ตีตรารัก

กลางดึกในคืนวันหยุดสุดสัปดาห์ ภายใน TClub สถานบันเทิงชื่อดังแหล่งรวบรวมอบายมุขทุกอย่างมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเหล้า บุหรี่ ของมึนเมาหรือแม้แต่สิ่งต้องห้ามต่าง ๆ รวมไปถึงการพนันล้วนมีครบจบอยู่ในสถานที่แห่งนี้

ถึงอย่างนั้นก็มีไม่กี่คนรู้ว่า ‘สิ่งต้องห้าม’ เหล่านั้นอยู่ชั้นไหนบ้าง

ชั้นหนึ่งและสองเสียงบีทจังหวะสนุกสนาน ทำให้นักท่องราตรีต่างโยกย้ายส่ายสะโพกตามอย่างเมามัน ในค่ำคืนนี้ไม่ได้มีแค่กลุ่มนักดื่มขาประจำยังมีขาจรอย่าง แพรวพรรณและเขมจิรา ซึ่งหนึ่งในนั้นพึ่งกลับมาจากฝึกงานที่ฝรั่งเศส

สาวสวยทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจของบรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่โดยรอบ พวกเขาต่างก็อยากเข้ามาทำความรู้จัก เห็นได้ชัดจากสายตามองกันเป็นมัน

พวกเธอเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม พอเขมจิรากลับมาจึงได้นัดฉลองตำแหน่ง ‘ผู้ช่วยดีไซเนอร์ฝึกหัด’ นี่ถือเป็นก้าวแรกของการเดินตามความฝัน ที่จะได้ก้าวขึ้นไปเป็น ‘ดีไซเนอร์หลัก’ ในบริษัทออกแบบชั้นนำของเมืองไทย

แก้วสีอำพันในมือแพรวพรรณได้ยื่นออกมาข้างหน้า

“แด่ความสำเร็จ”

“ขอบคุณสำหรับมื้อนี้”

ของเหลวรสชาติขมปร่าค่อย ๆ ไหลลงสู่ลำคอสวยทั้งสอง แก้วว่างเปล่าก็ชูสูงขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกันเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นถึงมิตรภาพยังคงอยู่

“เข้าไปทำงานวันไหน”

“คงต้องรอพี่เดย์แจ้งอีกที ตอนนี้ก็ถือซะว่าได้พัก จากที่หัวหมุนมาหลายเดือน” เขมจิราพูดยิ้ม ๆ

“ก็ดีสิฉันจะได้มีเพื่อนเที่ยวช่วงนี้เหงาจะแย่” พออีกคนว่าอย่างนั้น แพรวพรรณก็ยิ้มแล้วบอกด้วยความดีใจ

“เหงาอะไรไหนว่าไปสอนที่มหาลัยคุณเจตไม่ใช่เหรอ”

“แต่ก็ไม่ได้ประจำไง อาทิตย์หนึ่งก็ไปแค่ไม่กี่วันเอง”

“แล้วไม่ดีหรอสอนแค่นั้นน่ะ” เขมจิรายกคิ้วขึ้นไม่เข้าใจ มีอะไรเพื่อนต้องเบื่อก็ในเมื่อเป็นคนเลือกเอง

“ก็ดีแหละ แต่เวลาอยู่เฉย ๆ ก็เบื่อบ้างไม่ได้หรือไง”

“แล้วไม่เข้าไปทำกับคุณพ่อล่ะ”

“ไปแล้วจะช่วยอะไรได้ ฉันไม่ได้เรียนบริหารมานะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันก็ลืมไป”

ทั้งคู่คุยอย่างออกรสออกชาติแข่งกับเสียงเพลง สลับกับลุกขึ้นโยกเบา ๆ ตามจังหวะ

ชั้นสองโซน VVIP

“มีอะไรดีตรงนั้นวะ เห็นมองนานล่ะ” เจ้าของใบหน้าทะเล้นถามคนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“.....”

ทิวส่ายหน้าเมื่อเพื่อนไม่ยอมปริปาก อากัปกิริยาไร้การตอบรับแบบนี้อยากจะแจกบาทาให้สักครั้งเหลือเกิน แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิด ใครจะกล้าทำอะไรมันได้ขืนอีกคนสวนกลับมาไม่ตายก่อนเหรอ เขาจึงหันไปสนใจกับอาหารตาชั้นล่างต่อ

“สนใจใคร?” แต่คนอีกฝั่งไม่ปล่อยให้จบ ธาดาถามเสียงเข้ม เมื่อณภัทรยังคงเพ่งสายตาอยู่ที่เดิม

“....”

“มัวแต่มองโดนคนอื่นคาบไปแดกก่อน อย่ามาด่ากูทีหลังนะ”

“แล้วถ้ากูสนใจบ้าง มึงจะเสนอให้เหมือนไอ้ภัทรไหม” ทิวถามเพื่อนกวน ๆ

“อย่างมึงเคยผ่านมือกูด้วยเหรอ เห็นหิ้วกลับไปเองตลอด” ธาดาปรายหางตามาทางคนถามแล้วพูดตามความจริง

“รอมึงเสียเวลา สู้จัดการเองดีกว่าจะได้ขึ้นห้องไปเลย”

“แล้วถามกูเพื่ออะไร”

ทิวยักไหล่เมื่อธาดาว่าอย่างนั้น ก็ไม่ชอบอะไรที่มันมากพิธีนี่หว่า

การต่อปากต่อคำกันระหว่างเพื่อนทั้งสอง ณภัทรไม่ได้ฟังเพราะให้ความสนใจกับ ‘หญิงสาวคนนั้น’ การดื่มของหล่อนตกอยู่ในสายตาลึกล้ำมาสักระยะแล้ว

มุมปากหยักหนายกขึ้นอย่างมาดร้าย

ใบหน้าสวยส่ายไปมามองผู้ชายโดยรอบคงกำลังหาเหยื่อสักคนอยู่สินะ ความคิดไม่อาจมองลูกสาวของศัตรูในแง่ดีได้ ความโกรธแค้นสะสมมานานทำให้ณภัทรคิดแผนร้ายขึ้นมา

“ธามช่วยอะไรกูอย่าง”

“หื้ม!” ทิวเปล่งเสียงต่ำด้วยความสงสัยในคำพูดของณภัทร

“ว่ามาสิ” เขาเป็นถึงเจ้าของสถานที่มีหรือจะปฏิเสธคำร้องขอของเพื่อนรักได้

“ทำให้ผู้หญิงคนนั้นค้างกับกูที่นี่คืนหนึ่ง” สายตามาดร้ายยังไม่ละไปจากตำแหน่งเดิม แก้วเหล้าในมือณภัทรยกขึ้นดื่มหมดในครั้งเดียว