ฉันคือกัญญพัชร - 35%

เพชรไพลินนั่งเงียบมาตลอดทางจนกระทั่งถึงบ้าน หญิงสาวขึ้นห้องของตัวเองได้ก็ปิดประตูแล้วล็อก ก่อนเดินไปซุกหน้ากับหมอนและปล่อยโฮออกมาเต็มเสียง

ไม่อยากเชื่อเลยว่าภายในระยะเวลาไม่กี่วัน ชีวิตของเธอจะพลิกผันได้ขนาดนี้ จากที่กำลังจะได้แต่งงานกับคนรักก็ต้องมาล้มเลิกไปเพราะอุบัติเหตุ อีกทั้งวิญญาณยังมาอยู่ในร่างของคนอื่น ต้องเป็นใครอีกคนซึ่งเธอไม่เคยรู้จัก ต้องมาอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย รอบตัวมีแต่คนแปลกหน้า แต่ก็ต้องทำเหมือนรู้จักพวกเขาเป็นอย่างดี ทว่าเรื่องเหล่านั้นเทียบกันไม่ได้เลยกับการที่ต้องมารับรู้ว่าร่างกายของตัวเองกำลังจะถูกเผาให้เป็นเถ้าถ่าน

ความหวังที่จะได้กลับเข้าร่างไม่มีอีกต่อไปแล้ว...ร่างของเธอตายไปแล้วจริงๆ

หญิงสาวรู้สึกอึดอัด อยากระบายเรื่องบ้าๆ เหล่านี้ให้ใครสักคนฟัง แต่ก็ไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร เธออยากพูด อยากสารภาพความจริงทั้งหมดออกไป แต่พอนึกถึงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรักอย่างท่วมท้นของบิดามารดาของกัญญพัชรก็ทำให้เธอพูดไม่ออก ทำได้เพียงปิดปากเงียบแล้วสวมบทเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของพวกท่านต่อไป

เสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้เพชรไพลินเงยหน้าขึ้นมาจากหมอน ครั้นได้ยินเสียงมารดาที่กำลังเรียกอยู่หน้าประตูก็รีบเช็ดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลวกๆ แล้วรีบเดินไปเปิดประตูให้ท่านเข้ามาในห้อง

“พัชเป็นอะไรลูก ทำไมถึงร้องไห้จนตาบวมขนาดนี้ ใครทำอะไรพัชรึเปล่า บอกแม่ได้ไหม...หรือว่าถูกพี่วินทร์เขาดุมาอีกลูก”

กัญญายกมือขึ้นลูบหน้าลูบตาบุตรสาวอย่างแสนรัก ก่อนจะจูงมือพาเดินไปนั่งบนโซฟาตัวยาวที่อยู่ปลายเตียง

“ไม่เกี่ยวกับอีตา...ไม่เกี่ยวกับพี่วินทร์หรอกค่ะ ความจริงแล้วพัชแวะไปที่วัดมาถึงเพิ่งรู้ว่าพรุ่งนี้เขาจะเผาศพแล้ว” หญิงสาวตัดสินใจบอกไปตามตรงอย่างไม่ปิดบัง เพราะคิดว่าอย่างไรเสียมารดาก็คงสอบถามสมบัติซึ่งเป็นคนขับรถพาเธอไปวันนี้อยู่แล้ว

กัญญาถอนหายใจแผ่วเบา ตั้งแต่เกิดเรื่องก็ได้แต่ส่งพวงหรีดไปให้อีกฝ่ายเพื่อแสดงความเสียใจ ยอมรับว่าตอนแรกที่รู้เรื่องอุบัติเหตุ เธอโกรธคู่กรณีมากที่ขับรถประมาทจนทำให้คนอื่นเดือดร้อน ทว่าพอรู้ว่าบุตรสาวของตนไม่เป็นอะไรมาก แต่อีกฝ่ายถึงกับเสียชีวิตความโกรธจึงเปลี่ยนเป็นความเห็นใจเข้ามาแทนที่

“มันไม่ใช่ความผิดของหนูนะลูก”

“ค่ะ ไม่ใช่ความของพัช แต่เป็นความผิดของ...ผู้หญิงคนนั้น”

เพชรไพลินหลุบตาลงมองมือของตัวเอง เพราะละอายใจเกินกว่าจะมองหน้ามารดาของกัญญพัชรได้อย่างเต็มตา เธอเป็นคนผิด เรื่องนี้คือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ แต่คนที่เสียชีวิตไปกลับเป็นคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างกัญญพัชร ขณะที่คนผิดอย่างเธอกลับมายึดร่างกายนี้อยู่อย่างถาวร

