บทที่ 10 จูบแก้ม

หลังออกมาจากเรือนพักของกงเหล่ยแล้ว ไต้ฝูหรงก็ตรงไปที่ห้องครัวทันที

ที่นี่เป็นเรือนเก่าของเว่ยอ๋องที่ตายไป มีสาวใช้คอยเฝ้าอยู่หลายคน พวกนางล้วนเป็นคนของอดีตพระชายาเว่ยอ๋อง แต่เมื่อเกิดสงครามและต้องการมีชีวิตอยู่รอดต่อไป พวกนางจึงยอมสวามิภักดิ์รับใช้เซี่ยอ๋อง 

ไต้ฝูหรงกำลังเอ่ยถามพวกนางว่าห้องครัวอยู่ทางใด และช่วยเตรียมวัตถุดิบต่างๆให้นางได้หรือไม่ ก็ได้ยินเสียงร้องของเปาเปาดังขึ้น เมื่อนางหันไปมองก็พบว่ามันกำลังวิ่งมาหานาง โดยมีท่านเฉิงซุนเดินตามมาด้วย

ไต้ฝูหรงยิ้มออกมาเล็กน้อย เจ้าเปาเปาตามติดนางแจราวกับนางเป็นมารดาของมัน เมื่อมันเห็นนางก็ร้องให้นางอุ้ม

“เปาเปา เจ้าหิวหรือ ข้ากำลังจะทำอาหาร เลย ไว้ข้าทำเสร็จแล้ว จะไปป้อนอาหารเจ้านะ”

ท่านเฉิงซุนที่เดินเข้ามาปรายตามองสาวใช้เหล่านั้นคราหนึ่ง ก่อนจะให้พวกนางไปเสียและสั่งให้ทหารของแคว้นเซี่ยมาเฝ้าหน้าประตูแทน อีกทั้งยังตำหนิเหล่าทหารที่ปล่อยให้สาวใช้พวกนั้นมายืนอยู่ที่นี่ เขาไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งสิ้น เพราะเกรงว่าจะเป็นมือสังหาร ยามนี้ท่านอ๋องกำลังเหนื่อยล้า อาจจะละเลยเรื่องนี้ไปบ้าง พวกเขาที่เป็นข้ารับใช้ย่อมต้องเป็นหูเป็นตาแทนนายตน

เมื่อเปลี่ยนคนทั้งหมดแล้ว เขาก็ให้คนไปจัดการตรวจสอบโรงครัว เมื่อเห็นว่าปลอดภัยจึงให้ไต้ฝูหรงทำอาหารได้ ไต้ฝูหรงเองก็เข้าใจดี อย่างไรที่นี่แม้จะเป็นของกงเหล่ยแล้วแต่ก็ยังไม่อาจวางใจได้

นางต้มน้ำแกงปลาให้เขา อีกทั้งยังลงมือทำปลาต้มผักกาดดองให้เขาอีกถ้วยหนึ่ง เมื่อทำเสร็จแล้วจึงยกเข้าไปให้เขา เมื่อเข้ามาก็พบว่าตอนนี้กงเหล่ยกำลังนั่งหลับอยู่่ ชายหนุ่มยกมือขึ้นเท้าศีรษะตน ใบหน้าของเขายามหลับนั้นชวนหลงใหลเป็นอย่างมาก ขนตาของชายหนุ่มเป็นแพยาว จมูกโด่งสัน ริมฝีปากหนาแดงระเรื่อ ยิ่งมอง ไต้ฝูหรงก็ยิ่งไม่อาจละสายตาไปได้ 

เพราะเห็นว่าเขายังหลับ นางจึงไม่อยากจะรบกวน แต่เมื่อครู่นางได้ยินเซียวเย่บอกว่าตั้งแต่มาที่นี่ท่านอ๋องยังไม่ได้กินอาหารเลยสักคำเดียว นางจึงร้อนใจมาก คนเราแม้จะเหนื่อยเพียง

ใดก็ห้ามละเลยการกินอาหารให้ตรงเวลาเป็นอันขาด

ไต้ฝูหรงมีท่าทีลังเลครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะยื่นมือน้อยๆไปแตะบนไหล่ของเขาเบาๆ

