Se connecterPartager
ถูกลักพาตัว!
Date de publication:
2025-04-18 10:14:00ลานจอดรถของโรงแรมชั้นพรีเมียม
ติ้ง!
เมื่อประตูลิฟต์เปิดแพรวพรรณก็รีบเดินออกมา เปิดกระเป๋าควานหากุญแจรถเร่งจ้ำฝีเท้าโดยเร็วที่สุด พอเจอแล้วนิ้วเล็กกดปลดล็อก ดึงประตูฝั่งคนขับวางกระเป๋าลงไว้อีกฝั่ง จากนั้นก็สอดตัวลงไปนั่งประจำที่คนขับ ทว่ากลับปิดประตูรถไม่ได้
“คุณ!” แพรวพรรณมองมือใหญ่จับขอบประตูไว้ ก่อนจะเลื่อนไปยังใบหน้าเรียบตึง
“คิดจะหนีผมงั้นเหรอ” ณภัทรถามเสียงแข็ง นัยน์ตาเคร่งขรึมก้มมองคนในรถ
“ปล่อยมือของคุณออกจากรถฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะกลับบ้าน” เธอคิดว่าตนเองออกมาเร็วแล้ว แต่ก็ยังหนีเขาไม่พ้น!
ใบหน้านวลเนียนซีดเผือดลงเมื่อผลออกมาเป็นอย่างนี้
“ผมบอกคุณว่าไง ให้รอกลับพร้อมผมไม่ใช่เหรอ ไม่เอาแล้วใช่ไหมเงินทุนของนักเรียน”
“คุณนี่มันเลวจริง ๆ งั้นก็แล้วแต่ละกัน จะจ่ายไม่จ่ายมันก็เรื่องของคุณ ถ้าคิดจะเอาเปรียบเด็ก ๆ ด้วยการใช้งานฟรี ๆ ก็แล้วแต่เลย ยังไงก็เป็นคนประเภทชอบเอาเปรียบคนอื่นอยู่แล้วนี่ ส่วนของฉันก็จะถือเสียว่าทำบุญทำทานไปก็แล้วกัน ฉันไม่ต้องการเงินของคุณแม้แต่แดงเดียว!” นับเป็นประวัติศาสตร์ทีบริภาษยืดยาวใส่ใครสักคนอย่างนี้
“ปากเก่งดีนี่ งั้นก็ช่วยเก่งให้ตลอดแล้วกัน” กรามแกร่งขึ้นสันนูน วาจาของแพรวพรรณทำให้การควบคุมอารมณ์ของณภัทรขาดผึง เธอทำราวกับว่าเขาเป็นตัวน่ารังเกียจ ผิดกับเจตและแขกในงานคนนั้นจากหน้ามือเป็นหลังมือ
“ลงมานี่” มือใหญ่คว้าต้นแขนเรียวอย่างแรง
“ไม่! ฉันจะไม่ยอมไปไหนกับคุณทั้งนั้น ปล่อยไม่งั้นฉันจะเรียกเจ้าหน้าที่ ให้มาโยนคุณออกไป บอกให้ปล่อยไง” แขนเล็กสะบัดออกอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม ส่วนมืออีกข้างยึดพวงมาลัยไว้แน่น
แต่ณภัทรก็ไม่ยอมเสียเวลาอยู่ตรงนี้นาน เขาโน้มตัวลงไปดึงมือของหญิงสาวออกจากพวงมาลัยจากนั้นก็อุ้มเธอออกมาจากรถอย่างรวดเร็ว
“ปล่อย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย” มือเล็กทุบหน้าอกแข็งแกร่ง แม้จะดิ้นรนขัดขืนมากเพียงใด ก็ไม่สามารถหลุดไปจากพันธนาการของเขาได้
และดูเหมือนทุกอย่างจะเข้าทางณภัทรไปเสียหมด เพราะทั่วทั้งชั้นของลานจอด ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลยสักคน ขายาวก้าวเดินตรงไปยังรถซึ่งมีลูกน้องสตาร์ทเครื่องรออยู่
“ให้กานแก้วจัดการงานที่เหลือต่อจากฉันด้วย” ก่อนที่จะเข้าไปด้านใน ณภัทรได้หันมาสั่งครรชิต
