MasukShare
พยศจริงนะ
Tanggal publikasi:
2025-04-18 10:15:10ชายหนุ่มย่นหน้าทุกครั้งที่เห็นว่าเจ้านายโดนฟาด เป็นพัลวัน
เพราะเอาแต่สู้รบกับณภัทร จึงไม่ทันได้สังเกตว่ารอบตัวเปลี่ยนไป เส้นทางของรถยนต์ขับเคลื่อนอยู่ในตอนแรก จากถนนใหญ่ที่มีการสัญจรอยู่ตลอดเวลา กลายเป็นทางสายเปลี่ยวจนแทบจะไม่มีรถขับสวนผ่าน แพรวพรรณเริ่มหวาดระแวงมองบรรยากาศโดยรอบด้วยความตื่นกลัว
‘เขาจะพาเธอมาฆ่าหรือเปล่า’
หัวใจเต้นรัวเมื่อคิดไปไกลถึงขั้นนั้น
ณภัทรเห็นปฏิกิริยาเปลี่ยนไปของแพรวพรรณ จึงนึกบางอย่างขึ้นมา
“ถ้ายังไม่หยุด ผมจะโยนคุณลงจากรถเดี๋ยวนี้”
“.....”
จนกระทั่งรถหรูได้เลี้ยวเข้าไปจอดในอาณาเขตของบ้านหลังใหญ่
“ลงมา”
“.....”
การกระทำของเธอเหมือนกำลังท้าทาย ทั้งที่มาอยู่ในอาณาเขตเขาแล้วแต่ก็ยังอวดเก่งไม่เลิก มือที่จับอยู่บนต้นแขนบีบเนื้อนุ่มอย่างแรงพลางกระชากเพื่อให้หญิงสาวลงมาจากรถ
“ผมบอกให้ลงมา” เสียงห้วน ๆ ออกคำสั่ง
“ฉันเจ็บนะ” แพรวพรรณแผดเสียงร้องใส่หน้าณภัทร ถลึงตาให้เขาอย่างไม่นึกเกรงกลัว
“บอกดี ๆ แล้วฟังไหม”
“คุณบังคับให้ฉันมา ฉันไม่ได้เต็มใจมาเลยสักนิด แล้วทำไมต้องฟังคุณด้วยเล่า”
ณภัทรกัดฟันกรอดกับความดื้อดึงของอีกฝ่าย ดูเหมือนว่าหากปล่อยแล้วรอให้เดินลงมาเองคงเป็นเรื่องที่ยาก
เพราะฉะนั้น...การอุ้มจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ชายหนุ่มฉุดกระชากแขนเรียวอย่างแรง จนเธอเซล้มใส่ตัวเขา สอดแขนลงใต้เข่าแล้วโอบเอวช้อนร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมแขน
การทุบตีรอบที่สามจึงเกิดขึ้นอีกครั้ง แพรวพรรณทั้งเหนื่อยและโมโหเมื่อไม่สามารถหยุดยั้งหรือทำอะไรเขาได้
ณภัทรอุ้มหญิงสาวจนมาถึงขั้นที่สูงขึ้น แต่คนในอ้อมแขนก็ยังไม่เลิกพยศ จึงคิดหาวิธีทำให้เธอหยุดดิ้นและทุบตีตนเองสักที เพราะเขาเองก็เริ่มเหนื่อยและหนักขึ้นมาแล้ว ชายหนุ่มหมุนตัวกลับไปทางด้านหลัง ซึ่งมองจากตรงนี้ระยะความสูงก็น่ากลัวไม่น้อย
“นี้ถ้ายังไม่หยุดดิ้นไม่หยุดตี ผมจะโยนคุณลงไปเดี๋ยว”
“.....”
