เข้าสู่ระบบพอออกจากประตูวิหารหญิงสาวเดินอ้อมไปด้านหลัง
เพื่อไหว้พระอัฏฐารส พระพุทธรูปยืนปางห้ามญาติ จากนั้นก็นั่งลงบนม้าหินอ่อนที่อยู่บริเวณด้านข้างทางเดิน ความเงียบสงบทำให้เธอนั่งคิดอะไรเพลินอยู่นาน
ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ดังขึ้น หญิงสาวรีบเอามือล้วงกระเป๋าออกมาทันที
“พุดแกถึงไหนแล้ว”
เสียงเรียกอย่างสนิทดังมาตามสายทันทีที่หญิงสาวกดรับ
พุดพิชชาคือชื่อเต็มของหญิงสาวที่ถูกเรียกว่า"พุด"หญิงสาววัย 25 ปี เธอเรียนจบคณะบริหารธุรกิจ
ส่วนเพื่อนที่โทรศัพท์มาตามเธอนั้นชื่อว่าปราณติญาหรือที่เธอเรียกติดปากว่าป่าน หรือป่านแก้วนั้นเป็นเรียนจบคณะคุรุศาสตร์และตอนนี้ก็มาเป็นครูอยู่ที่นี่
“ถึงพิด’โลกแล้ว ไหว้พระพึ่งเสร็จกำลังจะออกจากวัดแล้วล่ะ” หญิงสาวหมายถึงจังหวัดพิษณุโลกซึ่งตั้งอยู่ตอนบนของภาคกลางและตอนล่างของภาคเหนือ
“อ้าว! แทนที่จะมาหาเพื่อนก่อนจะได้ไปไหวพระด้วยกัน”ปราณติญาต่อว่าเพื่อนอย่างไม่จริงจังมากนัก
“ฉันพึ่งมาถึงก็ต้องไปไหว้พระเพื่อเป็นสิริมงคลก่อนสิ ส่วนแกอยู่มาตั้งแต่เกิดจะไปไหว้ตอนไหนก็ได้นี่ป่าน” เธอรีบอธิบาย
“ก็จริงของแกนะ งั้นรีบเข้ามาที่บ้านเลยนะ ฉันอยากเจอจะแย่แล้ว”
“อือ กำลังออกจากวัดแล้ว อีกไม่เกิน 10 นาทีถึงบ้านแกแน่”คนพูดรีบขึ้นรถแล้วขับออกไป เธอเคยมาบ้านเพื่อนคนนี้แล้วหลายครั้งจึงรู้เส้นทางเป็นอย่างดี
ทันทีที่รถสีเหลืองสดจอดที่หน้าบ้าน หญิงสาวที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก็รีบเปิดประตูออกไปหาเพื่อนซึ่งตอนนี้ก็ออกมายืนรออยู่ที่หน้ารั้วไม้สีขาวเตี้ยๆ ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความคิดถึง
“ไม่เจอเกือบปีสวยขึ้นเยอะเลยนะพุด”
เจ้าของบ้านทักทายผู้มาเยือนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างดีใจ ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตัวบ้าน
“ป่านก็สวยขึ้นเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าสาวห้าวอย่างแกจะสวยได้ขนาดนี้” พุดพิชชามองหน้าเพื่อนแล้วก็หัวเราะพร้อมๆ กัน
“เดินทางมาเหนื่อยๆ ไปล้างหน้าก่อนไหม เดี๋ยวจะพาไปหาอะไรกินอร่อยๆ”
“ไม่เหนื่อยหรอกขับมาเรื่อยๆ แล้ววันนี้ป่านมีโปรแกรมทำอะไรไหม ฉันมาทำให้ผิดแผนหรือเปล่า” หญิงสาวอย่างเกรงใจ
