ตอนที่ 15 : สนามรบ (1)

บทที่ 5

ผ่านพ้นไปครึ่งวันแล้ว 

ซูลี่ที่ยังไม่ได้ยินข่าวคราวอะไรเลย นางก็ยิ่งรู้สึกเป็นกังวลมากขึ้นไปอีก นางไม่สามารถนั่งนิ่งนอนใจอยู่เฉย ๆ ได้จริง ๆ

และในขณะที่ซูลี่กำลังเดินวนไปมาด้วยความเป็นกังวลอยู่นั้น ทหารคนหนึ่งก็วิ่งกลับเข้ามาที่ค่าย ซูลี่จึงรีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันที พร้อมกับถามเขาขึ้น “ที่สนามรบเป็นเช่นไรบ้าง?” 

“ตอนนี้ทางฝ่ายศัตรูกำลังได้เปรียบเราไม่มาก ท่านแม่ทัพทั้งสามยังคงรับมือไหว แต่ตอนนี้ท่านแม่ทัพหลี่ถูกธนูยิงเข้าปักอก และยาที่นำติดกองกำลังทหารไปด้วยก็เกิดหมดขึ้นมา ข้าจึงรีบกลับมาเอาถึงที่ค่ายนี้”

เมื่อได้ยินว่าท่านแม่ทัพหลี่ได้รับบาดเจ็บ แถมกำลังตกอยู่ในอันตราย ซูลี่จึงรีบเสนอตัวขึ้นทันที “งั้นให้ข้าไปกับเจ้าด้วย ข้าต้องไปพาตัวท่านแม่ทัพหลี่ออกมาจากการต่อสู้เพื่อรักษาตัวก่อน”

“คงไม่ได้หรอกครับคุณหนูหวาง หากท่านแม่ทัพหวางเห็นคุณหนูเข้าไปในสนามรบแบบนั้น มีหวังท่าน   แม่ทัพหวางได้กังวลมากขึ้นกว่าเก่า” ทหารคนนั้นตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นกังวล

“งั้นข้าก็จะไม่ให้ท่านพ่อเห็น” พูดจบ นางก็รีบวิ่งเข้าไปหยิบชุดยาออกมา และวิ่งไปยังทางสนามรบทันที

“คุณหนูหวาง คุณหนูหวาง คุณหนูจะทำแบบนี้ไม่ได้นะขอรับ” ทหารคนนั้นวิ่งตามของซูลี่ไป พร้อมกับตะโกนร้องห้ามนางไว้ แต่แม่หญิงไทยใจเด็ดผู้นี้ก็ไม่ฟังเขาเลยแม้แต่น้อย 

ซูลี่วิ่งมาถึงยังสนามรบ นางออกค้นหาท่านแม่ทัพหลี่จากกองทหารที่บาดเจ็บ แต่หาเท่าไหร่ก็หาเขาไม่พบเสียที

“ท่านไปอยู่ไหนนะ?” ซูลี่พูดกับตัวเองเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

“คุณหนูหวาง ท่านแม่ทัพหลี่อยู่ทางนี้ขอรับ” ทหารที่วิ่งตามซูลี่มา ตะโกนร้องเรียกนางเสียงดัง ซูลี่จึงรีบเดินไปตามเสียงเรียกของเขาทันที

           

และเมื่อไปถึง ซูลี่ก็พบกับท่านแม่ทัพหลี่ที่กำลังนอนจมกองเลือดอย่างหมดสติ นางจึงนั่งลงตรงหน้า     ร่างใหญ่ของเขา แล้วใช้มือตบเบา ๆ ที่หน้าของเขาเพื่อให้เขาตื่นรู้สึกตัวขึ้นมา

“ท่านแม่ทัพหลี่ ท่านแม่ทัพหลี่ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ” ซูลี่ตะโกนเรียกเขาด้วยความร้อนรนใจ แต่ร่างใหญ่ในชุดเกาะที่มีลูกธนูปักอยู่ที่อกนั้นยังคงนอนแน่นิ่งไม่ตอบสนองใด ๆ

ซูลี่แนบหูของนางลงบนหน้าอกของเขาเพื่อฟังเสียงหัวใจ นางพบว่าเสียงหัวใจของเขาเริ่มแผ่วลงแล้ว นางจึงต้องรีบทำอะไรสักอย่าง

ซูลี่หันหน้าไปหาทหารคนเดิมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นาง พร้อมกับถามเขาขึ้น “เรารักษาท่านแม่ทัพหลี่ที่นี่ได้เลยหรือไม่?”

