับการออกค่ายในวันนี้ แต่กลับไม่ใช่สำหรับสาวน้อยผมสีชมพูที่มีสีหน้าบึ้งตึงทำหน้ามุ่ยตั้งแต่มาถึงมหาลัยสายตาคู่สวยกวาดมองหาคนที่ทำให้เธอนอนกระสับกระส่ายจนไม่เป็นอันหลับอันนอนทั้งคืน พลันสายตาก็หันไปเห็นกลุ่มของเพื่อนเขาที่กำลังนั่งรับประทานอาหารกันอยู่ คนตัวเล็กไม่รอช้าที่จะก้าวเดินเข้าไปหาทันที“สวัสดีค่ะ พี่ๆ ไม่ทราบว่าเห็นพี่เข็มทิศสุดหล่อ ของหนูบ้างไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยถามกับรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งที่น่าจะเป็นเพื่อนรวมรุ่นกันกับเขา ตั้งแต่เมื่อคืนที่เขาให้เบอร์โรงพยาบาลบ้ามา เธอก็นอนไม่หลับเพราะเอาแต่นอนหงุดหงิดโมโหให้เขา ที่เล่นแกล้งให้เบอร์อื่นกับเธอ คิดแล้วก็เจ็บใจไม่หาย ถ้าเจอตัวนะ จะเล่นงานให้เข็ดเพื่อนของเข็มทิศยิ้มตอบรุ่นน้องอย่างเป็นมิตรเพราะพอจะรู้เรื่องราวมาคร่าวๆ บ้างว่าน้องคนนี้กำลังตามจีบเพื่อนร่วมห้องตัวเอง“ไอ้เข็มเหรอ พี่เห็นมัน......” กำลังจะเอ่ยตอบรุ่นน้อง แต่สายตาดันไปสะดุดเข้ากับดวงตาคมเข้มที่จ้องเขม็งมายังพวกเขา จำต้องจำใจเบือนหน้าหนีแล้วหันไปสะกิดเพื่อนอีกคนเป็นการส่งสัญญาณหาทางหนีออกไปจากตรงนี้แทน“เอ่อ โอ๊ยปวดท

  • ตามรักวิศวะไร้ใจ   ได้กันแล้วม่คิดจะรับเหรอ

    “พี่เข็ม!อย่าหนีนะ” เสียงหวานร้องเรียกคนที่เดินออกมาก่อนด้วยความโมโห มีอย่างที่ไหนมาโกหกเธอว่าไม่ใช่พี่บัดดี้หลักฐานก็เห็นๆ กันอยู่ยังจะมีหน้ามาเดินหนีอีก คนเจ้าเล่ห์“อะไรของเธอวะ ตามมาทำไม” เข็มทิศเอี้ยวตัวไปตอบเล็กน้อยแต่ก็ก้าวเดินต่อ ไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไร ถ้าเขาไม่ยอมรับสักอย่างเธอก็ทำอะไรไม่ได้“ได้หนูแล้วไม่คิดจะรับเหรอ!”สองขาถึงกับหยุดเดินฉับพลันกับประโยคที่อีกฝ่ายตะโกนออกมาจนผู้คนที่ยังเดินอยู่บริเวณนี้ต่างหันมามองกันเป็นตาเดียว จำต้องหันเดินกลับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย“พูดอะไรของเธอวะ ฉันไปทำแบบนั้นตอนไหน”“ก็ตอนนี้ไง” ยิ้มหน้าระรื่นที่ได้กวนประสาทเขา ก็ใครใช่ให้เดินหนี ช่วยไม่ได้“อย่ามาพูดจาไร้สาระ”“งั้นพี่ก็ตอบมาสิ ว่าอันนี้ของพี่ใช่ไหม” โชว์แผ่นกระดาษที่มีคำใบ้อันเดียวกับเธอขึ้นมาให้เขาดู ใบหน้าเหล่าหล่อมีสีหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อยแต่ก็พยายามเก็บอาการที่สุดเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายจับได้ว่าตัวเองโกหก“ไม่ใช่”“อย่ามาโกหก หนูถามเพื่อนพี่มาแล้ว และก็เช็กกับรุ่นพี่ที่ลงทะเบียนแล้วด้วย” ยักคิ้วพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ดูสิว่าจะโกหกอะไรอีก ก่อนจะวิ่งตามออกมาเธอไปถามทุกคนมาหมดแ