เพราะเธอไม่ได้คิดมาก่อนว่าจะมาหาเพื่อนที่นี่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน คนเดียวที่เธอนึกถึงก็คือเพื่อนคนนี้
“ไม่มีอะไรพิเศษ แค่ว่าจะออกไปหาซื้อของใช้สักหน่อย พุดมาก็ดีเลย จะได้ไปช่วยกันเลือก”
“อือ ขอฉันล้างหน้าล้างตาก่อน ป่านกินอะไรหรือยัง” พุดพิชชาถามเพื่อน
“กินกาแฟไปแก้วเดียวตอนเช้า กะว่ารอพุดมาก่อนแล้วไปกินด้วยกันทีเดียว”
“อือ ฉันเลยทำให้แกต้องหิ้วท้องรอ”
“ไม่หรอกวันเสาร์ก็งี้แหละ” ปราณติญาพาเพื่อนเดินไปยังห้องนอนของตัวเอง
“ใช้ห้องฉันไปก่อนนะ แกโทร. มาซะดึก ฉันเลยยังไม่ได้ทำความสะอาดห้อง เอาไว้ไปซื้อของกลับมาค่อยว่ากันอีกที”
“เดี๋ยวฉันทำเองป่านไม่ต้องลำบากหรอก แค่ให้ฉันมาอยู่ด้วยก็ไม่รู้จะขอบคุณแกยังไงดี”
“อย่าคิดมากน่ะ เราเพื่อนกัน” เธอตบบ่าเพื่อนอย่างให้กำลังใจ
ปราณติญาพาเพื่อนมาซื้อของยังห้างสรรพสินค้าที่มีสาขาทั่วประเทศเมื่อได้ของใช้ครบแล้วก็พากันไปกินพิซซ่ายังร้านที่ในบริเวณเดียวกับห้าง
“ไม่ได้กินมานานมากแล้วนะ นึกถึงสมัยเรียนเนาะพุด”
ปราณติญานึกไปถึงวัยเรียนที่เธอกับพุดพิชชามักจะออกไปทานพิซซ่าด้วยกันบ่อยๆ
“อือ นั่นสิ แต่ก่อนเรามักไปกินกันทุกวันหยุด กินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อและไม่อ้วนด้วย”
“ก็อย่างว่าแหละ แต่ก่อนระบบเผาผลาญยังดีอยู่ แต่ตอนนี้ถ้ากินบ่อยๆ มีหวังได้อ้วนแน่ แต่วันนี้ถือเป็นโอกาสพี่เศษ โอกาสที่เราสองคนจะได้มาอยู่ด้วยกัน”
“ฉันดีใจนะที่ในวันที่แย่ที่สุดก็มะแกอยู่เคียงข้าง”
“ไหนลองเล่ามาสิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฉันรู้ว่าแกรักร้านกาแฟที่แกกับแม่ช่วยกันสร้างมากแค่ไหน อยู่ๆ แกคงไม่ทิ้งร้านมาอย่างนี้แน่ๆ”
“ก็พ่อน่ะสิ จะให้ยายผกากับลูกสาวเข้าไปทำงานที่ร้านกาแฟ ถ้าเข้าไปช่วยงานฉันจะไม่ว่า แต่ที่ฉันได้ยินคือนางจะเข้าไปเป็นผู้จัดการร้านดูแลรายรับรายจ่าย แล้วจะให้ฉันเป็นพนักงานรับเงินเดือน ใครจะยอม ร้านนี้ฉันกับแม่ช่วยกันสร้างอยู่ๆ จะมาชุบมือเปิบ”พุดพิชชาหัวเสียที่พูดถึงเรื่องนี้
