บทที่ 2

บทที่ 2

พานเชียนดำดิ่งกลับไปในวันที่เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้น

เกี้ยวเจ้าสาวเคลื่อนไปช้า ๆ แรงสั่นสะเทือนเบา ๆ จากการยกหามส่งผ่านมายังร่างของคนที่นั่งอยู่ภายใน พานเชียนนั่งนิ่ง

สองมือวางทับกันบนตัก

ปลายนิ้วเย็นเฉียบ แม้ภายในเกี้ยวจะอบอวลด้วยกลิ่นกำยานและผ้าหอม ผ้าม่านสีแดงปิดสนิท ปิดทั้งสายตาคนภายนอกและปิดกั้นนางจากโลกที่คุ้นเคยเสียงกลองมงคลดังเป็นจังหวะ

ดังซ้ำ ๆ ราวกับย้ำเตือนว่านี่คือวันแต่งงาน แต่ไม่ใช่ของนาง

พานเชียนหลับตาลงช้า ๆ ภาพเมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัว

ชัดเจน…เกินกว่าจะลืม

“ช่วยข้าหน่อยนะ…เชียนเชียน”

เสียงนั้นอ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยได้ยินพานหรงหรงพี่สาวต่างมารดาของนาง

จับมือนางไว้แน่น แน่นเสียจนเหมือนกลัวว่านางจะปฏิเสธ

“ข้าไม่ไหวจริง ๆ…” ใบหน้าของหรงหรงซีดเซียวเหงื่อซึมที่ขมับ “ปวดท้องจนยืนแทบไม่อยู่”

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป

ตั้งแต่ตอนที่หรงหรงถูกพาออกจากห้องแต่งตัวด้วยอาการท้องเสียรุนแรงจนถึงตอนที่สาวใช้คนสนิทเริ่มแตกตื่นฤกษ์ยามกำลังจะมาถึง และเจ้าสาว…กลับไม่อยู่

“ถ้าเสียฤกษ์…ท่านพ่อต้องตำหนิข้าแน่”

หรงหรงกัดริมฝีปากสายตาเต็มไปด้วยความกังวลไม่ใช่เพียงเรื่องแต่งงานแต่คือหน้าตาของตระกูลพานทั้งหมด

“เจ้าแค่…ขึ้นเกี้ยวแทนข้าคำนับฟ้าดินให้เสร็จ” นางพูดเร็วขึ้นเล็กน้อยเหมือนพยายามโน้มน้าวตัวเองไปพร้อมกัน “พอเข้าหอแล้ว ข้าจะรีบตามไป”

“แล้วเราค่อยสลับตัวกัน”

คำพูดนั้นฟังดูง่าย ง่ายเสียจนเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย พานเชียนมองพี่สาวคนที่ไม่ค่อยเรียกหานางยามปกติ คนที่มักมีทุกอย่างอยู่แล้วโดยไม่ต้องร้องขอ

“ได้หรือไม่…” เสียงนั้นเบาลงเหมือนคนที่ไม่มั่นใจหรือบางที…อาจมั่นใจว่านางจะไม่ปฏิเสธพานเชียนไม่ตอบในทันที นางเพียงก้มมองมือของตัวเองมือที่ถูกจับไว้แน่นและอุ่น ไม่มีใครเคยขอร้องนางแบบนี้ไม่มีใครเคยต้องการนาง

มากพอจะลดตัวลงมาขอ

“แค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น” หรงหรงย้ำ

“ไม่มีใครรู้หรอก มีเพียงเจ้าและข้าที่รู้ เชียนเชียนการแต่งงานครั้งนี้สำคัญกับท่านพ่อมากเพียงใดเจ้าก็รู้ หากฤกษ์ส่งตัวเจ้าสาวผิดพลาดองค์ชายต้องสั่งประหารตระกูลพานเป็นแน่ พระองค์อารมณ์ร้อนและใจคอโหดเหี้ยมทุกคนในใต้หล้าล้วนรู้ดี เชียนเชียนไม่เห็นแก่ข้าก็เห็นแก่ท่านพ่อ”

