เข็มใหญ่ไหม

จันทร์!” เสียงเรียกของคนที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่นมาด้วยเป็นห่วงทำให้คนทั้งคู่ผละร่างออกจากกัน คนตัวสูงก็เดินออกไปทันที จันทร์ที่เห็นว่าเป็นเพื่อนตัวเองมาก็ทำหน้ามุ่ยด้วยความเสียดายที่ไม่ได้ใกล้ชิดมากกว่านี้

“ไอ้จันทร์ มึงเป็นไงบ้าง ไหนกูดูสิ”

“นั่นดิ กูเห็นตอนที่รถขับเข้ามา คิดว่ามึงจะเป็นอะไร แล้วไอ้เจ้าของรถคันนั้นก็เหมือนกันขับแม่งไม่เห็นหรือไงว่ามีคนเดินอยู่”

ไต้ฝุ่นกับตะวันรั่วคำถามพลางจับคนตัวเล็กหมุนไปหมุนมาอย่างเป็นห่วง แต่เหมือนเพื่อนของเธอจะไม่ได้สนใจพวกเธอเท่าไหร่ เพราะเอาแต่ทำหน้าเหมือนเหม็นเบื่ออะไรแบบนั้น

“ทำหน้าอะไรของมึงพวกกูเป็นห่วงแทบตาย ทำเหมือนพวกกูมาขัดจังหวะอะไร”

ก็เออน่ะ สิ อยากจะพูดใส่หน้ามันเหมือนกันแต่ทำได้แค่เก็บไว้ในใจ “เปล่าๆ กูแค่ยังช็อกอยู่ไง” แถไปก่อนอย่าให้พิรุธ

“แน่ใจนะ”

“เออ มึงมาจับผิดอะไรเนี่ย” เธอรีบโวยวายกลบเกลื่อนไม่อยากให้ ไต้ฝุ่น มันซักไซ้มากกว่านี้ ถ้าถามว่าบอกได้ไหม ก็ได้แหละ แต่ขอเก็บเป็นความลับก่อน

“แล้วเมื่อกี้กูเห็นว่ามึงยืนอยู่กับใคร ผู้ชายตัวสูงเป็นใคร”

รอดจากไต้ฝุ่นมาเจอตะวันอีก โอ๊ยจะบ้าตาย ทำไมเพื่อนเธอมันถึงช่างสังเกต ช่างสงสัยนัก

“อ่อ เขามาถามทางน่ะ”

“เหรอ แต่กูเห็นเขาใส่เสื้อช้อปเหมือนเรียนคณะเดียวกับเราเลยนะ”

เออว่ะ ฉิบหายแล้วไง จะแถก็ลืมมองอีก โธ่ไอ้จันทร์หนอไอ้จันทร์ ชื่อก็ยังไม่ถาม แถมยังมาโดนเพื่อนสอบสวนอีก ตายอย่างเดียววันนี้

“ยังไง เล่ามา!”

“เอ่อ คือ.....” จันทร์ถึงกับอึกอักพูดไม่ออกเมื่อโดนสายตาอาฆาตจากสายตาสองคู่ที่จ้องมาราวกับเธอเป็นนักโทษ แต่เอาว่ะไหนๆ ก็ไหนๆแล้ว มันไม่มีอะไรเสียหายสักหน่อย “คือเรื่องมันเป็น..........”

“ฮัลโหล!ๆ น้องๆ ที่อยู่ตามสถานที่ต่างๆ เรียนเชิญมารวมตัวกันตรงลานเกียร์ด้วยครับ ใครยังไม่ถึงภายในห้าทีเตรียมตัววิ่งรอบลานเกียร์ได้เลยครับ”

เสียงที่ประกาศดังผ่านโทรโข่งของรุ่นพี่ เรียกความฮือฮาจากรุ่นน้องปีหนึ่งที่กำลังนั่งจับกลุ่มบ้างก็กำลังรับประทานอาหาร รีบวิ่งกรูกันเข้าไปลานเกียร์ด้วยความรวดเร็ว ไม่เว้นแม้แต่สามสาวที่กำลังเล่นเกมตอบคำถามกันอยู่ เป็นอันต้องหยุดชะงักลง