รัญภาคย์ไม่ได้หัวเราะอย่างที่บอกกับขวัญพิชชาแต่เขาน้ำตาซึมเมื่อเห็นรูปของขวัญพิชชาตั้งแต่วันแรกที่เธอท้อง หญิงสาวถ่ายรูปไว้ทุกๆ วัน ในเดือนแรกๆ เขาแทบมองไม่ออกเลยว่าเธอกำลังท้องและรูปแรกก็เป็นรูปที่เธอถ่ายจากในห้องนอนที่บ้านหลังเล็กของเขา แต่พอภาพท้ายๆ ก็เป็นภาพที่มีทิวทัศน์มากขึ้นเบื้องหลังมักเป็นภูเขา เขาเดาว่าคงจะเป็นบ้านของรชตพัฒน์ เขาไม่รู้เลยว่าจะขอบคุณรชตพัฒน์และพาขวัญยังไงถึงจะเพียงพอกับที่ทั้งสองคนนั้นช่วยเหลือภรรยาของเขา“ขอบคุณนะครับที่ยังเก็บรูปไว้ให้พี่ดู”“ตอนแรกก็คิดว่าเอาไว้ดูคนเดียวค่ะ แต่พี่รัญทำตัวน่ารักกับขวัญและลูกมาตลอด ขวัญเลยคิดว่าพี่รัญควรได้ดูรูปพวกนี้”“ขวัญถ่ายเองเหรอครับ”“แรกๆ ขวัญก็ถ่ายเองค่ะ แต่ภาพหลังๆ พี่ภีมถ่ายให้เพราะพี่ภีมบอกว่าอยากให้ภาพดูสดใส”“ขวัญโชคดีที่ได้เจอคุณภีม”“ค่ะ ขวัญก็คิดอย่างนั้นค่ะ พี่ภีมและพี่พาทำให้ขวัญผ่านช่วงนั้นมาได้”“ครับ พี่เองก็เป็นหนี้บุญคุณสองคนนั้น”“ขวัญดีใจที่พี่ไม่ได้คิดว่าขวัญกับพี่ภีมมีอะไรเกินเลยมากกว่าพี่สาวน้องสาว”“ก็ตอนนั้นพี่ไม่รู้นี่ครับ ตอนนี้รู้แล้วเลยคิดว่ารอหนูชมพู่โตจะให้หนูชมพู่มาเป็นลูกสะใภ้” เขาบอกที
“นี่ค่ะ ภาพก่อนหน้าที่ฉันพูดถึง ฉันไม่ได้มีแต่ภาพนะคะ ยังมีเป็นไฟล์วีดีโอด้วยนะคะถ้าใครอยากดูก็ได้ค่ะ” ขวัญพิชชาส่งภาพหลายๆ ภาพที่เธอเอามาจากกล้องวงจรปิดให้กับพนักงานคนอื่นๆ ดูเป็นภาพที่ธัญชนกกับลลิตากำลังช่วยกันถอดเสื้อของรัญภาคย์และภาพที่ธัญชนกนอนลงไปข้างๆ ชายหนุ่ม พอเห็นภาพที่เธอยื่นให้แล้วทุกคนก็หันมาสนใจภาพจากโทรศัพท์มือถือของขวัญพิชชาและส่งให้กันดูจนครบ พอทุกคนได้ดูภาพกันจนครบก็เข้ามาขอโทษรัญภาคย์ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะคนที่เขากลัวว่าจะโกรธคือขวัญพิชชาคนเดียวเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีกแล้ว“คุณมินนี่จะดูด้วยไหมคะ รู้สึกว่าจะมีลิลลี่เพื่อนของคุณอีกคนอยู่ในนั้นนะคะ”ธัญชนกรู้สึกหน้าชาเพราะเธอไม่คิดว่าหลักฐานทั้งหมดนั้นจะออกมาในรูปแบบนี้เธอไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนหญิงสาวหยิบกระเป๋าแล้วรีบวิ่งออกไหจากบริษัททันที“หวังว่าทุกคนคงเข้าใจตรงกันแล้วนะคะว่าเรื่องทุกอย่างเป็นแบบไหน” ขวัญพิชชาบอกกับพนักงานจากนั้นเธอก็เดินตามรัญภาคย์เข้าห้องทำงานของเขา“พี่ไม่คิดเลยว่าขวัญจะรอบคอบและมีสติขนาดนี้”“ก็เพราะว่าตอนนี้ขวัญไม่ใช่คนเดิมแล้วนี่คะ วันเวลาที่ผ่านมาสอน
