Chapter 3 - กลับไปเถอะค่ะ 1/3

“ฉันชื่อแตงหวาน ไม่ใช่แตงโมค่ะคุณ!”

เธอว่าพลางช้อนตามองหน้าเขานิ่งๆ ก่อนจะก้มลงมองหน้าอกตัวเอง สลับกันอยู่อย่างนั้นหลายที ทำเอาลูกค้าใหม่ยิ้มเจื่อนๆ ราวกับเด็กนักเรียนถูกครูจับได้ว่าลอกการบ้าน มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาท้ายทอยเป็นเชิงประหม่า สายตาเลื่อนหลบไปทางซ้ายทีขวาที หลีกเลี่ยงการสบตากับเจ้าของเสียงหวานที่เพิ่งแก้ชื่อให้

“ครับ ขอโทษครับ คุณแตงหวาน”

เมียว ออง และ หยู ลูกน้องชาวพม่าที่กำลังล้างถาดล้างครกอยู่ด้านหลัง พอได้ยินเสียงเจ๊แตงหวานแก้ชื่อให้หนุ่มหล่อปริศนา พวกเธอก็พร้อมใจกันชะโงกหน้า ชะเง้อคอยาวยืดเป็นยีราฟอย่างสนอกสนใจ สบตากันแล้วหลุดหัวเราะคิกคัก กลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว ก่อนกระซิบกระซาบคุยกันเป็นภาษาบ้านเกิด

“นี่แหละพี่หล่อที่ฉันเล่าให้พวกแกฟังไง”

“หูย...หล่อจริงๆ ด้วย”

“เขาติดใจอาหารร้านเรา หรือติดใจเจ๊กันแน่น้า คิกๆๆ”

เสียงเมาท์มอยดังพอให้เจ้าตัวได้ยินลางๆ จนแตงหวานที่พอจะฟังภาษาพม่าเข้าใจต้องหันไปกระแอมหนึ่งทีเป็นเชิงส่งสัญญาณ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็พอจะบอกเป็นนัยๆ ให้สาวพม่าหยุดเมาท์กันเสียที

...ถ้ายังไม่หยุด แม่อาจจะงัดสากกะเบือฟาดหน้าไม่รู้ตัว!

“ร้านปิดแล้วค่ะคุณ ถ้าจะซื้อส้มตำไว้มาใหม่พรุ่งนี้นะคะ”

“คือ...ผมไม่ได้มาซื้อส้มตำหรอกครับ” เขาว่าพลางหยิบกระดาษแข็งสีขาวสะอาดตาออกจากกระเป๋าสตางค์ ยื่นให้เธออย่างสุภาพ

แตงหวานชะงักเล็กน้อยเมื่อรับนามบัตรมาดู ดวงตากวาดผ่านตัวอักษรภาษาอังกฤษที่พิมพ์อย่างเป็นระเบียบ แต่เธอไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะเห็นก็อ่านไม่ค่อยออกอยู่ดี ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วส่งมันคืนให้เขา

“กลับไปเถอะค่ะ อย่าเสียเวลาเลย”

“หืม ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าผมมาที่นี่อีกครั้งเพราะอะไร”

เขาทำหน้างงไปชั่วขณะ เหมือนโดนสายลมแห่งความเข้าใจผิดตบหน้าฉาดใหญ่ ก่อนที่แตงหวานจะยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง จ้องเขานิ่งๆ พร้อมเสียงประชดประชันที่แสนจะคุ้นเคย กับการที่ต้องรับมือกับลูกค้าประหลาดแบบนี้บ่อยๆ

“ฉันเจอมาเยอะ คนท่าทางดี พูดจานิ่มๆ แบบคุณ แต่สุดท้ายก็วนมาที่เรื่องเดิม คราวนี้จะติดต่อให้ไปเป็นเมียน้อยใคร หรือเสี่ยคนไหนอีกล่ะ”

แม้จะงุนงงอยู่ครู่หนึ่งกับท่าทางตั้งการ์ดและคำพูดของเธอ แต่เมื่อมองแววตาและท่าทางระแวดระวัง เล้งก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ว่า หญิงสาวตรงหน้าที่ทั้งสวย ทั้งดึงดูด คงเคยเจอเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ด้วยบุคลิกน่ามองและรูปร่างสะดุดตา คงไม่แปลกที่ใครต่อใครจะพยายามเข้าหาด้วยวัตถุประสงค์แอบแฝง

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรีบยกสองมือขึ้นสูงในท่าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว พร้อมถอยเท้าเล็กน้อยให้เห็นถึงความไม่ประสงค์ร้ายใดๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุภาพและเจตนาบริสุทธิ์ ปนรอยยิ้มเจื่อนที่อยากให้เธอคลายความระแวง

“ไม่ใช่เลยครับ ไม่ได้มาเพราะเรื่องแบบนั้นแน่นอน ผมมาดี มาดีจริงๆ”

“…”

“ผมชื่อเล้งครับ”

“เล้งแบบต้มเล้งน่ะเหรอ”

“ครับ เล้งแบบนั้นนั่นแหละ ผมเป็นเชฟประจำโรงแรมแกรนด์ คริสตัล ฮาบิเทล มีช่องรายการทำอาหารของตัวเองในยูทูปมีผู้ติดตามหลักล้านครับ ไม่เชื่อลองเปิดดูได้เลย”

“คุณเป็นคนดังงั้นเหรอ” แตงหวานเลิกคิ้วสูง มองเขาอย่างไม่แน่ใจนัก

“ก็ไม่ได้ดังขนาดนั้นหรอกครับ คุณจะลองเข้าไปดูก็ได้นะ ชื่อช่องของผม เชฟเล้งเม้งแตก พอจะเคยได้ยินไหมครับ”

“ไม่เคยได้ยินมาก่อนค่ะ” แตงหวานบอกกับชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนหันไปหาลูกน้องสาวชาวพม่าที่กำลังง่วนกับการล้างครกล้างถาดอยู่หลังร้าน “เมียว ออง หยู พวกเธอเคยดูยูทูปช่องเชฟเล้งเม้งแตกหรือเปล่า”

ทั้งสามสบตากันไปมา จากนั้นก็ส่ายหน้าพร้อมกันทันที

“ไม่เคยรู้จักเลยเจ๊” เมียวตอบเป็นคนแรก “แต่คุณเขาหล่อนะ หล่อแบบนี้ถ้ามีช่องจริง หนูต้องเคยเห็นแน่นอน!”

“นั่นสิ” อองเสริม “ไม่เคยจะเคยได้ยินเลย”