บทที่ 8 ดูแล

เหล่าทหารช่วยกันขนปลาและหอยมาให้ไต้ฝูหรงที่โรงครัว ก่อนจะไปช่วยกันทำคอกให้เจ้าลูกหมูป่าตัวน้อย

  ส่วนหมูป่าที่พวกเขาล่ามาได้นั้นไต้ฝูหรงจัดการแล่มันออกเป็นชิ้นๆและนำไปตากแห้ง ส่วนผักกรูดที่เหล่าทหารเก็บมาได้จากในป่านั้นนางก็นำมันไปวางไว้ในกระบุง ไต้ฝูหรงบอกให้ทหารที่มาช่วยทำครัวช่วยกันทำปลาและล้างหอย ส่วนนางก็นำผักกรูดไปล้างจนสะอาด และนำไปผัดน้ำมัน ส่วนรากของมันนางนำไปตากแห้งเก็บเอาไว้ เพราะรากผักกรูดมีสรรพคุณช่วยรักษาพิษแผลในกระเพาะได้ เผื่อว่าจะเกิดประโยชน์ยามต้องการใช้สอย

เหล่าทหารช่วยทำปลาและล้างหอยจนสะอาด ไต้ฝูหรงนำปลาพวกนั้นมานึ่งกับสมุนไพร และส่วนหนึ่งแบ่งไปทำน้ำแกงปลา ส่วนหอยตลับนั้นนางนำมาล้างให้สะอาดและทำเมนูหอยตลับสอดไส้หมูสับ หอยตลับมีรสชาติหวานและเค็ม อีกทั้งมีรสเย็น มีฤทธิ์ขับความร้อนและล้างพิษ ส่งเสริมการขับปัสสาวะและลดอาการบวม อีกทั้งยังส่งเสริมการสมานแผล ดีต่อเหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเลย ส่วนเนื้อหมูป่าบางส่วนนางก็นำมาย่างไฟอ่อนๆ ปรุงรสด้วยเกลือเล็กน้อย พร้อมกับตบท้ายด้วยขนมหวานคือขนมน้ำตาลดอกกุ้ย มื้อนี้ก็นับว่าผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

นางตักแบ่งอาหารส่วนหนึ่งใส่กล่องอาหารและมุ่งหน้าไปที่กระโจมของกงเหล่ยเช่นที่เคยทำทุกวัน

ตั้งแต่ที่นางเป็นแม่ครัวทำอาหาร กงเหล่ยรู้สึกว่าตนเองกิินข้าวได้มากกว่าแต่ก่อนไม่น้อย อีกทั้งยังเจริญอาหารมากด้วย แม้แต่เฉิงซุนยังชมว่าเขาดูอิ่มเอมขึ้นเป็นกอง เหล่าหทารเองก็มีความสุขเพราะได้กินอาหารดีดี เมื่ออารมณ์ดีพละกำลังก็ดีตามไปด้วย

หลังจากที่ส่งอาหารให้เขาแล้วนางก็ไปทำงานที่ตนทำค้างเอาไว้ เรื่องซักผ้าอันใดเทือกนั้นเหล่าทหารไม่ให้นางทำ เพราะทหารในค่ายมีหลายแสนหลายหมื่นนาย นางทำคนเดียวย่อมไม่ไหว หน้าที่นี้จึงละเว้นไปเสีย

ด้านกงเหล่ยนั้นหลังจากกินอาหารอิ่มแล้ว  เฉิงซุน เซียวเย่และเฉิงซานที่เพิ่งกินอาหารอิ่มแล้วเช่นกันก็มาหาเขาที่กระโจม  พร้อมกับรายงานความเป็นไปในระยะนี้ให้เขาฟัง

เมื่อได้ฟังจบกงเหล่ยก็ถึงกับส่งเสียงเหอะออกมา เว่ยอ๋องคนดีถึงกับเกณฑ์เหล่าชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดมาออกรบด้วย พวกเขาไม่เคยฝึกฝนอีกทั้งยังไม่เคยออกรบ ทำเช่นนี้เท่ากับลากคนบริสุทธิ์มาตายแทนตน ยิ่งสร้างความเกลียดชังให้บ่มเพาะในใจของราษฎรมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

แต่อย่างไรสงครามย่อมต้องดำเนินต่อไป

"พวกเจ้าคงรู้ดีว่าต้องทำเช่นไร ทหารที่ฝึกฝนกับเหล่าชาวบ้านที่ถูกเกณณ์บังคับมาออกรบฝีมือย่อมแตกต่างกัน หากพวกเขาสู้ไม่ไหวและยอมถอยก็อย่าได้สังหาร แต่จับตัวไว้เผื่อเป็นประโยชน์ในภายหน้า ส่วนทหารที่มาจากราชสำนักและทหารของเว่ยอ๋องก็สังหารทิ้งให้หมด ไม่ต้องละเว้น อีกสองวัน เราจะต้องบุกเข้าประตูเมืองหลวงแคว้นเว่ยให้ได้ หลังจากนั้นก็สังหารเว่ยอ๋องซะ อย่าให้มันมีหน้าหนีไปแคว้นเกาได้เป็นอันขาด อีกเรื่องหนึ่ง ข้าส่งจดหมายไปหาหลัวเยี่ย บอกให้เขาเตรียมกำลังเสริมเอาไว้ส่วนหนึ่งแล้ว"