ไม่มีใครรู้ประโยคนี้เบาแต่กลับหนักพานเชียนเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายแล้วพยักหน้าช้า ๆ

“เจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นเรียบง่ายเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา จากนั้น ทุกอย่างก็ถูกจัดการอย่างรวดเร็ว

ชุดเจ้าสาวถูกเปลี่ยนเครื่องประดับถูกจัดวางผ้าคลุมหน้าถูกดึงลงมาปิดโลกทั้งใบกลายเป็นสีแดง

“ไม่ต้องกลัวนะ” เสียงหรงหรงดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่นางจะถูกพาออกมา “เดี๋ยวทุกอย่างก็จบแล้ว”

เดี๋ยวก็จบแล้วพานเชียนลืมตาขึ้นเกี้ยวยังเคลื่อนที่ต่อไปไม่รีบร้อนแต่ก็ไม่หยุด นางไม่รู้ว่าทางข้างหน้าเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าพระตำหนักขององค์ชายจินหลงจะเป็นเช่นไร

และไม่รู้…ว่าคำว่าชั่วครู่เดียวจะยาวนานแค่ไหน

เสียงผู้คนด้านนอกเริ่มดังขึ้นเหมือนขบวนใกล้ถึงจุดหมายหัวใจของนางเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว นางไม่เคยใกล้ชิดกับองค์ชายจินหลง

รู้เพียงว่าเขาเป็นบุรุษที่ผู้คนกล่าวถึงด้วยน้ำเสียงเกรงกลัวมากกว่ายกย่อง

“อย่าไปสบตาเขา”

“อย่าพูดเกินจำเป็น”

คำเตือนของบ่าวคนหนึ่งในจวน

ผุดขึ้นมาในความคิดพานเชียนกำชายเสื้อแน่นทั้งที่รู้ดีว่า หน้าที่ของนางในวันนี้ควรจบลงก่อนจะได้สบตาเขาด้วยซ้ำ

เกี้ยวหยุดลง

เสียงฝีเท้าผู้คนขยับวุ่นวายมีคนมาเปิดม่านแสงสว่างลอดเข้ามาสว่างเสียจนแสบตา เป็นสาวใช้คนสนิทของพานหรงหรง

“ถึงแล้วเจ้าค่ะ”

พานเชียนสูดหายใจลึกก่อนจะยื่นมือออกไปให้คนพยุงลงจากเกี้ยว พื้นใต้เท้าแข็งและเย็นต่างจากในเกี้ยวโดยสิ้นเชิง

เสียงพิธีการเริ่มขึ้น

คำกล่าวที่นางไม่คุ้นเคย

ดังผ่านเข้ามาเป็นระยะแต่ทุกอย่างเหมือนเลือนราง

นางก้มหน้าทำตามที่ถูกสอน

คำนับฟ้า

คำนับดิน

คำนับบรรพชน

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น…ราบรื่นเกินไป

ไม่มีใครสงสัย ไม่มีใครหยุดถามไม่มีใครรู้พานเชียนรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่อยู่ไม่ไกล แม้จะไม่กล้าเงยหน้า แต่นางก็รู้ว่ากำลังถูกจับจ้องอยู่และนั่นคือครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าคำว่าชั่วครู่เดียวอาจไม่ใช่ความจริง

พิธีสิ้นสุดลงเสียงยินดีดังขึ้นรอบด้านแต่สำหรับพานเชียนทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้น

นางถูกพาเข้าไปด้านใน

ผ่านทางเดินยาวที่เงียบลงอย่างประหลาดประตูเรือนหอเปิดออก ก่อนจะปิดลงช้า ๆ ด้านหลังนาง และในวินาทีนั้นเองพานเชียนก็เพิ่งเข้าใจ ว่าบางครั้งการช่วยเหลือผู้อื่น อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการสูญเสียทุกอย่างของตัวเอง