เพราะกงเหล่ยฝึกยุทธ์จึงทำให้เขามีประสาทสัมผัสที่ว่องไวกว่าผู้อื่น

เขาคว้าจับมือนางอย่างรวดเร็ว แต่เพราะออกแรงมากไปหน่อยทำให้หญิงสาวร่างกายโงนเงนจนจะล้มลงไปบนพื้น กงเหล่ยตกใจเป็นอย่างมากจึงรีีบยกมือขึ้นไปประคองเอวบางของนางอย่างรีบร้อน เพราะไม่ทันระวังทำให้คนทั้งสองล้มลงไปนอนบนพื้นด้วยกัน กงเหล่ยนอนหงายอยู่บนพื้น ส่วนไต้ฝูหรงก็คล่อมทับอยู่บนกายของเขา อีกทั้งริมฝีปากชมพูระเรื่อของนางยังประทับลงบนแก้มขวาของเขาอย่างไม่ตั้งใจอีกด้วย

คนทั้งสองตัวแข็งทื่อทำอันไม่ถูก ต่างฝ่ายต่างไม่กล้าขยับ ใบหน้าของคนทั้งสองขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

"ศิษย์พี่ใหญ่กง พวกข้าผ่านมาทางนี้ บังเอิญได้กลิ่นน้ำแกงหอมๆ จึงอยากมามีส่วนร่วมกับท่านเสียหน่อย อีกทั้งเจ้าเปาเปาก็ร้องหาศิษย์น้องเล็กด้วย ให้ตายเถอะ! ได้เสียกันแล้วหรือ!"

อยู่ๆประตูห้องก็ถูกเปิดออก เซียวเย่ที่เดินเข้ามาคนแรกพลันเอ่ยขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก แต่ไหนแต่ไรพวกเขาได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องของกงเหล่ยได้เป็นกรณีพิเศษ แต่ไม่คิดว่าครั้งนี้จะได้มาเห็นภาพเช่นนี้เข้า หนุ่มน้อยยกมือขึ้นทาบบนแผงอกตน ทำท่าทีราวกับสาวน้อยไร้เดียงสา

ด้านหลังยังมีเฉิงซุน เฉิงซานและหลัวเยี่ยเดินตามเข้ามาสมทบอีก พวกเขาที่ได้เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างชัดเจนถนัดตาก็ถึงกับลอบซูดปาก ด้านเจ้าเปาเปาหมูป่าน้อยตัวอ้วนกลมที่วิ่งตามเข้ามาเห็นไต้ฝูหรงก็แผดเสียงร้องลั่น พลางจ้องกงเหล่ยเขม็ง

กงเหล่ยถึงกับชะงักไปทันที

อันใดกัน เหตุใดแววตาเจ้าหมูป่าบัดซบนี่จึงมองเขาอย่างอำมหิต ราวกับเขาไปแย่งมารดามันอย่างนั้นเล่า?

ประเดี๋ยวก็จับไปตุ๋นเสียนี่!

 ด้านเซียวเย่ก็ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ย

"ศิษย์พี่ใหญ่กง ข้าเพิ่งรู้ว่าท่านมีรสนิยมชอบเป็นฝ่ายถูกกระทำ"

เฉิงซานรีบยกมือขึ้นตบศีรษะของเซียวเย่ทันที ด้านหลัวเยี่ยก็ยกมือขึ้นลูบจมูกตนพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม เรื่องของสตรีนางนี้ทุกคนเล่าให้เขาฟังหมดแล้ว

ด้านท่านเฉิงซุนเมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ไม่ปกติ จึงรีบเอ่ยทันที

"ไสหัวกันออกไปเร็วเข้า อย่ามารบกวนความสำราญของท่านอ๋อง ไปๆ เจ้าเปาเปา เจ้าก็ออกมาด้วย!"

เจ้าเปาเปาหันไปมองท่านเฉิงซุน ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างโอหัง ท่านเฉิงซุนส่งเสียงเหอะพลางด่าทอในใจว่าหมูบัดซบ!