ทุกคนพยักหน้ารับ เมื่อวางแผนหารือกันเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงแยกย้ายไปพัก

กงเหล่ยยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วตน ระยะนี้เขาค่อนข้างเหนื่อยล้าไม่น้อย ไหนจะต้องรับศึกที่เข้ามาประชิด  ไหนจะต้องจัดการรายงานทางทหารในแต่ะวัน ช่างวุ่นวายไม่น้อยเลย

แต่ก่อนตอนที่ท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่ เขาเองก็มักจะเคยเห็นท่านพ่อวุ่นวายเช่นนี้จนแทบไม่มีเวลากลับจวน ยามนั้นเขายังไม่เข้าใจในความลำบากของท่านพ่อ แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

นอกจากจะต้องสะสางปัญหาในแต่ละวันแล้ว ยังต้องสร้างขวัญกำลังใจให้กับเหล่าทหารนับหมื่นนับแสนที่ฝากความหวังเอาไว้กับตนอีกด้วย

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอันใดไปเรื่อยเปื่อย ก็ได้ยินเสียงทหารด้านนอกเอ่ยว่าไต้ฝูหรงมาขอพบ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะบอกว่าให้นางเข้ามาได้ เมื่อชายหนุ่มเงยหน้าไปมองก็พบว่านางกำลังยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

"ท่านอ๋อง ข้ามาเอาเสื้อผ้าของท่านไปซักเจ้าค่ะ"

กงเหล่ยเมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงเอ่ยกับนางทันที

"ข้าจะให้ทหารเอาไปจัดการเอง เจ้าไม่ต้องลำบากหรอก มีหน้าที่ทำอาหารก็พอแล้ว"

"ทหารเหล่านั้นล้วนมือไม้หยาบกระด้าง อีกทั้งข้ายังเห็นว่าเสื้อผ้าของท่านอ๋องมีหลายตัวที่ขาดแล้ว ข้าจะนำไปประชุนให้ ให้ข้าทำเถอะนะเจ้าคะ ข้าเต็มใจทำ ท่านไม่ต้องจ่ายเงินให้ข้า ข้ายินดีทำด้วยใจเจ้าค่ะ"

"ข้าบอกว่าไม่ต้อง!"

อาจเพราะความเหนื่อยล้าและเคร่งเครียดทำให้น้ำเสียงที่เขาเอ่ยกับนางออกจะแข็งกระด้างไปเสียหน่อย ไต้ฝูหรงชะงักไปทันที ดวงตากลมโตฉายแววผิดหวัง ใบหน้าสวยหวานคล้ายจะหม่นหมองลงไปอย่างเห็นได้ชัด

อยู่ๆกงเหล่ยก็รู้สึกผิดในใจขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

บัดซบ เหตุใดเขาจะต้องมารู้สึกผิดด้วย!

"ท่านอ๋องเจ้าคะ ข้าเพียงอยากจะดูแลท่าน ตอบแทนท่านเท่านั้น"

น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยเจือแววตัดพ้อและออดอ้อนในคราเดียวกัน อยู่ๆกงเหล่ยก็เริ่มรู้สึกว่าตนเองแข้งขาอ่อนขึ้นมาอีกครา น้ำเสียงที่เอ่ยกับนางก็ดูอ่อนลงกว่าคราแรกเป็นอย่างมาก

"เช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด แต่อย่าทำจนไม่มีเวลาพักเล่า ข้าไม่อยากได้ชื่อว่าทารุณสตรี"

เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้นแววตาของไต้ฝูหรงพลันทอประกายเจิดจ้าอย่างไม่ปิดบัง นางยิ้มให้เขา ก่อนจะจัดการนำเสื้อผ้าของเขาไปซัก กงเหล่ยมองดูสตรีน้อยที่มีท่วงท่าคล่องแคล่วด้วยความสนใจคราหนึ่ง

นางไม่เคยแสดงท่าทียั่วยวนเขาเยี่ยงสตรีนางอื่นๆ แต่มันกลับทำให้เขาใจสั่นหวาบหวิวได้อย่างน่าประหลาด 

อยู่ๆร่างกายของชายหนุ่มก็เริ่มร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกหน 

ความรู้สึกเช่นนั้นเกิดขึ้นกับเขาอีกแล้ว

        มารดามันเถอะ เห็นทีคืนนี้ถ้าไม่ชักออกเขาคงต้องอัดอั้นจนตายเป็นแน่!