“ครับนาย”
เขาโยนแพรวพรรณลงไปยังเบาะหลัง ไม่สนใจด้วยว่าเธอจะรู้สึกเจ็บหรือไม่ด้วยซ้ำ
“โอ๊ย!” แรงกระแทกทำให้แพรวพรรณจุกท้อง เธอส่งสายตากราดเกรี้ยวกลับไปทางเขา
“.....” แต่ชายหนุ่มก็ไม่สะทกสะท้าน ยังสั่งให้ลูกน้องออกรถในทันทีที่ประตูปิดลง
ระหว่างทาง
ภายในรถกำลังเกิดสงครามย่อม ๆ เมื่อแพรวพรรณเริ่มทุบตีณภัทร
“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ” กำปั้นน้อยทุบไหล่กว้างหลายครั้ง
มีหรือณภัทรจะยอมให้ตัวเองถูกทำร้ายได้นาน เขาหันมารวบข้อมือเล็กไว้แล้วใช้สายตาดุดันมองอีกฝ่าย เป็นการเตือนว่าหากไม่หยุดเจอดีแน่ แพรวพรรณสงบจึงลงได้
“ถ้าผมจะปล่อย คงไม่พาคุณขึ้นรถมาด้วยตั้งแต่แรกหรอกนะ” เสียงกระด้างเอ่ยขึ้น
“ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา ถึงได้จองล้างจองผลาญเล่นงานฉันไม่หยุดแบบนี้” น้ำใส ๆ ซึมออกมาจากนัยน์ตากลมโต ด้วยความอัดอั้นที่ไม่อาจทำอะไรไปได้มากกว่านี้
“ไม่ทำก็เหมือนทำ” แม้จะรู้ว่าการเอาความแค้นจากคนพ่อมาลงที่ลูกสาวจะเป็นเรื่องผิด แต่แล้วยังไงในเมื่อก็ครอบครัวเดียวกัน ก็เหมือนกับเขาและแม่ต้องเสียใจ จากการกระทำของพ่อเธอนั่นแหละ
“หมายความว่ายังไง คุณพูดให้มันชัดเจนมากกว่านี้จะได้ไหม ฉันไปทำอะไรคุณตอนไหน” แพรวพรรณคิ้วขมวดยุ่ง ไม่เข้าใจในคำพูดนั้น
“.....”
อากัปกิริยานิ่งเฉยของณภัทร สร้างความโมโหให้แพรวพรรณ การยื้อยุดฉุดกระชากก็เกิดขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวดึงมือถูกกุมไว้จนหลุด แรงมีเท่าไหร่ก็ทุบใส่ร่างกำยำอย่างไม่ออมมือ
ครรชิตแอบเหลือบมองกระจกหลัง ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กจะทำให้คนที่ตัวโตกว่าถึงกับหน้าแดงหูแดงได้เพียงนี้
‘เจ็บไหมนั่นคุณภัทร’
Dernier chapitre
ตีตรารัก มือที่กอบกุมอยู่นี้จะไม่แยกจากกันไปไหน [The Eng]
ณภัทรเดินเข้าไปหาผู้เป็นแม่ซึ่งนั่งอยู่มุมประจำ หลังจากไม่ได้เข้ามาหาท่านเสียหลายวัน ทางด้านอารยาเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ้มตอบรับบุตรชายด้วยใบหน้าแช่มชื่น วงแขนเล็กยื่นออกไปหาร่างสูงของเขาในทันที“กลับบ้านถูกแล้วสินะลูกคนนี้”“ทางยังเหมือนเดิมอยู่นะครับแม่”“เดี๋ยวนี้รู้จักโต้ตอบแม่แล้วนะ”เขายิ้มให้กับถ้อยคำของท่านเพียงเท่านั้นก็นั่งลงข้าง ๆ กัน“ขนมขายดีไหมครับ”“ได้เรื่อย ๆ นั่นแหละ”ณภัทรก้มหน้ามองมือนุ่มเริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น