  • ตามรักวิศวะไร้ใจ   พี่บัดดี้

    หลังจากที่ได้รับเสียงประกาศให้เรียกรวมเหล่ารุ่นน้องก็พากันมานั่งรวมกันที่ลานเกียร์โดยลำดับการนั่งนั้นเรียกตามรายชื่อของคนที่ลงทะเบียนในวันแรกซึ่ง ตอนนี้จันทร์เจ้ากับเพื่อนได้เป็นอันดับสุดท้ายของแถว จึงทำให้พวกเธอมีสีหน้าที่ไม่ค่อยจะเอ็นจอยเท่าไหร่นัก“ทำไมพวกเราต้องมาอยู่ลำดับสุดท้ายด้วยวะ เพื่อนคนอื่นออกเดินตามหาหมดแล้วเนี่ย” ไต้ฝุ่นบ่นออกมาเมื่อนั่งรอเวลาเรียกชื่อมาสักพักจนแทบจะไม่มีใครอยู่ในลานเกียร์แล้วนอกจากพวกเธอ“เอาน่า เดี๋ยวก็ถึง.......” ตะวันเอ่ยปลอบยังไม่ทันจบประโยคดี เสียงรุ่นพี่ก็เรียกเพื่อนของเธอออกไปเสียก่อนจึงทำให้ตอนนี้เหลือเพียงเธอกับจันทร์เจ้าที่นั่งบ่นอะไรไม่รู้พึมพำคนเดียว“มึงท่องอะไร ไอ้จันทร์” เห็นมันท่องนานแล้วไม่รู้บ่นอะไรนักหนา“มึงอย่าพึ่งกวนกูขอท่องแปบ”ตะวันได้แต่ขมวดคิ้วงุนงงแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อปล่อยให้มันท่องของมันไปแบบนั้นเดี๋ยวมันก็หยุดเอง“เสร็จแหละ”“มึงท่องอะไร”“กูขอเจ้าแม่ทางไกล ให้กูจับได้พี่บัดดี้เป็นพี่เข็มสุดหล่อ”ยังไงวันนี้เธอก็ต้องจับเขามาเป็นบัดดี้ให้ได้ เพราะตอนที่ทำกิจกรรมที่ไปค่ายรุ่นน้องกับพี่บัดดี้ต้องตัวติดกันแทบจะตลอดเวลาเธอจะใช่ว

  • ตามรักวิศวะไร้ใจ   กูโดนแล้ว

    “มึงไปไหนมา ทำไมถึงช้านัก” เสียงของไต้ฝุ่นเอ่ยถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กกลับเข้ามาหลังจากที่หายออกไปพักใหญ่ตั้งแต่มาถึงมหาลัย ใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อหันไปมองเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะหย่อนกายนั่งลงข้างกันกับตะวันที่นั่งอยู่ก่อนแล้วเธอเอียงศีรษะอิงซบกับไหล่ของเธอพลางเล็กน้อยแล้วหันไปตอบคำถามไต้ฝุ่นที่กำลังมองมาด้วยสีหน้างุนงงด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม“มึงกูโดนเล่นแล้ว”“หา!/หา!”จบคำพูดนั้นของคนตัวเล็กสองเพื่อนซี้ก็ส่งเสียงร้องตกอกตกใจกันยกใหญ่ จนบรรดานักศึกษาปีเดียวกันที่นั่งอยู่บริเวณต่างหันมามองกันเป็นตาเดียว ตะวันจึงส่งยิ้มแหย่ๆ เป็นการขอโทษขอโพยก่อนจะจับคนที่กำลังพิงแขนอยู่ให้เงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามพวกเธอ“มึงพูดว่าอะไรนะ พูดอีกที” ตะวันจับใบหน้าเรียวสวยให้มาเผชิญหน้า สบตามันที่แวววับจนน่าขนลุกเพื่อเอาคำตอบที่เอ่ยออกมาก่อนหน้านี้“กูตกหลุมเขาแล้ว งื้อ” คนตัวเล็กยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าส่ายหัวไปอย่างเขินอาย พอนึกไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านใจเธอมันก็ทำงานอีกแล้ว ดาเมจนี้ของเขามันอันตรายเกินไปหัวคิ้วของตะวันขมวดมุ่นหันไปสบตากับไต้ฝุ่นเป็นเชิงถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ได้รับเพียงใบหน้าที่ส่ายไปมาเท่านั้น จ