มินิคูเปอร์สีเหลืองคาดดำแล่นด้วยความเร็วสูงไปบนถนนมิตรภาพ หญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังพวงมาลัยมีใบหน้าเครียด จุดหมายปลายทางครั้งนี้อยู่ที่คอนโดฯ แห่งหนึ่งในตัวเมือง ที่นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอต้องขับรถออกมาจากบ้านครั้งนี้เธอไม่ได้หนีปัญหาอย่างเคย แต่เธอกำลังมาหาข้อเท็จจริงแล้วจะกลับไปจัดการเรื่องทุกอย่าง ถ้าเรื่องที่เธอได้รับรู้ก่อนมาที่นี่เป็นเรื่องจริงเธอก็จะไม่หนี แต่เธอจะคุยกับเขาด้วยเหตุผลเพราะเธอไม่ใช้ตัวคนเดียว เธอมีลูกชายที่ต้องนึกถึงเป็นอันดับแรกเธอแวะที่ร้านจำหน่ายกล้องวงจรปิดจากนั้นก็ให้ช่างจากร้านตามเธอไปที่คอนโดฯ แล้วดึงภาพของคืนที่รัญภาคย์มานอนที่คอนโดฯ ใส่เฟลชไดร์ฟให้เธอ ขวัญพิชชาจ่ายเงินค่าเสียเวลาให้กับช่างแล้วเธอก็เอาโน้ตบุ๊กที่อยู่ในรถขึ้นมานั่งดูภาพทั้งหมดไปเรื่อยๆ เริ่มตั้งแต่ที่รัญภาคย์กลับเข้ามาที่คอนโดฯ ในคืนที่เขาบอกว่าทานยาแล้วรีบนอนเธอนั่งมองภาพไปเรื่อยๆ ในใจก็ภาวนาว่าขออย่าให้เธอได้เห็นภาพอะไรแบบที่ธัญชนกบอกกับเธอเลย หญิงสาวเห็นรัญภาคย์เดินเข้ามาในห้องในมือกำลังถือโทรศัพท์เธอมองเวลาที่ปรากกอยู่บนจอภาพแล้วคิดว่าตอนนั้นเขาคงกำลังคุยกับเธอ จากนั้นก็เป็นภ
พอพาต้นน้ำเข้านอนแล้วขวัญพิชชาก็มาจัดกระเป๋าเสื้อผ้าสำหรับตัวเองและลูกชายเพื่อพรุ่งนี้จะได้พากันออกเดินทางแต่เช้า จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อเห็นข้อความที่รัญภาคย์ส่งมาเธอก็รู้สึกเป็นห่วงเพราะเขาอยู่คนเดียวแล้วเธอก็ไม่รู้ว่ายาที่ธัญชนกซื้อมาให้นั้นเป็นยาอะไรทำไมสามีเธอถึงได้บอกว่าง่วง เธอรู้สึกเป็นห่วงเขาจนนอนไม่หลับครั้นจะโทรศัพท์ไปหาก็คิดว่าเขาคงหลับไปแล้ว ขวัญพิชชาได้แต่ภาวนาให้เขาไม่เป็นอะไรมาก เธอเปิดลิ้นชักเตรียมกุญแจตามที่เขาบอกแล้วก็พบใบเสร็จค่ากล้องวงจรปิดของคอนโดฯ ขวัญพิชชายิ้มกว้างอย่างโล่งใจเพราะเธอจะได้เห็นว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเชื่อมต่อกับระบบกล้องวงจรปิดที่คอนโดฯ แล้วเธอก็เห็นว่าตอนนี้ชายหนุ่มหลับไปแล้วทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ปิดไฟ ‘คงจะเหนื่อยมากจริงๆ’ เธอคิดในใจรุ่งเช้าขวัญพิชชาก็ขับรถพาต้นน้ำไปหารัญภาคย์ที่คอนโดฯ ตามที่ได้นัดกันไว้ พอไปถึงก็ตรงขึ้นไปบนห้องของเขา เธอไขกุญแจเข้าไปทันทีเพราะเห็นจากกล้องวงจรปิดแล้วว่าเขายังนอนอยู่ที่เดิม“พ่อคร้าบ ต้นน้ำมาแล้ว” เด็กชายกฤษฎิ์หิรัญกระโดดขึ้นไปบนเตียงที่รัญภาคย์นอนอยู่รัญภาคย์ได้ยินเสียงเหมือ