“พรุ่งนี้พัชขอไปงานเผาศพได้ไหมคะคุณแม่ วันนี้พัชได้คุยกับภูมิ เอ่อ...คุณภูมิบดินทร์ คู่หมั้นของคนตายน่ะค่ะ เขาขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น และไม่ว่าอะไรหากว่าพัชจะไปร่วมงานด้วย”

“มันจะดีหรือลูก แม่ว่าให้เลขาฯ คุณพ่อไปแทนก็ได้นะ” กัญญาเป็นห่วงความรู้สึกของบุตรสาว เพิ่งพักฟื้นร่างกายได้ไม่นาน จึงไม่อยากให้มีเรื่องอะไรมากระทบกระเทือนจิตใจ

“พัชอยากไปค่ะคุณแม่ ให้พัชได้ส่งผู้หญิงคนนั้นด้วยตัวเองเถอะนะคะ” พอคิดถึงเรื่องนี้น้ำตาก็พานจะไหลออกมาอีกครั้ง จะมีใครเป็นอย่างเธอบ้าง ที่ต้องไปเผาร่างกายของตัวเองให้ดับสลายไป

“ตามใจลูกเถอะถ้าคิดดีแล้ว...อยากให้แม่ไปเป็นเพื่อนไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ให้น้าบัติไปส่งพัชเหมือนเดิมก็ได้ค่ะ”

เพชรไพลินบีบมือของท่านเบาๆ ก่อนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงชูมือข้างที่เคยสวมแหวนหมั้นขึ้นมาให้ท่านเห็น

“พัชถอนหมั้นกับพี่วินทร์แล้วนะคะ” เธอพูดพลางยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกถึงสีหน้าโกรธกรุ่นของรวินทร์ ขณะที่ผู้เป็นมารดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“ถอนหมั้น! ทำไมล่ะลูก ทำไมถึงถอนหมั้น ก็ไหนหนูบอกว่าจะไม่มีวันถอนหมั้นเด็ดขาดไง”

เพชรไพลินลอบถอนหายใจ เกือบหลุดปากออกไปแล้วว่าผู้ชายคนนั้นไม่ควรค่าแก่การเสียดายสักนิด แต่คำพูดที่กล่าวออกไปกลับเป็นอีกอย่าง

“พัชมาคิดดูดีๆ แล้ว พัชว่าความจริงพัชไม่ได้รักพี่วินทร์แบบนั้นค่ะ อาจจะเป็นเพราะประสบการณ์จากอุบัติเหตุครั้งนี้มั้งคะที่ทำให้พัชตาสว่าง...เอ่อ พัชหมายถึงว่ารู้ใจตัวเองมากขึ้น เราตกลงจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันเหมือนเดิมแล้วค่ะคุณแม่ พัชว่าคบกันแบบนี้สบายใจกว่ากันเยอะเลย บอกตรงๆ นะคะว่าพอถอนหมั้นไปแล้วพัชรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ”

กัญญามองบุตรสาวอย่างจับผิด ก่อนหน้านี้กัญญพัชรหลงรักรวินทร์อย่างหัวปักหัวปำมากแค่ไหนทุกคนต่างรู้ดี แต่ท่าทางสบายอกสบายใจเหมือนยกภูเขาออกจากอกของบุตรสาวก็ทำให้ไม่เชื่อไม่ได้

“แล้วนี่คุณพ่อรู้รึยัง” เรื่องถอนหมั้นเป็นเรื่องใหญ่ แต่การที่ฝั่งนั้นยังไม่มีใครโทร. แจ้งข่าวอะไรก็แสดงว่ารวินทร์คงยังไม่ได้บอกกล่าวให้บิดามารดารู้

“ยังค่ะ พัชว่าจะลงไปบอกอยู่ แต่คุณแม่ก็ขึ้นมาก่อน จริงสิคะ ของหมั้นมีอะไรบ้างคะคุณแม่ พัชอยากให้ส่งคืนเขาไปให้หมดค่ะเผื่อพี่วินทร์จะได้เอาไปหมั้นผู้หญิงคนอื่น ตอนที่เจอกันพัชคืนแค่แหวนไปอย่างเดียวเอง”

“ขอแม่คุยกับคุณพ่อเขาก่อนนะ ทางฝ่ายนู้นเขาก็ยังไม่เห็นโทร. มาพูดอะไรเลย” กัญญาตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะใจหนึ่งก็คิดว่าบุตรสาวคงแค่งอนรวินทร์และอยากให้อีกฝ่ายมาง้อ

