Chapter 2 - เจ๊แตงหวาน 3/3

กระทั่งกลับมาถึงบ้านบอย แกะถุงอาหารเทใส่จาน กลิ่นหอมของส้มตำ ปลาร้า และสมุนไพรอีสานก็ลอยเตะจมูกจนเล้งต้องรีบจ้วงเข้าปาก

แน่นอนว่าคำแรกที่กินเข้าไป เขาถึงกับเผลอร้อง ‘โอ้โห’ ออกมาทั้งน้ำเสียงและสีหน้า รสชาติเปรี้ยวนำ หวานตาม เค็มนิดๆ เผ็ดแซ่บกำลังดี และกลิ่นปลาร้าที่นัวได้ที่ ไม่ได้เหม็นขึ้นจมูก หรือคาวจนกินไม่ได้ แต่กลับกลมกล่อมแบบที่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชอบได้ขนาดนี้

“เป็นไงล่ะเฮีย อร่อยใช่ปะ ผมบอกแล้ว!” บอยหัวเราะร่า พลางส่งคอหมูย่างตามมาให้อีกชิ้น

“กูไม่ใช่สายปลาร้านะ แต่นี่มันโคตรอร่อย อร่อยแบบแสงออกปากเลยจริงๆ” เล้งพยักหน้าอย่างยอมรับ ก่อนจะลองตักตำซั่วและลาบอีสานตามไปอีกอย่างละคำ ทั้งสองเมนูรสจัดจ้านถึงใจ ตำซั่วเส้นมะละกอกรุบกรอบ น้ำปลาร้าเคี่ยวจนหอมกำลังดี คลุกเคล้าเข้ากับเส้นขนมจีนที่นัวแทบละลายในปาก ส่วนลาบอีสานนั้นใส่ข้าวคั่วหอมๆ เครื่องลาบแน่นๆ ไม่หวง ไม่กั๊ก เนื้อหมูก็สุกกำลังดี แทรกมันหน่อยๆ ไม่กระด้างจนเกินไป

หลังจากกลืนคำก่อนหน้าลงไป เล้งลองคีบเนื้อย่างติดมันเข้าปาก เนื้อนุ่ม มีมันแทรกนิดๆ ย่างจนหอม แค่กัดก็รู้แล้วว่าใช้เนื้อดี ไม่มีกลิ่นสาบเลยสักนิด จิ้มกับน้ำจิ้มแจ่วสูตรมะขามข้นงวด เข้ากันกับข้าวเหนียวนุ่มที่ยังอุ่นอยู่ในถุงอย่างไม่มีที่ติ

เขาปาดเหงื่อ ก่อนจะลองซดน้ำต้มแซ่บกซี่โครงอ่อนเข้าไปคำหนึ่ง รสเผ็ดจี๊ดทะลวงลิ้นจนตาสว่าง กลิ่นสมุนไพรอย่างข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และใบมะขามอ่อนพุ่งขึ้นจมูกหอมฉุย พริกแห้งคั่วหอมๆ เคล้ากับรสเปรี้ยวเผ็ดเค็มหวานครบรส กลมกล่อมจนต้องหลับตาซึมซับ กระดูกอ่อนนุ่มเปื่อยแทบละลาย ร่อนออกจากกันอย่างง่ายดาย แม้จะกลืนลงคอไปแล้วแต่ยังทิ้งรสจัดจ้านไว้ที่ปลายลิ้น

เล้งถึงกับวางช้อนลงแล้วหายใจลึกๆ รู้สึกเหมือนได้รับพลังชีวิตคืนมาจากอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไอ้บอยถึงอยากกลับไปกราบแทบอกแม่ค้า เพราะถ้าเป็นไปได้ เขาเองก็อยากจะขับรถกลับไปทำอย่างที่มันว่าเช่นกัน รู้สึกเหมือนยังมีบางเมนูที่พลาดไป ถ้าไม่ได้ลองซื้อมากินแล้วชีวิตนี้อาจจะไม่คอมพลีตก็เป็นได้