ไม่ออกก็ช่างมันเถอะ มันเป็นหมูอย่างไรก็เอาเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปเล่าข้างนอกไม่ได้อยู่แล้ว

เมื่อเป็นเช่นนี้คนทั้งหมดจึงเดินออกไปจากเรือน ก่อนไปเซียวเย่หันกลับมามอง ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้กงเหล่ยอย่างชื่นชม

เมื่อคนออกไปหมดแล้ว ไต้ฝูหรงก็รีบลุกพรวดพราดออกมาจากตัวของกงเหล่ย ก่อนจะคุกเข่าลง จากนั้นก็โขกศีรษะลงไปบนพื้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ท่านอ๋องโปรดอภัย ข้าไม่ทันระวังเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินท่านอ๋องเลยนะเจ้าคะ!"

นางเอ่ยจบก็ยกมือสองขึ้นมาโบกไปมาเป็นพัลวัน ก่อนจะรีบลุกไปหยิบผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะและเดินเข้ามาหาเขาพลางใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดแก้มให้เขาอย่างอย่างลนลาน

"ท่านอ๋อง ข้าเช็ดออกให้นะเจ้าคะ แก้มท่าน ไม่เป็นอันใดแล้ว"

กงเหล่ยรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก แม่นางน้อยเอ๋ย เจ้าจูบแก้มข้าแล้วคิดจะเช็ดให้มันหายไปเช่นนั้นหรือ มันจะเป็นไปได้เสียที่ไหน!

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้ายังคงนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจาใด ไต้ฝูหรงก็ยิ่งใจสั่นรุนแรงขึ้นไปอีก นางคิดไปไกลว่าเขาคงจะเกลียดตนเข้าเสียแล้ว จึงรีบคุกเข่าโขกศีรษะอีกหน

"ท่านอ๋อง ข้าผิดไปแล้ว ท่านอย่าไล่ข้าไปเลยนะเจ้าคะ ท่านอ๋อง!"

กงเหล่ยถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินเข้ามาประคองนางให้ลุกขึ้น เมื่อคนทั้งสองอยู่ใกล้กันเช่นนี้อีกหนเขาก็เริ่มประหม่า แต่สตรีน้อยตรงหน้ากลับมองเขาตาแป๋ว อยู่ๆใจของชายหนุ่มก็พลันอ่อนยวบอย่างไม่อาจหักห้าม

"ข้าไม่ได้โกรธเจ้าและไม่คิดจะไล่เจ้าด้วย ต่อไปเจ้าห้ามโขกศีรษะตนเช่นนี้อีกเข้าใจหรือไม่ ดูสิ หน้าผากเจ้าแดงไปหมด ข้าจะให้หมอหลวงจ้าวมาตรวจดูอาการของเจ้า"

"ข้าไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน"

ไต้ฝูหรงไม่กล้าสู้หน้าเขาแล้ว นางจึงรีบคว้าเจ้าเปาเปาขึ้นมาอุ้มเอาไว้และคิดจะเดินจากไป แต่กลับได้ยินกงเหล่ยเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"อันใดกัน หากอยากให้ข้าหายโกรธก็ควรจะจูบแก้มข้าอีกข้างสิ!"

ไต้ฝูหรงพลันหันขวับกลับมามองทันที

"ท่านอ๋องว่าอันใดนะเจ้าคะ?"

กงเหล่ยสะดุ้งโหยง ให้ตายเถอะ นี่เขาเผลอเอ่ยวาจาไม่สมควรอันใดออกไปกันเนี่ย!

ชายหนุ่มกระแอมไอออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย

"ไม่มีอันใด ข้าเพียงบอกว่าข้างนอกฝนตกแล้ว มันเย็น เอ่อ หนาว ข้าหนาวมาก หิมะตกหนัก!"

ไต้ฝูหรงเมื่อได้ฟังก็ถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา

"แต่ข้างนอกแดดจ้ามาก ไม่มีหิมะเลยนะเจ้าคะ แล้วใบหน้าท่านอ๋องก็มีแต่เหงื่อ เหตุใดจึงบอกว่าหนาวเล่าเจ้าคะ?"

กงเหล่ย "...."

ให้ตายเถอะ เขาคงสติหลุดไปแล้วเป็นแน่!