  • ตามรักวิศวะไร้ใจ   เล่นกับใจ

    จันทร์เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใสตั้งแต่มาถึงคนตัวเล็กวิ่งตามหาเขาจนทั่วมารู้จากรุ่นพี่อีกทีว่าเขามาแล้วแต่เดินไปข้างหลังตึกเธอถึงตามมา“หนูหาพี่ตั้งนานมาอยู่นี่เอง” เธอไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาคนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนเครียดอะไรสักอย่าง แต่คงไม่ใช่เพราะเธอหรอก“หาฉันทำไม” คนตัวสูงรีบทิ้งม้วนบุหรี่เมื่อคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ ไม่วายหันไปมองไอ้อาทิตย์ก่อนจะเอ่ยบอกให้มันออกไปก่อน “มึงไปก่อนเลยเดี๋ยวกูตามไป”อาทิตย์พยักหน้าพร้อมกับเดินออกไปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่คนทั้งคู่ไม่ทันได้สังเกตเห็น เข็มทิศที่เห็นว่าเพื่อนเดินออกไปแล้วก็จับมืออีกคนให้ไปคุยกันที่อื่นเพราะตรงนี้มันเป็นมุมอับหากใครมาเห็นมันจะดูไม่ดี“อ๊ะ จะพาหนูไปไหน” จันทร์เอ่ยถามเมื่ออยู่ดีๆ ก็ถูกดึงให้เดินมายังหลังตึกคณะที่มีต้นไม้ใหญ่กับโต๊ะพร้อมกับเก้าอี้วางอยู่เพียงตัวเดียวเข็มทิศเหวี่ยงหญิงสาวที่ถูกลากให้มายืนด้านหน้า คนตัวสูงมีสีหน้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย เพราะไม่ค่อยชอบที่ถูกอีกฝ่ายมาตามตื๊อแบบนี้หรือเมื่อวานเขาจะพูดไม่ชัดหรือไงเธอถึงได้ดึงดันมาแบบนี้“มีอะไร” ถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ“มีรักมาฝากค่ะ” เอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใสชูถุงกระดาษที่บรรจุ

  • ตามรักวิศวะไร้ใจ   ปราบเสือ

    “ชอบฉันหรืออยากโดน เeด ให้พูดอีกที”“มะ หมายความว่าไงคะ”คงไม่ใช่แบบที่เธอคิดใช่ไหม อะไร เน็ดๆ นะ“ก็ผู้หญิงมากมายที่เข้ามาสภาพรักกับฉันส่วนมากก็หวังเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือไง” ชายหนุ่มว่าด้วยท่าทีที่ไม่แยแส หลายๆ คนที่เคยมาสภาพรักกับเขาสุดท้ายก็แค่หวังจะได้หลับนอนกับเขาเพียงเท่านั้น และตัวเขาเองก็ให้มันเป็นแบบนี้เพราะไม่อยากผูกมัดกับใคร“นั้นมันคนอื่น แต่หนูชอบพี่หมายถึงอยากได้เป็นแฟน”“ฉันไม่ชอบเด็ก”“แต่หนูชอบคนแก่”“แก่บ้านเธอสิ”“ถ้าบ้านหนูมีคนแก่แบบนี้ คงดีแย่เลย คนอะไรหล่อมากๆ” ว่าจบขยิบตาส่งไปให้เขาหนึ่งที แต่คนตรงหน้ากลับถอนหายใจออกมาราวกับรำคาญกันอย่างไรอย่างนั้น“เหอะ ไม่มีใครเตือนเหรอว่าอย่าเล่นของสูง” น้ำเสียงเย้ยหยัน พลางเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวอีกนิด จนเธอขยับถอยออกไปเล็กน้อย“สะ สูงแค่ไหนคะ ถ้าไม่เกินเอื้อมหนูไม่ท้อหรอกค่ะ”“หึ ฉันจะเตือนครั้งสุดท้าย คิดจะเล่นของสูงระวังจะตกมาตาย”“ถ้าไม่สูงกว่าเปรตไม่เห็นมีไรต้องกลัว”“หึ กลัวหน่อยก็ดี เพราะคนอย่างฉันไม่ทางชอบผู้หญิงอย่างเธอ”“แบบหนูแล้วมันทำไมคะ”“แรดไง!”@เวลาต่อคำพูดที่เขาพูดทิ้งท้ายเอาไว้ทำเธอเจ็บจี๊ดกันเลยทีเดียว ถึงจ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status