แพรวพรรณสงบลงทันตาเห็น แล้วยังกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น ณภัทรหัวเราะผ่านลำคอเมื่อสยบความพยศของหญิงสาวได้
ภายในห้องนอนกว้าง ร่างบอบบางถูกโยนลงจากอ้อมแขนสู่เตียงใหญ่ ไม่สนใจว่าอีกคนจะลงไปในท่าไหน
“ไอ้คนป่าเถื่อน” เมื่อตั้งตัวได้ คำบริภาษก็พ่นใส่เขาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
“ผมป่าเถื่อนได้มากกว่านี้” พูดจบมือใหญ่ก็คว้าเข้าที่แขนของอีกฝ่าย
แพรวพรรณดิ้นสุดแรงเพื่อให้หลุดจากมือใหญ่ ภาพความทรงจำเมื่อครั้งก่อนหลั่งไหลเข้ามาในหัว เธอจะไม่ยอมให้เขาทำอะไรอย่างวันนั้นได้อีก ทั้งถีบและดึงตัวออกห่างแต่ก็ไม่สามารถหลุดไปจากการเกาะกุมอันเหนียวแน่นราวกับมือปลาหมึกนั้นได้
จนกระทั่งคิดว่าตนเองหมดหนทางสู้แล้ว จึงกระทำเรื่องที่ไม่คาดคิด
เพี้ยะ!
ใบหน้าของณภัทรหันไปตามแรงของฝ่ามือแพรวพรรณ เธอเองก็ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน เพียงแต่คิดว่าถ้าไม่สู้ก็มีแต่จะเจ็บตัวเหมือนคราวก่อน จึงได้ตบเขาไป
ชายหนุ่มดุนกระพุ้งแก้ม รู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดของตนเอง นัยน์ตาคมดุดันแข็งกร้าวจนดูน่ากลัวจ้องเขม็งไปที่ดวงหน้าหวาน สิ่งที่เธอกระทำไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเขามาก่อน
“กล้ามากนะยัยตัวดี” เขาสบถออกมาเสียงเหี้ยม
“ฉัน!” ร่างบอบบางถดถอยอย่างลนลานเมื่อเขาปล่อยมือ ปากคอสั่นจนพูดอะไรไม่ออก หวาดกลัวต่อสายตาวาวโรจน์
อารมณ์ของณภัทรพลุ่งพล่านด้วยความโกรธขึ้ง เขาโถมตัวเข้าหาคนบนเตียง สองมือใหญ่ตรึงร่างใต้อาณัติไว้ด้วยแรงอันมหาศาลกับที่นอนหนานุ่ม ไม่ปล่อยให้หญิงสาวได้เอ่ยคำใดอีก
ด้วยการทาบริมฝีปากหนาบดจูบอย่างดุดัน เขี้ยวคมขบกัดเรียวปากนุ่มอย่างคนไร้สติสร้างความเจ็บแสบให้กับแพรวพรรณมากเหลือเกิน
ไม่เพียงเท่านั้น ยังบังคับให้เปิดปากเพื่อเข้าไปสำรวจภายใน เมื่อทำได้สำเร็จปลายลิ้นสากก็ตวัดซอกซอนอย่างจาบจ้วง
“อื้อ” เสียงประท้วงอื้ออึงผ่านลำคอสวย
“อ๊ะ ซี้ด...” ปากหยักหนาผละออกห่างจากใบหน้าแดงก่ำ เมื่อถูกเธอกัดเข้าอย่างแรง
“พยศจริงนะ”
ยังไม่ทันหายใจหายคอได้สะดวก
แควก!
