เล่นกับใจ

จันทร์เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใสตั้งแต่มาถึงคนตัวเล็กวิ่งตามหาเขาจนทั่วมารู้จากรุ่นพี่อีกทีว่าเขามาแล้วแต่เดินไปข้างหลังตึกเธอถึงตามมา

“หนูหาพี่ตั้งนานมาอยู่นี่เอง” เธอไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาคนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนเครียดอะไรสักอย่าง แต่คงไม่ใช่เพราะเธอหรอก

“หาฉันทำไม” คนตัวสูงรีบทิ้งม้วนบุหรี่เมื่อคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ ไม่วายหันไปมองไอ้อาทิตย์ก่อนจะเอ่ยบอกให้มันออกไปก่อน “มึงไปก่อนเลยเดี๋ยวกูตามไป”

อาทิตย์พยักหน้าพร้อมกับเดินออกไปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่คนทั้งคู่ไม่ทันได้สังเกตเห็น เข็มทิศที่เห็นว่าเพื่อนเดินออกไปแล้วก็จับมืออีกคนให้ไปคุยกันที่อื่นเพราะตรงนี้มันเป็นมุมอับหากใครมาเห็นมันจะดูไม่ดี

“อ๊ะ จะพาหนูไปไหน” จันทร์เอ่ยถามเมื่ออยู่ดีๆ ก็ถูกดึงให้เดินมายังหลังตึกคณะที่มีต้นไม้ใหญ่กับโต๊ะพร้อมกับเก้าอี้วางอยู่เพียงตัวเดียว

เข็มทิศเหวี่ยงหญิงสาวที่ถูกลากให้มายืนด้านหน้า คนตัวสูงมีสีหน้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย เพราะไม่ค่อยชอบที่ถูกอีกฝ่ายมาตามตื๊อแบบนี้หรือเมื่อวานเขาจะพูดไม่ชัดหรือไงเธอถึงได้ดึงดันมาแบบนี้

“มีอะไร” ถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

“มีรักมาฝากค่ะ” เอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใสชูถุงกระดาษที่บรรจุกล่องแซนด์วิชด้านในไปตรงหน้าเขา จนอีกฝ่ายถอยหลังเล็กน้อยเพราะเธอเล่นยื่นมาแทบจะทิ่มตาเขาอยู่รอมร่อ

“ไม่เอากระแทกตาฉันเลยล่ะ”

“ได้เหรอคะ” สวนกลับตาใสๆ รู้ว่าเขาประชดแต่แค่อยากแกล้งหยอกเล่นเท่านั้น

“ฉันประชด”

“หน้าหงิกขนาดนี้คงดูไม่ออกมั้งคะ” หน้างอเป็นปลาทูขนาดนี้ใครดูไม่ออกบ้าง

“กวนตีนเหรอ”

“กวนมะม่วงค่ะ”

เข็มทิศถอนหายใจเฮือกใหญ่ยกแขนขึ้นมากอดอกใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม มองคนตัวเล็กด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์

“ล้อเล่นค่ะ” ใบหน้าสวยส่งยิ้มแหย่ๆ เมื่อเห็นว่าเขาดูจะไม่ชอบใจเท่าไหร่ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในถุงกระดาษหยิบของที่อยู่ด้านในออกมาให้เขา “นี่ค่ะ แซนด์วิชพิเศษไม่ได้ใส่ไข่นะคะ ใส่ใจต่างหาก”

“ใครบอกว่าอยากกิน” เลิกคิ้วถามอย่างกวนๆ

“ไม่มีใครบอกค่ะ แต่อยากเสือกเอง”

เหอะ ชายหนุ่มส่งเสียงหยันในคอเกิดมาไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไหนหน้ามึนขนาดนี้มาก่อนนอกจากยัยเตี้ยนี่ ร่างบางที่เห็นว่าเขายังนิ่งเธอก็ถือวิสาสะคว้ามือเขามารับของจากเธอทันที ขืนรอให้เขาหยิบเองชาตินี้คงไม่ได้ให้กันพอดี

“รับไปเถอะค่ะ หนูไม่ได้ใส่ยาพิษลงไปแน่นอน”