“รุ่นพี่เรียกรวมอะไรตอนนี้วะ” ไต้ฝุ่นสบถออกมาด้วยหัวเสีย

“กูว่าไปก่อนเถอะไม่งั้นโดนทำโทษแน่” ตะวันว่าพร้อมกับทำท่าขนลุก แค่คิดถึงลานเกียร์ก็แขยงขนแล้ว

“เออไปกัน”

จันทร์ที่เสียงของรุ่นพี่ช่วยชีวิตจากการสอบสวนครั้งนี้ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะเธอยังไม่อยากเล่าตอนนี้ อยากรู้จักเขาคนนั้นก่อน

“เหี้ย ปีนี้รุ่นน้องแต่ละคนมีแต่นางเด็ดๆ”

“นั่นดิ แต่ละนางกูคิดว่านางฟ้านางสวรรค์มาโปรด มึงว่าไหมไอ้เข็ม”

นิรันดร์ หรือ เข็มทิศ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเจ้าของเส้นผมสีเทาเข้ม ที่พึ่งเดินมาถึงยังกลุ่มเพื่อนที่ตัวเองนั่งอยู่ ก็หันไปมองตามสิ่งที่เพื่อนพูดแต่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไร เขาทำเพียงแค่มองผ่านๆ พลางเดินไปนั่งข้างกับอีกคนและหยิบมือถือขึ้นมากดเข้าเกมเพื่อรอเวลา

“เห้ย มึงไม่สนใจเหรอวะ มีแต่คนสวยๆ ทั้งนั้น” สมุทรยกแขนขึ้นไปพาดบนไหล่ของคนที่พึ่งมานั่งลงข้างเขาพลันเอ่ยเย้าแหย่มันเล่นๆ

“จริง โดยเฉพาะน้องผมสีชมพูนั่น โคตรโดนใจตัวเล็กๆ แบบนี้ยกสบาย” คำพูดของอาทิตย์ทำให้คนที่ตอนแรกเหมือนจะไม่สนใจอะไรรีบเงยหน้าขึ้นจากมือถือทันทีก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“ไม่เห็นจะสวยตรงไหน เตี้ยเหมือนหมากระเป๋า”

“อ้าวทำไมมึงไปว่าน้องเขาแบบนั้นอ่ะ น้องเขาออกจะน่ารัก”

“จริง”

“ตัวเล็กๆ แบบนี้นะกูยกได้ทั้งคืนบอกเลย”

“ไร้สาระ! เลิกเอาเวลาสนใจรุ่นน้องไปช่วยเพื่อนทำอย่างอื่นเถอะ” น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ยต่อว่าเพื่อนที่พูดจาไม่รู้เรื่อง ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากตรงนี้ทันที

“มันเป็นอะไรของมันวะ กูพูดอะไรผิด” อาทิตย์ยกมือขึ้นมาเกาหัวแกรกๆ อย่างไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรผิด ถึงทำให้พ่อหนุ่มหัวเทาหงุดหงิดแล้วเดินออกไปแบบนั้น

“สงสัยมันหัวเสีย ให้เกมมั้ง”

“แล้วมาลงที่กู” โธ่ไอ้เพื่อนเวร ไอ้คนนิสัยเสีย เล่นเกมแพ้แล้วพาลคนอื่นไปทั่ว

ใบหน้าหล่อเหล่าเงยขึ้นพ่นควันสีเทาที่สูดเข้าออกให้ลอยฟุ้งไปในอากาศ แผ่นหลังกว้างแนบไปกับผนังอันเย็นเหยียบ ดวงตาคมเข้มหลับเพื่ออัดสารนิโคตินเข้าสู่ร่างกายดับอารมณ์คุกรุ่นในใจที่มี เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรแต่พอได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นแล้วมันรู้สึกหัวเสียยังไงไม่รู้