Bab terbaru
ตีตรารัก มือที่กอบกุมอยู่นี้จะไม่แยกจากกันไปไหน [The Eng]
ณภัทรเดินเข้าไปหาผู้เป็นแม่ซึ่งนั่งอยู่มุมประจำ หลังจากไม่ได้เข้ามาหาท่านเสียหลายวัน ทางด้านอารยาเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ้มตอบรับบุตรชายด้วยใบหน้าแช่มชื่น วงแขนเล็กยื่นออกไปหาร่างสูงของเขาในทันที“กลับบ้านถูกแล้วสินะลูกคนนี้”“ทางยังเหมือนเดิมอยู่นะครับแม่”“เดี๋ยวนี้รู้จักโต้ตอบแม่แล้วนะ”เขายิ้มให้กับถ้อยคำของท่านเพียงเท่านั้นก็นั่งลงข้าง ๆ กัน“ขนมขายดีไหมครับ”“ได้เรื่อย ๆ นั่นแหละ”ณภัทรก้มหน้ามองมือนุ่มเริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น หลายวันมานี้เขาคิดมาตลอดว่าจะเริ่มต้นบอกเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้เป็นแม่ได้เข้าใจอย่างไรดี“มีอะไรหรือเปล่า” สายตาของลูกชายทำให้อารยาต้องเอ่ยถาม“ผมมีเรื่องจะคุยกับแม่ครับ”“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจอย่างนั้นเหรอ หรือเพราะไม่ได้งานใหญ่นั้น”“ไม่ใช่ครับ แต่ถึงไม่ได้งานแม่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกครับ บริษัทยังมีสินค้าตัวอื่นอยู่ ที่ผมจะบอก คือ...ผมรักผู้หญิงคนหนึ่งครับ” หลังจากที่พูดจบณภัทรก็เริ่มมองปฏิกิริยาของผู้เป็นแม่ว่าจะแสดงออกมาอย่างไร“จริงเหรอลูก จริงจังหรือเปล่า เธอเป็นใคร พาเข้ามาหาแม่หน่อยสิ” ความตื่นเต้นทำให้อารยาตั้งคำถามมากมาย เป็
ตีตรารัก คำสารภาพจากใจของมาเฟีย NC
ธาดาเดินขึ้นมายังชั้นบนของบ้านหลังใหญ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน คำพูดของชาทำให้นึกเป็นห่วงเขมจิรา เธอไม่ยอมทานข้าวอีกแล้วเขาหมุนลูกบิดประตูเปิดเข้าไปในห้องของเธอนัยน์ตาราบเรียบทอดมองเรือนร่างใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างเจ้าของเตียงกว้างใบหน้าเหนื่อยล้าก้มต่ำ ต้องการพลังจากริมฝีปากหยักสวยของคนตรงหน้าเหลือเกินแต่ทว่ายังไม่ทันได้สัมผัสเรียวปากนุ่ม เขมจิราก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน“ชู่ว์...ผมเอง” เสียงแผ่วเบากระซิบบอก“คุณ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงสั่นเอ่ยถามหลังจากเรียกขวัญตนเองกลับมา คิดว่าโดนผีหลอกเข้าให้แล้ว“สักพักนี่เอง ชาบอกว่าคุณไม่กินข้าวทำไมดื้ออีกแล้วล่ะ” ธาดาล้มตัวลงนอนเคียงข้างเธอ“ชาไม่ได้บอกเหรอว่าฉันยังกินนม”“แค่นมมันจะไปอิ่มท้องอะไร ที่รัก” ธาดาขยับตัวแนบชิดเรือนร่างนุ่มนิ่ม‘ที่รัก’คำนี้ทำให้หัวใจเต้นแรงเมื่อก่อนไม่เห็นเคยเป็นอย่างนี้นี่น่า“เอ่อ...ฉันไม่หิว คุณพึ่งกลับมาเหนื่อย ๆ กลับไปนอนห้องคุณดีกว่าไหม” พูดออกไปแล้วก็อยากจะตีตัวเองแรงสักที“คุณไล่ผม?” ธาดาขยับตัวออกห่างแต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น“เปล่า แค่เห็นว่าคุณมาน่าจะเหนื่อยมากนอนห้องใหญ่น่าจะดีกว่
