All Chapters of ตำให้นัวรัวให้ลึก: Chapter 1 - Chapter 8

“หา...เชี่ยไรวะเนี่ย!”เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังติ๊ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสบถเต็มเหนี่ยวจากเจ้าของมือถือที่ดังลั่นประหนึ่งหม้อแกงระเบิดกลางครัว ดังจนลูกมือสองสามคนที่กำลังหั่นผัก แกะกุ้ง และเคี่ยวซุปอยู่ถึงกับชะงักมือ หันมามองต้นเสียงเป็นตาเดียว สีหน้าประหวั่นพรั่นพรึงกลัวว่า คนสบถจะเขวี้ยงตะหลิวหรือทัพพีตามมาด้วยหรือไม่ต้นเหตุของความหัวร้อนมาจากรายการแข่งทำอาหารชื่อดังอย่าง The Golden Chef Thailand หรือที่เรียกกันติดปากว่า รายการเชฟกระทะทองคำ ที่เคยเป็นไวรัลในซีซั่นแรก ได้เปิดรับสมัครผู้เข้าร่วมรายการในซีซั่นที่สอง เตรียมความพร้อมให้คนทั้งประเทศตั้งตารอดูความดุเด็ดเผ็ดมันของเหล่าเชฟที่จะมาประชันฝีมือแน่นอนว่า เชฟเล้ง เชฟสุดหล่อคนดังในโลกโซเชียลฯ ที่ดังจากแฮชแท็ก #อยากกินเล้ง หัวหน้าเชฟวัยสามสิบต้นๆ ประจำภัตตาคารหรูของโรงแรมระดับห้าดาว เดอะ แกรนด์ คริสตัล ฮาบิเทล ก็เพิ่งได้รับข้อความยืนยันว่าเขาได้เข้ารอบ สิบคนสุดท้ายจากผู้สมัครหลายร้อยคนดีใจไหม? ไม่ต้องถามเลย วินาทีแรกที่เห็นอีเมล เขายิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู แต่ในขณะที่กำลังจะกระโดดโลดเต้นอยู่นั้น ความดีใจก็สะดุดกึกเมื่อเลื่อนสายตาไ

กระทั่งตะวันคล้อยหลังล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น เล้งกับบอยออกเดินทางทำภารกิจพิชิตความแซ่บ เล้งแวะเอารถยนต์ไปจอดที่บ้านของบอยก่อน เพราะบอยบอกว่าตลาดนี้คนเยอะแต่ที่จอดน้อย กลัวว่าต้องวนนานกว่าจะได้ที่จอดรถ จากนั้นทั้งคู่ก็เปลี่ยนยานพาหนะจากรถยนต์คันหรูมาเป็นมอเตอร์ไซค์ฮ้างคันเก่าของพ่อบอย ที่เสียงเครื่องดังครืดๆ คล้ายอะไหล่จะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ ทุกครั้งที่เร่งเครื่องพวกเขามุ่งหน้าสู่ตลาดสดแม่ลี ตลาดขนาดย่อมที่ตั้งอยู่ในย่านชุมชนแถบชานเมือง แม้ตลาดแห่งนี้จะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ก็พลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ชนิดที่แทบจะเบียดไหล่ขี่คอ อาจเพราะนี่เป็นช่วงเย็นที่บรรดาพ่อบ้านแม่บ้านต่างพากันออกมาจับจ่ายซื้อหาวัตถุดิบ เตรียมทำกับข้าวมื้อเย็นด้วยส่วนหนึ่งเมื่อหาที่จอดได้ บอยพาเล้งเดินเข้ามาด้านใน แผงขายของเรียงรายซ้อนกันแน่นหนาเหมือนแข่งกันแย่งพื้นที่หายใจ กลิ่นอาหารหลากหลายลอยเตะจมูก คละคลุ้งฟุ้งกระจายปะปนกับเสียงแม่ค้าและลูกค้า ที่โหวกเหวกจ้าละหวั่นจนแทบแยกไม่ออกว่าใครพูดอะไรบอยพาเล้งเดินเลาะไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงโซนขายอาหาร เสียงตะโกนเรียกคิวดังเป็นระยะ พร้อมกลิ่นเนื้อย่างลอยคลุ้