หลายวันมานี้เขาคิดมาตลอดว่าจะเริ่มต้นบอกเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้เป็นแม่ได้เข้าใจอย่างไรดี“มีอะไรหรือเปล่า” สายตาของลูกชายทำให้อารยาต้องเอ่ยถาม“ผมมีเรื่องจะคุยกับแม่ครับ”“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจอย่างนั้นเหรอ หรือเพราะไม่ได้งานใหญ่นั้น”“ไม่ใช่ครับ แต่ถึงไม่ได้งานแม่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกครับ บริษัทยังมีสินค้าตัวอื่นอยู่ ที่ผมจะบอก คือ...ผมรักผู้หญิงคนหนึ่งครับ” หลังจากที่พูดจบณภัทรก็เริ่มมองปฏิกิริยาของผู้เป็นแม่ว่าจะแสดงออกมาอย่างไร“จริงเหรอลูก จริงจังหรือเปล่า เธอเป็นใคร พาเข้ามาหาแม่หน่อยสิ” ความตื่นเต้นทำให้อารยาตั้งคำถามมากมาย เป็
ตีตรารัก คำสารภาพจากใจของมาเฟีย NC
ธาดาเดินขึ้นมายังชั้นบนของบ้านหลังใหญ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน คำพูดของชาทำให้นึกเป็นห่วงเขมจิรา เธอไม่ยอมทานข้าวอีกแล้วเขาหมุนลูกบิดประตูเปิดเข้าไปในห้องของเธอนัยน์ตาราบเรียบทอดมองเรือนร่างใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างเจ้าของเตียงกว้างใบหน้าเหนื่อยล้าก้มต่ำ ต้องการพลังจากริมฝีปากหยักสวยของคนตรงหน้าเหลือเกินแต่ทว่ายังไม่ทันได้สัมผัสเรียวปากนุ่ม เขมจิราก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน“ชู่ว์...ผมเอง” เสียงแผ่วเบากระซิบบอก“คุณ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงสั่นเอ่ยถามหลังจากเรียกขวัญตนเองกลับมา คิดว่าโดนผีหลอกเข้าให้แล้ว“สักพักนี่เอง ชาบอกว่าคุณไม่กินข้าวทำไมดื้ออีกแล้วล่ะ” ธาดาล้มตัวลงนอนเคียงข้างเธอ“ชาไม่ได้บอกเหรอว่าฉันยังกินนม”“แค่นมมันจะไปอิ่มท้องอะไร ที่รัก” ธาดาขยับตัวแนบชิดเรือนร่างนุ่มนิ่ม‘ที่รัก’คำนี้ทำให้หัวใจเต้นแรงเมื่อก่อนไม่เห็นเคยเป็นอย่างนี้นี่น่า“เอ่อ...ฉันไม่หิว คุณพึ่งกลับมาเหนื่อย ๆ กลับไปนอนห้องคุณดีกว่าไหม” พูดออกไปแล้วก็อยากจะตีตัวเองแรงสักที“คุณไล่ผม?” ธาดาขยับตัวออกห่างแต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น“เปล่า แค่เห็นว่าคุณมาน่าจะเหนื่อยมากนอนห้องใหญ่น่าจะดีกว่
ตีตรารัก จัดการเสี้ยนหนามให้สิ้นซาก