ตีตรารัก จัดการเสี้ยนหนามให้สิ้นซาก
เหนือน่านฟ้าภายในห้องผู้โดยสารธาดาและดิวกำลังปรึกษากันอย่างเคร่งเครียด เวลานี้มีเพียงบุคคลเดียวที่สามารถเรียกคืนอำนาจกลับมาให้พวกเขาได้“พวกมันรู้เห็นกันหมดเลยสินะ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นลูกน้องของดิวส่งข่าวมาบอกตอนนี้อีกฝ่ายได้ดึงผู้ร่วมลงทุนไปได้เกินครึ่งแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้มีผลต่อหุ้นมากนักแต่หากเสียงเอนเอียงไปมากขนาดนี้ก็มีสิทธิ์ที่อีกฝ่ายจะเอาข้อนี้ มาทวงตำแหน่งคืนจากเขาได้“กูถึงบอกมึงไงว่าพวกนั้นมันเขี้ยวลากดินกันทั้งนั้น” ที่ผ่านมาเขาคอยสอดส่องพฤติกรรมของเจ้าของกาสิโนคนเก่าอยู่เสมอ เพราะไม่เคยไว้ใจพวกจิ้งจอกนี้เลยแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเพลี่ยงพล้ำจนได้“มันลงมือได้เร็วแบบนี้แสดงว่าได้วางแผนกันไว้แล้วตั้งแต่แรก”“ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ที่มันยอมเซ็นให้เราเพราะคิดไว้อยู่แล้วถ้าเป็นมัน คนอื่นต้องยอมแน่”“แล้วลูกน้องมึงว่าไงบ้าง”“ไม่ต้องห่วงพวกนั้น กูผิดเองที่ไม่จัดการขั้นเด็ดขาดกับมันไปซะ” นึกมาถึงจุดนี้ ดิวถึงกับขบกรามแน่น ตัวเองตีงูแค่พอหลังหักผลสุดท้ายมันก็แว้งกลับมาทำร้ายธาดาละจากเครื่องมือสื่อสารหันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าอ่อนลง“มึงไม่ได้ผิด พวกมันแค่ไม่ยอมรับความจริงต่างหาก บริหาร
ตีตรารัก เรื่องหัวใจมันซับซ้อน
ณภัทรขยับตัวเมื่อรู้สึกถึงความเมื่อยล้าของท่อนแขน สายตาคมเหลือบมองด้านข้างจากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเมื่อเห็นใบหน้านวลเนียนเป็นเพราะมีหัวเล็กหนุนอยู่นี่เองถึงได้รู้สึกชาอย่างนี้ เขาดันตัวขึ้นนั่งดึงแขนออกมาโดยไม่ให้รบกวนอีกคน อยากตื่นขึ้นมาแล้วเห็นแพรวพรรณนอนเคียงข้างแบบนี้ทุกวันเหลือเกิน“คงเหนื่อยมากเลยสินะ พี่ไปอาบน้ำก่อนนะครับ” เสียงทุ้มบอกกับคนที่ยังหลับสนิท หย่อนขาลงจากเตียง หยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป“อืม...” เสียงแผ่วเบาครางผ่านลำคอเมื่อเริ่มรู้สึกตัว เธอมองหาอีกคนว่าหายไปไหน ได้คำตอบเมื่อเขาเปลือยท่อนบนเดินออกมาจากห้องน้ำ“ตื่นแล้วเหรอครับ”“ค่ะ พี่ตื่นนานแล้วเหรอ”“สักพักนี่เอง ทำไมตื่นเร็วนักล่ะ” ณภัทรหย่อนตัวลงนั่งข้างเจ้าของใบหน้าหวาน เขาก้มไปหอมแพรวพรรณฟอดใหญ่“จะนอนต่อหรือลุกไปอาบน้ำ” เมื่อยังเห็นร่องรอยความอ่อนเพลียเขาจึงเอ่ยถามด้วยสุ้มเสียงนุ่มนวล“อาบน้ำ บ่ายนัดกับเขมไว้จะไปคุยเรื่องงานกันค่ะ”“ทำงานต่อเลยเหรอ ไหวหรือเปล่า”พอได้ยินอย่างนั้นแพรวพรรณก็ขยับตัว ผุดลุกนั่งเคียงคู่กับณภัทรก็ถูกลำแขนใหญ่โอบกอดทันทีเช่นกัน“ดื่มได้ก็ต้องทำงานได้สิ หรือพี่ไม่เชื่อ?” เธอ