เสียงออกดังที่หน้าประตูจากนั้นไม่นานก็มีเสียงรถมาจอดที่หน้าบ้าน ขวัญพิชชาในชุดอยู่บ้านมีผ้ากันเปื้อนสวมทับสภาพดูไม่ต่างจากแม่ครัวเท่าไหร่นัก เธอเดินออกมาดูด้วยตัวเองเนื่องจากวันนี้ต้นน้ำออกไปข้างนอกกับลดาและพาอ้อมใจไปด้วย“สวัสดีค่ะ คุณมินนี่หรือเปล่าค่ะ” แม้จะยังไม่เคยเจอกับผู้ช่วยของรัญภาคย์แต่ก็พอจะเดาออก“ใช่ค่ะ มินนี่เอาเอาเอกสารมาคุณรัญ” หญิงสาวพยายามมองเข้าไปในบ้านเพื่อนหวังจะเห็นหน้าเจ้านายหนุ่ม“คุณรัญบอกให้ฝากไว้ที่ฉันก่อนก็ได้ เพราะคุณรัญกำลังออกกำลังกายอยู่ค่ะ”หญิงสาวรูปร่างสูงโปรงแต่งหน้าแต่งตัวทันสมัยยื่นแฟ้มเอกสารให้เธอแล้วก็ขอตัวกลับโดยไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ แต่ขวัญพิชชาก็ไม่ใส่ใจเพราะเธอกับผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้ร่วมงานกันอยู่แล้ว ผู้ช่วยสาวขับรถออกจากบ้านของเจ้านายที่เป็นพี่ชายของเพื่อนแล้วก็นึกเสียดายที่มารู้จักเขาช้าไป พี่ชายของเพื่อนคนนี้นอกจากจะฐานะดีอย่างที่ผู้หญิงหลายคนชอบแล้วยังจะหน้าตาดี หุ่นดีจนเธอนึกอยากจะมีเขาเป็นแฟนขึ้นมาทันที ธัญชนกแวะร้านกาแฟก่อนถึงบริษัท เพราะถ้าเข้าไปตอนนี้ก็ใกล้เวลาพักกลางวันพอดี เธอไม่ค่อยมีเพื่อนในที่ทำงานเพราะพึ่งจะมาทำงานที่นี่ได้ไม่
แม้จะมีงานที่ร้านกาแฟเพิ่มเข้ามาอีกแต่ขวัญพิชชาก็ยังทำหน้าที่อื่นๆ อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอจะตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารให้กับทุกคนเช่นเดิม จากนั้นก็ใช้เวลาอยู่กับต้นน้ำจนกระทั่งเด็กชายนอนหลับในตอนบ่ายเธอก็จะเข้าไปที่ร้านกาแฟเพียง 2 ชั่วโมงแล้วก็ไปช่วยรัญภาคย์ทำงานต่อ เธอมีความสุขที่ได้ทำงานทุกอย่างและไม่เคยเหนื่อยเลยสักนิดเช้านี้เธอก็ตื่นมาทำอาหารเช้าสำหรับลดา รัญภาคย์และยังมีอาหารของต้นน้ำที่เธอจะเป็นคนทำเองทุกขั้นตอน