Chapter 3 - กลับไปเถอะค่ะ 3/3

“ขอโทษนะคะ ฉันยังไม่อยากขายสูตร ไม่อยากสอน แล้วก็ยังไม่ไว้ใจใครขนาดนั้น คุณกลับไปเถอะค่ะ”

ถ้อยคำของเธอเปรียบเสมือนมือที่ค่อยๆ ปิดบานประตูแห่งความหวังลงอย่างนุ่มนวล ทว่ากลับแน่นหนาจนไร้ช่องให้เล็ดลอด และเขารู้สึกเหมือนถูกกันออกจากแสงริบหรี่ที่เพิ่งเริ่มมองเห็นในปลายอุโมงค์ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มก้าวเท้าเข้าไปด้วยซ้ำ

แต่ดูเหมือนว่าไฟในใจของเชฟหนุ่มจะยังไม่มอดดับง่ายๆ เป็นเวลาเกือบเดือนเต็มที่เขายังคงมาปรากฏตัวหน้าร้านของเธอในช่วงเวลาประจำ สองทุ่มตรงแทบไม่เคยคลาดเคลื่อน พร้อมกับของฝากติดไม้ติดมือเสมอ ไม่ว่าจะเป็นอาหารระดับภัตตาคาร ขนมเบเกอรีจากร้านดัง บางวันก็เป็นผลไม้สดนำเข้า อันที่จริงเธอไม่ค่อยเต็มใจจะรับนัก ส่วนมากมักเอาให้ลูกน้องเอาไปกิน บางอย่างก็วางแช่ไว้ในตู้เย็นปล่อยให้เน่าเสีย

แต่ถึงอย่างนั้น เล้งก็ยังคงแวะเวียนมาหาเธอไม่เคยขาด แม้จะรู้ว่าทุกครั้งที่โผล่มา คำตอบจากแตงหวานจะเป็นเพียงการปฏิเสธเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าเขาจะลงทุนหิ้วของฝากติดมือมาด้วยกี่ครั้ง หรือจะเอ่ยถ้อยคำด้วยน้ำเสียงจริงใจเพียงใด แต่คำตอบที่ได้รับ…ก็ยังคงเป็นเพียงประโยคสั้นๆ ที่ตัดโอกาสเขาทุกครั้งอย่างไม่ปรานี

ทว่าความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของเขา กลับทำให้สาวพม่าทั้งสามซึ่งเป็นลูกน้องของแตงหวาน เริ่มรู้สึกสงสารอยู่ลึกๆ พวกเธอเริ่มกระซิบกระซาบ ช่วยกันเกลี้ยกล่อมเจ้านายแบบกล้าๆ กลัวๆ เริ่มจากเมียวคนแรก

“เจ๊ลองคิดดูใหม่อีกทีก็ดีนะคะ เห็นแบบนี้หนูเริ่มสงสารเขาแล้ว”

“เขาไม่ได้มาหลอกๆ ล่อๆ แบบผู้ชายคนอื่นนะคะเจ๊ ดูแล้วจริงใจมากเลย” อองเสริมเสียงเบาๆ

“เชฟเล้งเขาก็เก่งจริงๆ นะคะ หล่อด้วย แถมยังดูมีเสน่ห์เวลาอธิบายเรื่องอาหารอีกต่างหาก” หยูพูดอย่างออกตัวแทนกลุ่ม ก่อนจะหัวเราะเขินๆ แล้วเสริมต่อด้วยน้ำเสียงติดขำ “ตอนแรกหนูก็ไม่รู้จักหรอกค่ะเจ๊ แต่เมื่อสองสามวันก่อนลองไปค้นดูในยูทูปตามที่เขาว่า โอ้โห...คนตามเพียบ คลิปสอนทำอาหารของเขาก็ยอดวิวสูงมาก แถมยังเคยไปออกรายการใหญ่ๆ ด้วยนะคะ”

“งั้นเหรอ?” แตงหวานเอ่ยเสียงแผ่วเหมือนจะถาม แต่น้ำเสียงเยือกเย็นและท่าทางยังตั้งกำแพงไว้เต็มที่

“จริงค่ะเจ๊ พอไปดูช่องเขาแล้วนะ หนูติดงอมแงมเลย นั่งดูคลิปเขาสอนทำอาหารทั้งคืน จนผัวบ่นเลยค่ะเจ๊ เมื่อวานเลยลองเอาให้เมียวดู” อองเสริมพลางหัวเราะร่า ก่อนเพื่อนที่ยืนข้างจะพยักหน้าเห็นด้วย

“เขาทำอาหารได้หลายแนวเลยค่ะ แต่ดูเหมือนยังทำอาหารอีสานไม่คล่องจริงๆ อย่างที่เขาบอก เจ๊น่าจะลองให้โอกาสเขาสักครั้งนะคะ หนูว่าเขามีตังค์ เจ๊ก็เรียกเก็บค่าเรียนแพงๆ ไปเลยก็ได้ เอาให้คุ้ม”

แตงหวานยืนนิ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างชั่งใจ แม้ปากจะยังไม่พูด แต่แววตาของเธอกลับไม่เด็ดขาดเหมือนเคย ทั้งคำพูดของลูกน้อง และคลิปจากยูทูปที่เธอแอบส่องตั้งแต่วันแรกที่เขาแวะมาเจรจา ดูจะมีผลอยู่ไม่น้อย

และค่ำคืนนี้ก็ยังเหมือนกับอีกหลายๆ คืนที่ผ่านมา เขาไม่ลืมที่จะปรากฏตัวหน้าร้านพร้อมกับของฝากติดมือ แม้จะโดนปฏิเสธมานับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม แต่เล้งก็ยังคงมาด้วยรอยยิ้มและความพยายามอันไม่ลดละ

วันนี้โรงแรมที่จัดงานเลี้ยงใหญ่ มีอาหารและขนมเหลือจำนวนมาก เขาจึงแบ่งมาให้สาวๆ ที่ร้านเช่นเคย พร้อมกลยุทธ์ใหม่ที่ตั้งใจเต็มร้อย ลาบเป็ดและน้ำตกคอหมูย่างฝีมือตัวเอง ที่เขาพยายามก๊อปรสชาติ ลองผิดลองถูกตั้งหลายครั้งกว่าจะได้รสชาติที่มั่นใจพอจะกล้าเอามาเสนอ โดยหวังว่าเจ๊เจ้าของร้านส้มตำร้านนี้ จะยอมช่วยชิมให้สักคำ...ก็ยังดี