ตีตรารัก ทวงคืนเวลาที่สูญเสียไปกลับมา NC
ท่ามกลางความมืดมิดของถนนหนทาง รถยนต์หรูคันหนึ่งกำลังขับเคลื่อนทะยานมุ่งหน้าไปสู่ถนนสายเล็ก แสงไฟจากสองฟากฝั่งสะท้อนเข้ามาภายใน เห็นเรือนร่างชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอิงแอบกันอยู่ด้านหลังแพขนตางอนยาวปิดลงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์สร้างความมึนเมาจนร่างกายเอนเอียงยังดีมีลำแขนแข็งแกร่งโอบกอดพยุงไม่ให้ล้มไปกองที่เบาะแม้ว่าสติจะเลือนรางทว่าก็พอจำเส้นทางนี้ได้เป็นอย่างดี ณภัทรไม่ได้จะพาเธอกลับไปส่งบ้านนั่นเพราะได้มุ่งหน้าไปยังบ้านพักส่วนตัวของเขาต่างหากตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอซ่อนความรู้สึกถวิลหาณภัทรเอาไว้จนลึกสุดใจ ต่อให้รักเขามากแค่ไหนก็ไม่อาจทรยศพ่อผู้ล่วงลับไปได้แล้วยังมีแม่และอาสาวยังคงเจ็บปวด ใครเลยจะล่วงรู้ทุกค่ำคืนในความทรงจำมันย้อนกลับมาทำร้ายเธอเจ็บปวดมากแค่ไหนหรือแม้แต่การพบเห็นณภัทรผ่านสื่องานสังคมซึ่งเลี่ยงไม่ได้ยิ่งก่อให้เกิดความโหยหาเขามากขึ้นแพรวพรรณขยับร่างกายเมื่อความรู้สึกเหล่านั้นสะท้อนเข้ามาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง“เมื่อยหรือเปล่า” โทนเสียงอบอุ่นเอ่ยถาม สายตาพิสมัยมองใบหน้าหวาน“ไม่”“ไม่โกรธใช่ไหมที่พี่ไม่พากลับบ้าน พาแพรวมาที่นี่”“แล้วถ้าแพรวบอกว่าโกรธพี่จะพาแพรวกลับไหม”“ไม่อย
ตีตรารัก คนของสกุลวาณิชย์ NC
คล้อยหลังพ่อเลี้ยงเมธาไป เขมจิราก็หันมามองค้อนคนที่ยืนอยู่ด้านข้างวงแขนกว้างยังโอบกอดเธอไว้ไม่ห่าง เข้าใจอยู่หรอกว่าหวงมากแต่เมื่อครู่ไม่เกินไปหน่อยเหรอน่าจะรู้หากเกี่ยวกับงานตนเองจริงจังมากแค่ไหน ทำไมถึงไม่อะลุ่มอล่วยให้กันบ้าง พ่อเลี้ยงเมธาก็ไม่ได้มีท่าทีหยาบคายกับพวกเธอสักหน่อย พอคิดมาถึงจุดนี้ดวงตากลมโตก็ยิ่งทอแสงวาวโรจน์มากขึ้นไปอีกทว่าเพียงไม่นานเขมจิราก็สะบัดหน้าหลบสายตาเรียวคมไปอีกทาง ในแววตาคู่นั้นพอจ้องนานทำหัวใจหวั่นไหวอย่างไม่น่าให้อภัยเลยจริง ๆ!และดูเหมือนว่าไม่ได้มีแค่ตนเองหรอกที่ถูกคุมเข้มแพรวพรรณก็ไม่ต่างกัน ชายหนุ่มข้างกายทั้งตีหน้าเคร่งขรึม แล้วยังเอ่ยพึมพำอยู่เนือง ๆ อีกด้วยครั้นจะเข้าไปช่วยแก้ต่างให้แค่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย ดังนั้นเขมจิราจึงเดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งอยู่ตำแหน่งเดิมโดยมีธาดาเดินตามมาหย่อนสะโพกนั่งตรงขอบพนักโซฟาด้านข้างครึ่งชั่วโมงให้หลัง“จะกลับหรือยังคุณเมาแล้วนะเขม”“คุณอยากกลับก็กลับไปก่อนสิฉันกลับกับชาก็ได้”“ไม่เอาน่าที่รัก” เขาก้มลงไปกระซิบข้างใบหูสวยสายตาเรียวคมกวาดมองไปโดยรอบเวลานี้ผู้คนเริ่มบางตาไปมากจนกระทั่งมาหยุดที่ณภัทร มาเฟียหนุ่