เหนือน่านฟ้าภายในห้องผู้โดยสารธาดาและดิวกำลังปรึกษากันอย่างเคร่งเครียด เวลานี้มีเพียงบุคคลเดียวที่สามารถเรียกคืนอำนาจกลับมาให้พวกเขาได้“พวกมันรู้เห็นกันหมดเลยสินะ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นลูกน้องของดิวส่งข่าวมาบอกตอนนี้อีกฝ่ายได้ดึงผู้ร่วมลงทุนไปได้เกินครึ่งแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้มีผลต่อหุ้นมากนักแต่หากเสียงเอนเอียงไปมากขนาดนี้ก็มีสิทธิ์ที่อีกฝ่ายจะเอาข้อนี้ มาทวงตำแหน่งคืนจากเขาได้“กูถึงบอกมึงไงว่าพวกนั้นมันเขี้ยวลากดินกันทั้งนั้น” ที่ผ่านมาเขาคอยสอดส่องพฤติกรรมของเจ้าของกาสิโนคนเก่าอยู่เสมอ เพราะไม่เคยไว้ใจพวกจิ้งจอกนี้เลยแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเพลี่ยงพล้ำจนได้“มันลงมือได้เร็วแบบนี้แสดงว่าได้วางแผนกันไว้แล้วตั้งแต่แรก”“ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ที่มันยอมเซ็นให้เราเพราะคิดไว้อยู่แล้วถ้าเป็นมัน คนอื่นต้องยอมแน่”“แล้วลูกน้องมึงว่าไงบ้าง”“ไม่ต้องห่วงพวกนั้น กูผิดเองที่ไม่จัดการขั้นเด็ดขาดกับมันไปซะ” นึกมาถึงจุดนี้ ดิวถึงกับขบกรามแน่น ตัวเองตีงูแค่พอหลังหักผลสุดท้ายมันก็แว้งกลับมาทำร้ายธาดาละจากเครื่องมือสื่อสารหันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าอ่อนลง“มึงไม่ได้ผิด พวกมันแค่ไม่ยอมรับความจริงต่างหาก บริหาร
ตีตรารัก เรื่องหัวใจมันซับซ้อน
ณภัทรขยับตัวเมื่อรู้สึกถึงความเมื่อยล้าของท่อนแขน สายตาคมเหลือบมองด้านข้างจากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเมื่อเห็นใบหน้านวลเนียนเป็นเพราะมีหัวเล็กหนุนอยู่นี่เองถึงได้รู้สึกชาอย่างนี้ เขาดันตัวขึ้นนั่งดึงแขนออกมาโดยไม่ให้รบกวนอีกคน อยากตื่นขึ้นมาแล้วเห็นแพรวพรรณนอนเคียงข้างแบบนี้ทุกวันเหลือเกิน“คงเหนื่อยมากเลยสินะ พี่ไปอาบน้ำก่อนนะครับ” เสียงทุ้มบอกกับคนที่ยังหลับสนิท หย่อนขาลงจากเตียง หยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป“อืม...” เสียงแผ่วเบาครางผ่านลำคอเมื่อเริ่มรู้สึกตัว เธอมองหาอีกคนว่าหายไปไหน ได้คำตอบเมื่อเขาเปลือยท่อนบนเดินออกมาจากห้องน้ำ“ตื่นแล้วเหรอครับ”“ค่ะ พี่ตื่นนานแล้วเหรอ”“สักพักนี่เอง ทำไมตื่นเร็วนักล่ะ” ณภัทรหย่อนตัวลงนั่งข้างเจ้าของใบหน้าหวาน เขาก้มไปหอมแพรวพรรณฟอดใหญ่“จะนอนต่อหรือลุกไปอาบน้ำ” เมื่อยังเห็นร่องรอยความอ่อนเพลียเขาจึงเอ่ยถามด้วยสุ้มเสียงนุ่มนวล“อาบน้ำ บ่ายนัดกับเขมไว้จะไปคุยเรื่องงานกันค่ะ”“ทำงานต่อเลยเหรอ ไหวหรือเปล่า”พอได้ยินอย่างนั้นแพรวพรรณก็ขยับตัว ผุดลุกนั่งเคียงคู่กับณภัทรก็ถูกลำแขนใหญ่โอบกอดทันทีเช่นกัน“ดื่มได้ก็ต้องทำงานได้สิ หรือพี่ไม่เชื่อ?” เธอ
ตีตรารัก ทวงคืนเวลาที่สูญเสียไปกลับมา NC