กระทั่งกลับมาถึงบ้านบอย แกะถุงอาหารเทใส่จาน กลิ่นหอมของส้มตำ ปลาร้า และสมุนไพรอีสานก็ลอยเตะจมูกจนเล้งต้องรีบจ้วงเข้าปากแน่นอนว่าคำแรกที่กินเข้าไป เขาถึงกับเผลอร้อง ‘โอ้โห’ ออกมาทั้งน้ำเสียงและสีหน้า รสชาติเปรี้ยวนำ หวานตาม เค็มนิดๆ เผ็ดแซ่บกำลังดี และกลิ่นปลาร้าที่นัวได้ที่ ไม่ได้เหม็นขึ้นจมูก หรือคาวจนกินไม่ได้ แต่กลับกลมกล่อมแบบที่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชอบได้ขนาดนี้“เป็นไงล่ะเฮีย อร่อยใช่ปะ ผมบอกแล้ว!” บอยหัวเราะร่า พลางส่งคอหมูย่างตามมาให้อีกชิ้น“กูไม่ใช่สายปลาร้านะ แต่นี่มันโคตรอร่อย อร่อยแบบแสงออกปากเลยจริงๆ” เล้งพยักหน้าอย่างยอมรับ ก่อนจะลองตักตำซั่วและลาบอีสานตามไปอีกอย่างละคำ ทั้งสองเมนูรสจัดจ้านถึงใจ ตำซั่วเส้นมะละกอกรุบกรอบ น้ำปลาร้าเคี่ยวจนหอมกำลังดี คลุกเคล้าเข้ากับเส้นขนมจีนที่นัวแทบละลายในปาก ส่วนลาบอีสานนั้นใส่ข้าวคั่วหอมๆ เครื่องลาบแน่นๆ ไม่หวง ไม่กั๊ก เนื้อหมูก็สุกกำลังดี แทรกมันหน่อยๆ ไม่กระด้างจนเกินไปหลังจากกลืนคำก่อนหน้าลงไป เล้งลองคีบเนื้อย่างติดมันเข้าปาก เนื้อนุ่ม มีมันแทรกนิดๆ ย่างจนหอม แค่กัดก็รู้แล้วว่าใช้เนื้อดี ไม่มีกลิ่นสาบเลยสักนิด จิ้มกับน้ำจิ้มแจ่

“ถ้าดังจริง พวกเราคงรู้จักไปแล้วละค่ะ” แตงหวานหันกลับมามองเขา เอ่ยเสียงเรียบที่ฟังดูไม่แยแสสักนิดแน่นอนว่าเขาถูกช็อตฟีล คำพูดนั้นเหมือนสาดน้ำเย็นจัดลงกลางอก ทำเอาชายหนุ่มที่มั่นอกมั่นใจในเสน่ห์ตัวเองถึงกับชะงักค้าง รอยยิ้มผยองบนใบหน้าหยุดอยู่กลางทาง ราวกับถูกดึงเบรกกระทันหัน เหลือเพียงรอยยิ้มฝืดเฝื่อนติดอยู่บนมุมปากแต่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินปนเสียหน้า เล้งรีบเปลี่ยนเรื่องทันที“คือ...ผมจะบอกว่าอาหารอีสานร้านคุณแตงหวานอร่อยมาก อร่อยแบบ...” เขาชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคำมันค้างอยู่ที่ปลายลิ้น จะพูดว่าอร่อยก็เหมือนพูดน้อยไป จะอวยก็กลัวโดนหาว่ามาหลอกจีบ สุดท้ายเลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วเกาหัวเก้อๆ อยู่ตรงนั้น “เอาจริงๆ ผมยังหาจุดที่จะติยังไม่ได้เลย”แตงหวานเชิดคางขึ้นนิด ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางราวกับกำลังชั่งใจ หรี่ตามองเขาเหมือนจะชั่งน้ำหนักว่าคำชมเมื่อครู่จริงใจแค่ไหน ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ในแววตากลับซ่อนความพอใจเอาไว้แนบเนียน“แน่นอนสิคะ อร่อยอยู่แล้ว ถ้าไม่อร่อย คิวจะยาวเหยียดแบบนี้ทุกวันเหรอ”น้ำเสียงของเธอมั่นใจนัก ราวกับกำลังประกาศเกียรติคุณของตัวเอง เล้งเมื่อได้ยินก็ไม่คิดอ้อมค