ตีตรารัก เพราะความหึงเป็นเหตุ
พื้นที่ของชั้นหนึ่งและสองถูกตกแต่งให้เป็นห้องจัดเลี้ยงอย่างหรูหรา เครื่องดื่มมากมายได้จัดเตรียมไว้ให้แขกคนสำคัญของทีคลับอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่ว่าผู้ใดต้องการ เครื่องดื่มประเภทไหน บาร์เทนเดอร์ล้วนจัดให้ทั้งสิ้น โดยไม่ทำให้มาผู้เป็นเจ้านายเสียหน้าแม้แต่นิดเดียวเวลาล่วงเลยมาเกือบสองชั่วโมงนับจากธาด
ตีตรารัก จะสู้ไหม?
ครั้นได้แกล้งคนด้านหลังดวงหน้าหวานเต็มไปด้วยรอยยิ้มเบิกบานก็พาตัวเองออกมาจากห้อง แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นพื้นที่ของตนออกมาได้ไกลสีหน้าแช่มชื่นก็พลันคลายลงเหลือเพียงยิ้มละมุน“จะมาทำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะ” สุ้มเสียงเป็นกันเอง เอ่ยถามคนตัวสูงเบื้องหน้า“ผมนึกว่าพี่จะไม่มีแขกนี่น่า”คำว่า ‘แขก’ ที่เอ่ยออกมาจ
ตีตรารัก รอยร้าวที่รอการรักษา
ทิวกำลังใช้สายตาอันเฉียบคมของตนเอง พินิจพิเคราะห์เพื่อนซี้ว่าเวลานี้ณภัทรกำลังคิดอะไรอยู่“ไม่ไปหาน้องแพรวของมึงเหรอวันนี้”“จะเอาไงกับกูกันแน่ ไม่อยู่ก็บ่นว่าไม่ทำงาน พออยู่ก็มาถามว่าไม่ไปเหรอ เป็นอะไรมากไหม?”“ถามแค่นี้ ทำเป็นมีอารมณ์ ตอบ ๆ มาก็จบแล้วป่ะวะ”“กลัวมึงยึดตำแหน่งก็เลยไม่ไป”“เอาดี ๆ
ตีตรารัก หัวใจมันเอนเอียงไปนานแล้ว
ย่างเข้าสู่กลางดึกของวันมานานแล้ว ทว่าคนหลับด้วยความอ่อนเพลียพึ่งจะเริ่มขยับตัวภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ พอลืมตาขึ้นก็เห็นเจ้าของใบหน้าเรียบนิ่งนั่งอยู่ข้างกันเป็นสิ่งแรก“คุณยังไม่นอนอีกเหรอ” น้ำเสียงแหบแห้งถามธาดาพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สองมือกำผ้าปูขึ้นมาปิดบังความอวบอิ่มไว้“ยัง ผมพึ่งดู
Anda juga akan menyukai
บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า156.1K Dibacaวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์72.4K Dibacaเด็กเสี่ย NC-25
C120.2K Dibacaบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น93.2K Dibacaสาวสองผัว
พลับพลึงดำ31 Dibacaทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90
Chawin2.0K DibacaYou are my everything ความรักของเขา...คือเธอ (จบแล้ว)
ปทุมวดี120 Dibacaไม่ควรรัก คนหมดใจ
Kaeru write1.5K Dibaca