ดวงตาคมเข้มหรี่สายตามองขนมปังที่อยู่ในมืออย่างพิจารณาว่าเขาควรจะกินมันจริงใช่ไหม ถึงแม้หน้าตามันจะดูดีก็เถอะ แต่จะให้ไว้ใจคนที่พึ่งเจอกันไม่กี่ครั้งแบบนี้มันก็ยังไงอยู่

“แน่ใจ เกิดฉันกินแล้วตายขึ้นมาทำไง” ลองหยั่งเชิงถามเธอดู แต่คำตอบที่ได้กลับมาเล่นเอาควันแทบออกหูเลยทีเดียว ถามเองโมโห ฉิบหาย

“เผาสิคะ รออะไร” ยิ้มหน้าระรื่นตอบเขา แต่เหมือนจะระรื่นมากไปหน่อยอีกฝ่ายถึงหน้าแดงเหมือนเตาผิงไฟขนาดนั้น “หยอกๆ ค่ะ”

“เพื่อนเล่น”

“อยากเล่นเพื่อนอยู่เหมือนกันค่ะ” ถามมาตอบไป แต่เหมือนจะตอบตรงไปหน่อย จนอีกฝ่ายเดินหนีกันเลยทีเดียว จำต้องรีบไปจับแขนรั้งเขาไว้เดี๋ยวจะไม่ได้รู้พอดีว่าเขาชอบสิ่งที่เธอทำให้ไหม “อ๊ะๆ ไม่แกล้งแล้วลองชิมดูค่ะ”

เข็มทิศมีท่าทีลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ยอมรับมันอยู่ดีจะได้รีบกินให้มันจบๆ มือหนาเตรียมจะเปิดฝากล่องที่บรรจุแซนด์วิชที่อยู่ด้านในออก แต่ทว่าสายตาดันเหลือบไปเห็นสีหน้าของอีกคนที่ดูลุ้นจนน่าขำก็เกิดนึกอะไรออก เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยผละมือจากที่กำลังเปิด เงยหน้าสบตาคนตรงหน้าที่มีสีหน้างงเล็กน้อย ก่อนจะทำบางอย่างที่ทำเอาคนตัวเล็กถึงหน้าเปลี่ยนสีทันที

พรึ่บ

ชายหนุ่มนำกล่องขนมมารอดใต้หว่างขาไปมาเพื่อต้องการแกล้งคนตัวเล็ก เขาทำมันซ้ำๆ หลายทีจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ถอนรากยาวพร้อมกับเสียงโห่ร้องอย่างโอดครวญของหญิงสาว

“โห่ ถ้าทำขนาดนี้เอามารอดขาหนูเถอะ” จันทร์พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันที่เขาทำท่าราวกับว่าเธอทำของใส่อย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าสวยบูดบึ้งกอดอกช้อนสายตามองเขาด้วยแววตาน้อยใจ

เข็มทิศที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มชอบใจ เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างบางอีกนิด ก่อนจะโน้มใบหน้าอันเหล่าลงไปชิดกับใบหูของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“งั้นแหกดิ”

หญิงสาวร่างกายแข็งทื่อเหมือนกับก้อนหินชนิดหนึ่งที่สามารถขยับหลีกหนีได้ น้ำเสียงของเขาที่กระซิบข้างหูพร้อมกับลมหายใจที่รินรดต้นคอนั้น มันทำให้ใจของเธอเต้นรั่วแทบจะกระเด็นออกมาให้ได้ ไหนจะกลิ่นน้ำหอมที่โชยลอยลมมานั้นอีกนี่ของเขาเล่นกับใจดวงน้อยๆ ของเธอเกินไปแล้ว

“แหกเลยสิ ฉันจะได้เอาหน้ารอดแทน”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เกิดขึ้นบนมุมอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะผละใบหน้าออกมา สบตากับอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อยแล้วเดินหนีออกไปทันที จันทร์ที่กว่าจะตั้งสติได้ก็ตอนที่เขาเดินจากไปแล้ว สองมือของเธอยกขึ้นมากุมตรงหัวใจที่ตอนนี้ยังเต้นระรั่วให้มันสงบนิ่งลง แต่ทว่าเหมือนมันจะไม่ฟังคำร้องของเธอสักนิด

“เขาเล่นกับใจเธอเกินไปแล้วนะ”