สงสัยจะนอนน้อยเกินไป

“โอ๊ยย ปวดฉี่ฉิบหายกว่าจะขอออกมาได้” จันทร์บ่นกระปอดกระเปียให้รุ่นพี่ ที่กว่าจะยอมให้ออกมาเข้าห้องน้ำ เล่นเอาท่อประปาแทบแตก “แล้วห้องน้ำนี่ก็ขยันเต็มเหลือเกิน นี่ถ้าเดินไปไกลกว่านี้คงทะลุมิติแล้วมั้ง”

“ทะลุไปเลยดิ”

“อุ้ย! เหี้ย”

“คนไม่ใช่เหี้ย” หล่อขนาดนี้มองยังไงเขาเป็นสัตว์เลื่อนคลานอะไรพันธุ์นั้น ยัยเตี้ยนี่เป็นคนยังไง

“แล้วนายมาทำอะไรตรงนี้”

“นั่นตาคน หรือตาตุ่ม มองไม่ออกจริงดิ” คาบอยู่ที่ปากขนาดนี้ กินกระดูกอยู่มั้ง

“หืม ต้องตาคนสิ แต่เป็นตารักตุ้มหลก ตกหลุมรัก”

“ปัญญาอ่อน!” เขาส่ายหัวให้กับมุกที่ดูเหมือนเด็กไม่รู้จักโตของเธอ พลางทิ้งบุหรี่ลงพื้นและใช้เท้าขยี้มันเพื่อให้ดับ ก่อนจะเตรียมตัวเดินออกไปแต่ถูกคนตัวเล็กมายืนขว้างหน้าไว้ เขาสอดมือเขาไปในกระเป๋าพลันพ่นลมหายใจเล็กน้อยที่ถูกขว้างทาง

“หลบ”

“เดี๋ยวก่อนสิ”

“มีอะไร รีบพูดฉันไม่มีเวลาว่างมาเล่นกับเด็กแบบเธอหรอกนะ”

“รู้ได้ไงว่าเด็ก”

“ก่อนถามนี่กรองหรือยัง ไม่เห็นชุดที่ฉันใส่กับป้ายคล้องคอตัวเองจริงดิ”

จันทร์ที่พึ่งนึกได้ว่าเธอกับเขาใส่ชุดต่างกัน เพราะเด็กปีหนึ่งตอนนี้จะใส่เป็นชุดนักศึกษาส่วนรุ่นพี่จะใส่เป็นเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมู

“กรองแล้ว แต่ถามเพื่อความแน่ใจ”

“แล้วยังไง มาดักแบบนี้ต้องการอะไร ไม่เข้าไปเข้าห้องน้ำแล้วหรือไง”

เกือบลืมไปเลยว่ามาเข้าห้องน้ำแต่ช่างมันก่อนขอทำความรู้จักเขาก่อน เดี๋ยวจะเดินหนีหายไปอีก

“นาย เอ้ย พี่ชื่ออะไร”

“จะรู้ไปทำไม”

“ทำความรู้จักไง”

“ไม่เห็นจำเป็น”

“เดี๋ยวสิ” รั้งเขาที่เอาแต่จะเดินหนีเธออย่างเดียว ทำอย่างกับคนไม่เคยเดินอย่างไรอย่างนั้น

“อะไรอีก!” น้ำเสียงที่เข้มขึ้นบ่งบอกถึงอารมณ์ฉุนเฉียวจนจันทร์เจ้าเองก็รู้สึกประหม่า แต่ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้วจะถอยแล้วกลับไปมือเปล่าไม่ได้

“ชื่ออะไรบอกมาก่อนแล้วจะไม่กวนอีก” เธอเอ่ยออกไปพร้อมกับเม้มริมฝีปากแน่นกลัวเขาจะไม่ตอบ

“เข็ม”

“

ฮะ”

“เข็ม! ชัดพอไหม” พูดกระแทกหน้าขนาดนี้ ชัดแบบ full hd 4k บวกๆ เลย

“เข็มใหญ่ไหม”

“หึ ใหญ่จนปากของเธออมไม่มิดเลยแหละ”