ท่ามกลางความมืดมิดของถนนหนทาง รถยนต์หรูคันหนึ่งกำลังขับเคลื่อนทะยานมุ่งหน้าไปสู่ถนนสายเล็ก แสงไฟจากสองฟากฝั่งสะท้อนเข้ามาภายใน เห็นเรือนร่างชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอิงแอบกันอยู่ด้านหลังแพขนตางอนยาวปิดลงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์สร้างความมึนเมาจนร่างกายเอนเอียงยังดีมีลำแขนแข็งแกร่งโอบกอดพยุงไม่ให้ล้มไปกองที่เบาะแม้ว่าสติจะเลือนรางทว่าก็พอจำเส้นทางนี้ได้เป็นอย่างดี ณภัทรไม่ได้จะพาเธอกลับไปส่งบ้านนั่นเพราะได้มุ่งหน้าไปยังบ้านพักส่วนตัวของเขาต่างหากตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอซ่อนความรู้สึกถวิลหาณภัทรเอาไว้จนลึกสุดใจ ต่อให้รักเขามากแค่ไหนก็ไม่อาจทรยศพ่อผู้ล่วงลับไปได้แล้วยังมีแม่และอาสาวยังคงเจ็บปวด ใครเลยจะล่วงรู้ทุกค่ำคืนในความทรงจำมันย้อนกลับมาทำร้ายเธอเจ็บปวดมากแค่ไหนหรือแม้แต่การพบเห็นณภัทรผ่านสื่องานสังคมซึ่งเลี่ยงไม่ได้ยิ่งก่อให้เกิดความโหยหาเขามากขึ้นแพรวพรรณขยับร่างกายเมื่อความรู้สึกเหล่านั้นสะท้อนเข้ามาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง“เมื่อยหรือเปล่า” โทนเสียงอบอุ่นเอ่ยถาม สายตาพิสมัยมองใบหน้าหวาน“ไม่”“ไม่โกรธใช่ไหมที่พี่ไม่พากลับบ้าน พาแพรวมาที่นี่”“แล้วถ้าแพรวบอกว่าโกรธพี่จะพาแพรวกลับไหม”“ไม่อย
ตีตรารัก คนของสกุลวาณิชย์ NC
คล้อยหลังพ่อเลี้ยงเมธาไป เขมจิราก็หันมามองค้อนคนที่ยืนอยู่ด้านข้างวงแขนกว้างยังโอบกอดเธอไว้ไม่ห่าง เข้าใจอยู่หรอกว่าหวงมากแต่เมื่อครู่ไม่เกินไปหน่อยเหรอน่าจะรู้หากเกี่ยวกับงานตนเองจริงจังมากแค่ไหน ทำไมถึงไม่อะลุ่มอล่วยให้กันบ้าง พ่อเลี้ยงเมธาก็ไม่ได้มีท่าทีหยาบคายกับพวกเธอสักหน่อย พอคิดมาถึงจุดนี้ดวงตากลมโตก็ยิ่งทอแสงวาวโรจน์มากขึ้นไปอีกทว่าเพียงไม่นานเขมจิราก็สะบัดหน้าหลบสายตาเรียวคมไปอีกทาง ในแววตาคู่นั้นพอจ้องนานทำหัวใจหวั่นไหวอย่างไม่น่าให้อภัยเลยจริง ๆ!และดูเหมือนว่าไม่ได้มีแค่ตนเองหรอกที่ถูกคุมเข้มแพรวพรรณก็ไม่ต่างกัน ชายหนุ่มข้างกายทั้งตีหน้าเคร่งขรึม แล้วยังเอ่ยพึมพำอยู่เนือง ๆ อีกด้วยครั้นจะเข้าไปช่วยแก้ต่างให้แค่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย ดังนั้นเขมจิราจึงเดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งอยู่ตำแหน่งเดิมโดยมีธาดาเดินตามมาหย่อนสะโพกนั่งตรงขอบพนักโซฟาด้านข้างครึ่งชั่วโมงให้หลัง“จะกลับหรือยังคุณเมาแล้วนะเขม”“คุณอยากกลับก็กลับไปก่อนสิฉันกลับกับชาก็ได้”“ไม่เอาน่าที่รัก” เขาก้มลงไปกระซิบข้างใบหูสวยสายตาเรียวคมกวาดมองไปโดยรอบเวลานี้ผู้คนเริ่มบางตาไปมากจนกระทั่งมาหยุดที่ณภัทร มาเฟียหนุ่