บอยที่นั่งเคี้ยวคอหมูย่างอยู่ข้างๆ เห็นหน้าลูกพี่ตัวเองแล้วกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว

“เห็นไหมเฮีย ผมบอกแล้วว่าเจ๊แกน่ะเด็ดจริง ร้านปิดสองทุ่มนะเฮีย ผมแนะนำให้รีบแวะตลาดไปคุยกับเจ๊แกเลย”

อาหารมื้อนี้หมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้น้ำส้มตำ สองหนุ่มกินจนพุงกาง โดยเฉพาะเล้งที่เหมือนเปิดโลกใบใหม่ให้ตัวเอง เขาเพิ่งรู้ว่ารสชาติของอาหารอีสานแบบแซ่บนัวจริงๆ มันเป็นยังไง

เล้งนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองจานส้มตำที่ว่างเปล่าด้วยแววตาเป็นประกาย เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ รสชาติที่เพิ่งผ่านปลายลิ้นไปเมื่อครู่นี้ยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนถึงยอมต่อคิวกันยาวเหยียดแบบไม่หวั่นฝนหวั่นฟ้า เขายิ้มกว้าง รู้สึกเหมือนค้นพบขุมทรัพย์ลับที่ไม่มีในแผนที่ ในใจพลันผุดไอเดียว่า ถ้าเอาสูตรแบบนี้ไปปรับใช้ในรายการ รับรองว่าผ่านเข้ารอบต่อไปแบบฉลุยแน่นอน

เล้งนั่งมองนาฬิกาแขวนตรงผนังอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งเข็มนาฬิกาใกล้แตะสองทุ่ม เขาจึงบอกลาบอย ขับรถย้อนกลับไปที่ตลาดอีกครั้ง หวังจะลองเสี่ยงดวงดูว่าแม่ค้าคนนั้นยังอยู่หรือเปล่า

โชคดีที่เมื่อเดินมาถึง แผงเล็กๆ ริมตลาดยังคงเปิดอยู่ แม่ค้าสาวเจ้าของร้านนั่งอยู่หลังโต๊ะ เก็บของเตรียมปิดร้าน ใบหน้าขาวใสดูเหนื่อยล้าหน่อยๆ เปื้อนเหงื่อจางๆ จากการทำงานหนักมาตั้งเย็นจนค่ำ แต่กลับยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์แบบธรรมชาติอย่างบอกไม่ถูก

เธอถอดผ้ากันเปื้อนออกอย่างเชื่องช้า ดึงสายคล้องคอออก ก่อนจะปลดเงื่อนที่เอวอย่างเคยชิน แถบผ้าสีฉูดฉาดที่เคยคลุมลำตัวหลุดลงมาวางตักอย่างไม่ตั้งใจ เผยให้เห็นหน้าอกทรงแตงโมที่ซ่อนอยู่หลังผ้ากันเปื้อน มันโดดเด่นจนเขาแน่นิ่งไปราวกับถูกแช่แข็ง

เล้งไม่ได้ตั้งใจจะจ้อง แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ เมื่อสายตาเผลอไปหยุดอยู่ตรงร่องอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นคอเสื้อกว้างพอดิบพอดี ผิวขาวอมชมพูสะท้อนแสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์เหนือศีรษะราวกับมีออร่า ไม่ต้องจัดแสง ไม่ต้องแต่งภาพ แต่ก็ดูร้อนแรงจนน้ำลายส่อจะไหล เล้งยืนมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปทักด้วยรอยยิ้ม

“คุณแตงโมใช่ไหมครับ”

คำถามนั้นทำให้หญิงสาวชะงักมือไปชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มมุมปากแบบคนจับผิด รู้ทันว่าเขามองส่วนไหนของเธออยู่

“ฉันชื่อ แตงหวาน ไม่ใช่แตงโมค่ะคุณ!”