เพราะเธออยากให้ลูกชายได้ทานอาหารที่มีประโยชน์ละถูกหลักอนามัยที่สุด“ต้นน้ำหิวหรือยังครับลูก” เธอถามเด็กชายกฤษฎิ์หิรัญด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะน่าฟัง “ยังไม่หิวเลยครับแม่ขวัญ ต้นน้ำอยากรอพ่อก่อนครับ”“ย่าว่าถ้าหิวต้นน้ำก็ทานก่อนเลยก็ได้นะลูก เดี๋ยวสักพักพ่อก็คงลงมา” ลดาไม่อยากให้หล่นชายหิ้วท้องรอ แม้ว่าตัวเองจะรู้สึกแปลกใจที่วันนี้ลูกชายลงมาทานอาหารช้ากว่าปกติก็ตาม “คุณแม่กับต้นน้ำทานพร้อมกันเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวขวัญขึ้นไปดูพี่รัญเองว่าทำไมวันนี้ถึงลงมาช้า”ขวัญพิชชาเปิดประตูห้องนอนเข้าไปก็เห็นที่นอนว่างเปล่า เธอคิดว่าตอนนี้เขาคงกำลังอาบน้ำแต่เสียงที่เธอได้ยินทำให้เธอต้องร
ปราณติญาขับรถออกไปทำงาน เพียงไม่นานพุดพิชชาก็ขับรถตามไปหญิงสาวไปเพื่อไปซื้อของมาเพิ่มเพราะคิดว่าที่มีอยู่อาจจะไม่พอกับจำนวนครูที่ปราณติญาแจ้ง เธอเลือกซื้อขนมจีนที่จัดใส่ตะกร้าพลาสติกใบเล็กๆไว้หลายตะกร้าเพราะคิดว่าดีกว่าซื้อตะกร้าใหญ่แค่ตะกร้าเดียว เพราะจะได้สะดวกในการแบ่งกันทาน จากนั้นหญิงสาวก็ไปซื
“คงอยู่อีกสัก 2 วันครับ ให้บ้านเรียบร้อยแล้วจะเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัท จากนั้นก็คงกลับมาอยู่กับแม่ได้ยาวเลย ผมว่าจะลองดูแถวๆ ในเมืองสักหน่อยว่ามีทำเลพอจะเปิดสาขาที่นี่อีกไหม เพราะลูกค้าที่เช่าและซื้ออุปกรณ์กับผมบอกว่าจังหวัดนี้ยังไม่ค่อยมีฟิตเนสฯ ผมว่าจะลองบุกเบิกดู เผื่อไปได้ดี จะได้อยู่กับแม่ท
“ฉันก็ว่าดีนะ เพราะตอนนี้กระแสชาไขมุกเริ่มมาอีกแล้ว”“แล้ว แกคิดว่าจะซื้อแฟรนไชส์เจ้าไหนดีล่ะ เอาที่ดังๆ หน่อยนะ”“ยิ่งดังก็คงจะยิ่งแพงน่ะสิ ฉันว่าฉันจะทำเองดีกว่า ฉันเคยช่วยแม่ทำอยู่ แล้วฉันก็มีสูตรเครื่องดื่มอยู่เยอะเลย คงเอามาประยุกต์เข้ากันได้”“ก็ดีนะ ไม่ต้องเสียค่าแฟรนไชส์ แต่คงต้องหาวิธีที่จ
“นั่งน่ะนั่งได้นะ แต่แกคงไม่บ้าชิมทุกร้านนะพุด” ปราณติญารีบบอกเพราะกลัวว่าเพื่อนจะกินกาแฟเยอะเกิน“อือ ขืนฉันไปชิมทุกร้านมีหวังได้ตาแข็งไม่ต้องหลับกันพอดี” แล้วเธอก็หัวเราะไปกับคำพูดของตัวเองพอทานก๋วยเตี๋ยวกันเสร็จปราณติญาก็พาเพื่อนขับรถไปเรื่อยๆ“ทำไมแถวนี้เด็กเยอะจัง” พุดพิชชาถามขึ้น “อ๋อ แถวนี
![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






