Chapter 3 - กลับไปเถอะค่ะ 2/3

“ถ้าดังจริง พวกเราคงรู้จักไปแล้วละค่ะ” แตงหวานหันกลับมามองเขา เอ่ยเสียงเรียบที่ฟังดูไม่แยแสสักนิด

แน่นอนว่าเขาถูกช็อตฟีล คำพูดนั้นเหมือนสาดน้ำเย็นจัดลงกลางอก ทำเอาชายหนุ่มที่มั่นอกมั่นใจในเสน่ห์ตัวเองถึงกับชะงักค้าง รอยยิ้มผยองบนใบหน้าหยุดอยู่กลางทาง ราวกับถูกดึงเบรกกระทันหัน เหลือเพียงรอยยิ้มฝืดเฝื่อนติดอยู่บนมุมปาก

แต่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินปนเสียหน้า เล้งรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“คือ...ผมจะบอกว่าอาหารอีสานร้านคุณแตงหวานอร่อยมาก อร่อยแบบ...” เขาชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคำมันค้างอยู่ที่ปลายลิ้น จะพูดว่าอร่อยก็เหมือนพูดน้อยไป จะอวยก็กลัวโดนหาว่ามาหลอกจีบ สุดท้ายเลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วเกาหัวเก้อๆ อยู่ตรงนั้น “เอาจริงๆ ผมยังหาจุดที่จะติยังไม่ได้เลย”

แตงหวานเชิดคางขึ้นนิด ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางราวกับกำลังชั่งใจ หรี่ตามองเขาเหมือนจะชั่งน้ำหนักว่าคำชมเมื่อครู่จริงใจแค่ไหน ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ในแววตากลับซ่อนความพอใจเอาไว้แนบเนียน

“แน่นอนสิคะ อร่อยอยู่แล้ว ถ้าไม่อร่อย คิวจะยาวเหยียดแบบนี้ทุกวันเหรอ”

น้ำเสียงของเธอมั่นใจนัก ราวกับกำลังประกาศเกียรติคุณของตัวเอง เล้งเมื่อได้ยินก็ไม่คิดอ้อมค้อมให้เสียเวลา

“งั้นผมพูดตรงๆ เลยนะครับ ผมอยากขอซื้อสูตรอาหารทั้งหมดของร้านคุณแตงหวาน”

คำพูดนั้นทำเอาแตงหวานเบิกตากว้างเล็กน้อย ราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง เธอวางมือลงบนเอวแล้วเอียงคอถามย้ำอย่างไม่ไว้ใจ

“ซื้อสูตรทั้งหมด! คุณพูดจริงเหรอคะ”

เล้งพยักหน้าช้าๆ ท่าทางจริงจังไม่แพ้คำพูดของเขา แต่ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม หญิงสาวก็ส่ายหน้าทันที ราวกับไม่ต้องเสียเวลาคิด

“ไม่ขายค่ะ!” เธอพูดเสียงแข็ง พร้อมถอนหายใจยาวพรืด “ฉันไม่ได้เรียนจบสูง ไม่ได้รู้เรื่องลิขสิทธิ์อะไรพวกนั้นหรอกนะ แต่ฉันก็ไม่โง่พอจะขายสูตรให้ใครไปใช้ฟรีๆ แล้วนั่งมองร้านตัวเองเจ๊งหรอกนะคะ คุณลองคิดดูสิ ถ้าฉันขายสูตรให้คุณ คุณเอาไปเปิดร้านใหญ่โต มีทุน มีหน้ามีตา มีทีมโฆษณา ลูกค้าก็แห่ไปหาคุณ แล้วร้านแผงลอยอย่างฉันล่ะ ไหนถ้าเกิดมีคนรู้ว่าร้านคุณใช้สูตรจากร้านฉัน ใครจะมานั่งกินส้มตำร้านเล็กๆ แบบนี้ล่ะ หนี้ก็ยังต้องใช้ ลูกน้องก็ต้องเลี้ยง ไหนจะค่าของแพงขึ้นทุกวันอีก”

เขารีบยกมือทั้งสองขึ้น ส่ายหน้าแทบจะทันที ราวกับกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดไปไกลกว่านี้ ก่อนจะรีบพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนปนจริงใจ

“ไม่ใช่แบบนั้นเลยครับ ผมไม่ได้จะเอาสูตรไปเปิดร้านแข่ง ไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลยจริงๆ ผมแค่อยาก...”

ยังไม่ทันที่เขาจะได้อธิบายจบ เมียวซึ่งยืนอยู่ใกล้สุดก็ก้มลงกระซิบกับเจ้านายของตนเบาๆ ทว่าก็ยังดังพอให้อีกฝ่ายได้ยิน

“เจ๊...ระวังนะ หน้าตาดีแบบนี้ มันอาจจะเป็นมุกใหม่ของพวกหัวงูก็ได้”

แตงหวานเหลือบตามองเล้งด้วยแววไม่ไว้ใจ แววตานิ่งฉายแววระแวงปะปน ก่อนเล้งจะถอนหายใจเฮือกหนึ่ง รวบรวมสติ ยกมือปฏิเสธอีกครั้ง พลางพูดเสียงหนักแน่นกว่าเดิม

“โธ่...เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วครับ ผมไม่ได้มาหลอกอะไรทั้งนั้น คือผมเป็นเชฟ แต่ผีมือทำอาหารอีสานของผมห่วยแตกมาก ผมก็แค่อยากจะซื้อสูตร หรือให้คุณช่วยสอน เผื่อจะพัฒนาฝีมือตัวเองให้ดีขึ้น เพราะอีกสองเดือนข้างหน้าผมจะต้องแข่งในรายการเชฟกระทะทองคำ รายการแข่งทำอาหารที่มีคนดูทั่วประเทศ ผมเลยอยากลองเรียนรู้จากแม่ค้าที่รสมือเยี่ยมอย่างคุณแตงหวาน แค่นั้นเลยจริงๆ”

คำพูดพรั่งพรูของเขานั้น แม้จะแฝงความจริงใจ แตงหวานก็ยังคงชักสีหน้าหรี่ตาเหมือนกำลังชั่งใจอยู่นาน เธอยืนนิ่งอยู่อึดใจ ดวงตาคมสวยจับจ้องใบหน้าของชายตรงหน้าอย่างประเมิน ท่าทางเขาดูจะไม่ได้โกหก แต่เธอก็ไม่อาจวางใจได้ง่ายๆ กับคนแปลกหน้าในโลกทุกวันนี้ สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางส่ายหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่ชัดเจน

“ขอโทษนะคะ ฉันยังไม่อยากขายสูตร ไม่อยากสอน แล้วก็ยังไม่ไว้ใจใครขนาดนั้น คุณกลับไปเถอะค่ะ”