“ไม่ได้ขอรับคุณหนูหวาง ตรงนี้คือกองทหารที่บาดเจ็บและล้มตาย อีกไม่นานพวกเหล่าศัตรูจะกลับมาที่ตรงนี้เพื่อฆ่าเหล่าทหารที่บาดเจ็บให้ตายหมดสิ้น เราต้องรีบนำท่านแม่ทัพหลี่ออกไปจากตรงนี้ให้ไวที่สุดขอรับ” ทหารคนเดิมตอบกลับมาด้วยความร้อนรนใจเช่นกัน

“งั้นมีทางเดียวที่ข้าจะปลุกให้เขาตื่นได้” พูดจบ ซูลี่ก็จูบลงที่ริมฝีปากของท่านแม่ทัพหลี่ที่กำลังเต็มไปด้วยเลือด นางแบ่งลมหายใจของตนเองผ่านเข้าสู่ริมฝีปากของเขา และไม่ถึงนาที ท่านแม่ทัพหลี่ก็รู้สึกตัวขึ้นมาทันที

“ซูลี่! เจ้ามาที่นี่ได้เช่นไร?” ท่านแม่ทัพหลี่ถามขึ้นทันทีที่เข้าเปิดตาขึ้นมา

“ท่านนี่ช่างสงสัยได้ตลอดเวลาเสียจริง ไว้รอดกลับไปได้แล้วข้าจะบอกท่านก็แล้วกัน” พูดจบ ซูลี่และทหารคนเดิมคนนั้นก็แบกร่างของท่านแม่ทัพหลี่กลับไปยังค่ายทหารทันทีอย่างทุลักทุเล

เมื่อซูลี่และทหารผู้นั้นนำร่างใหญ่ที่บาดเจ็บปางตายของท่านแม่ทัพหลี่มาถึงที่ค่ายทหารแล้ว หมอประจำค่ายทหารนี้ก็รีบเข้ามารักษาท่านแม่ทัพหลี่ทันที

หลังจากนั้นไม่นานนัก เหล่ากองกำลังทหารก็เดินทางกลับมาที่ค่ายด้วยเสียงโห่ร้องดีใจ เป็นการบ่งบอกว่าพวกเขาได้รับชัยชนะมาแล้ว

ซูลี่รีบวิ่งเข้าไปกอดท่านแม่ทัพหวางด้วยความดีใจที่เขายังคงปลอดภัยดี

ท่านแม่ทัพหวางรู้สึกดียิ่งนักที่คอยมีซูลี่คอยเป็นห่วงเป็นใยเขาอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่กองกำลังทหารกำลังแสดงความดีใจต่อชัยชนะ แต่สีหน้าของท่านแม่ทัพหวางกับไม่สู้ดีนัก

“ท่านพ่อ เหตุใดสีหน้าของท่านจึงไม่ดีกับชัยชนะครั้งนี้?” ซูลี่ถามท่านแม่ทัพหวางขึ้นด้วยความสงสัย

“ข้า ... ข้าทำผิดต่อเจ้า ข้าได้ทำให้โชคชะตาของเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว” ท่านแม่ทัพหวางตอบกลับด้วย     ความเจ็บปวด

ซูลี่ที่งงงวยกับคำตอบของท่านแม่ทัพหวาง นางจึงถามเขาขึ้นต่อ “ท่านหมายความว่าเช่นไรกัน? ข้าไม่เห็นจะเข้าใจที่ท่านพูดเลย”

“ในขณะทำศึก แม่ทัพหลี่ได้ถูกธนูยิงเข้าที่หน้าอกจนบาดเจ็บสาหัส แต่ข้าก็ไม่สามารถละทิ้งหน้าที่ของผู้นำทัพเพื่อไปช่วยเขาได้ เพราะในช่วงเวลานั้นฝ่ายศัตรูกำลังได้เปรียบ แต่เมื่อเราได้ชัยชนะมาแล้ว ข้าจึงรีบกลับไป   ตามหาแม่ทัพหลี่ แต่เมื่อไปถึงข้าก็ไม่พบเขาอีกแล้ว ข้าเกรงว่า ... แม่ทัพหลี่จะถูกศัตรูฆ่าตายไปเสียแล้ว ข้าขอโทษนะซูลี่ ฮืออออออออออออออออออ” ท่านแม่ทัพหวางพูดขึ้นทั้งน้ำตา

“ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องร้องไห้ไป ท่านแม่ทัพหลี่ยังไม่ตาย” ซูลี่พูดขึ้น

“เจ้าหมายความว่าเช่นไร?” คราวนี้เป็นฝ่ายที่ท่านแม่ทัพหวางต้องงงงวยกับคำพูดของซูลี่บ้าง

_______________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^