ตีตรารัก คุณคงว่างมากสินะ
ผู้ชายที่มีอำนาจล้นมืออย่างเจ้าของกาสิโนนั่นด้วย ต่อไปในภายภาคหน้าเขมจิราจะพบเจอกับอะไรบ้าง?ภายในห้องนอนมืดสลัวชายวัยกลางคนมิอาจข่มตาให้หลับได้ลง ในหัวมีแต่ความหนาวเหน็บเกาะกุมจนรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว“พ่อขอโทษนะเขมจิรา ทำตัวไม่ดีจนทุกอย่างไปตกอยู่ที่ลูก ผมขอโทษที่ทำไม่ได้อย่างที่เคยให้สัญญาไว
ตีตรารัก คนป่าเถื่อน
ธาดาเดินตรงไปยังห้องพักส่วนตัวของตนเอง ด้วยจังหวะของฝีเท้ามั่นคงซ้ำยังไม่ได้เดินมาแค่ตัวเปล่า ในวงแขนกว้างยังหอบผ้าห่มผืนใหญ่ภายในนั้นมีคนอยู่ด้านใน สร้างความฉงนใจให้กับเหล่าบอดี้การ์ดยืนเรียงรายกันทั่วทั้งทางเดิน ทว่าไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมา ได้แต่หลุบตาก้มต่ำลงเมื่อผู้เป็นนายเดินผ่านกระทั่งมาหย
ตีตรารัก มันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ
เสียงแข็งเอ่ยบอกพวกเขาแล้วมันก็ได้ผล ทั้งณภัทรและเตชินเคยมองกันราวกับจะเผาอีกฝ่ายด้วยสายตาดุเดือดได้หันหนีกันไปคนละทางพอเห็นว่าศึกนั้นสงบลงจึงได้หันไปถามอดีตลูกศิษย์“นายมีอะไรสงสัยงั้นเหรอเตชิน”“คือว่า...” เอาละสิ! ในเมื่อเป็นข้ออ้างจะเข้ามาด้วย แล้วจะเอาคำถามไหนไปบอกเธอกัน“หึ” เสียงเย้ยหยันในล
ตีตรารัก ก็ฉันไม่ได้อยากไปกับคุณนี่
ครั้นได้ยินอย่างนั้น เขมจิรารู้ในทันทีว่าเป็นอย่างคาดการณ์ไว้จริง ทั้งสองเป็นพวกเดียวกัน แบบนี้ชักไม่ชอบมาพากล หากยังยืนอยู่ตรงนี้คงไม่เป็นผลดีแน่เธอจึงเบี่ยงตัวหลบหลีกไปอีกทางหวังให้พ้นไปจากจุดนี้ให้ได้ก่อน แต่ก็ยังช้าเกินไป เมื่อชายแปลกหน้าทั้งสองเข้ามาประชิดตัวแล้วก็หิ้วแขนของหญิงคนละข้าง“นี่!
Vous vous intéresseriez aussi à
พ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี141.0K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat52.0K Vuesรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว355.6K Vuesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี66.7K Vuesเริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก
เย้ายวน16 VuesNC25+ ร่านรักประธานร้าย
ซีไซต์568 VuesYou're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด
Melyssa28 Vuesพรหมจรรย์ขายขาด
เย้ายวน17 Vues