“เราถอนหมั้นกันแล้วจริงๆ ค่ะ พัชไม่อยากหมั้นแล้วค่ะคุณแม่ นะคะ พัชขอร้องละ” หญิงสาวโอบเอวมารดาแล้วซุกแก้มลงกับไหล่ของท่านอย่างออดอ้อน เธอเห็นในฝันว่ากัญญพัชรชอบทำแบบนี้กับบิดามารดาอยู่บ่อยๆ จึงลองทำดูบ้าง แต่คงกล้าทำกับมารดาเพียงคนเดียว ส่วนบิดานั้นคงต้องใช้เวลาทำความคุ้นเคยอีกสักระยะก่อน

ช่วงสายของวันถัดมา รวินทร์เดินออกมาจากห้องน้ำโดยใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับผมที่เปียกจากการสระ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ชายหนุ่มก็โยนผ้าขนหนูทิ้งลงตะกร้าแล้วหยิบชุดออกมาสวมอย่างใจเย็น หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้วจึงเดินมาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง พลันสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับแหวนหมั้นซึ่งวางอยู่ข้างโทรศัพท์

ตาคมกริบมองเลยไปที่นาฬิกาอย่างลืมตัว ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววว่ากัญญพัชรจะติดต่อมา กระนั้นเขาก็ยังปลดล็อกโทรศัพท์เพื่อดูให้แน่ใจว่าระหว่างที่เขากำลังอาบน้ำอยู่ หญิงสาวได้โทร. หาหรือส่งข้อความมาบ้างหรือไม่ ครั้นเปิดดูก็เห็นว่าไม่มีการติดต่อจากกัญญพัชรแม้แต่ข้อความเดียว มีเพียงข้อความทักทายจากปานฤทัย ผู้หญิงที่เขากำลังควงอยู่ตอนนี้ ชายหนุ่มอดแปลกใจไม่ได้...กัญญพัชรตัดใจจากเขาได้จริงหรือ

เรื่องถอนหมั้นเขายังไม่ได้บอกบิดามารดาให้ทราบ เพราะเขาต้องการความมั่นใจมากกว่านี้ก่อนว่าหญิงสาวจะไม่มางอแงกับเขาทีหลัง แม้จะโล่งอกอยู่ลึกๆ แต่ก็ยอมรับว่ารู้สึกแปลกๆ ที่เธอหมดเยื่อใยกับเขาได้เร็วขนาดนี้

ชายหนุ่มหยิบแหวนหมั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ แหวนวงนี้บิดาของเขาสั่งทำเป็นพิเศษเพราะกัญญพัชรไม่ชอบเพชรเม็ดใหญ่ อีกทั้งยังใช้เพชรน้ำงามที่สุดมาทำอีกด้วย เขายังจำสีหน้ายินดีจนน้ำตาคลอของหญิงสาวตอนที่เขาสวมแหวนได้อยู่เลย แต่ไม่นานนักภาพนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยท่าทีไม่แยแสของเธอเมื่อวาน

ความจริงวันนี้เขาเตรียมตัวรับมือกับบิดามารดาของกัญญพัชรเต็มที่ เพราะคิดว่าหญิงสาวต้องร้องห่มร้องไห้แล้วเล่าเรื่องถอนหมั้นให้ท่านทั้งสองฟังแน่นอน และวันนี้ก็น่าจะเป็นวันที่ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายจะมาเจรจากันอย่างจริงจังเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่จนถึงขณะนี้ก็ยังไม่มีวี่แววอะไรเลย

เสียงเคาะประตูไม่เบานักทำให้รวินทร์รู้ทันทีว่าผู้ที่ยืนอยู่หน้าห้องเป็นใคร ชายหนุ่มเก็บแหวนไว้ในลิ้นชักโต๊ะหัวเตียงก่อนเดินไปเปิดประตูให้ท่าน

“นี่แกถอนหมั้นกับหนูพัชแล้วรึไอ้วินทร์”

ทันทีที่ประตูเปิดออก ผู้เป็นบิดาก็โพล่งขึ้นมาเสียงดังลั่น

“ครับ” รวินทร์เหยียดยิ้มมุมปาก ผิดจากที่เขาคาดการณ์ไว้ที่ไหน กัญญพัชรต้องร้องไห้ขอให้บิดาเขามาช่วยพูดแน่นอน

“ทำไมแกทำอย่างนี้วะไอ้วินทร์ ทำอะไรไม่ปรึกษาพ่อแม่ก่อนอย่างนี้ได้ยังไง แล้วดูซิเนี่ย ทางนั้นเขาโทร. มาบอกว่าจะเอาของหมั้นทั้งหมดมาคืนให้ภายในวันนี้ โธ่เอ๊ย แสดงว่าพวกแกสองคนจะต่างคนต่างอยู่จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย แล้วแกจะต้องเสียใจที่ปล่อยให้หนูพัชหลุดมือ”

บิดายังคงบ่นอย่างต่อเนื่อง แต่ข้อความเหล่านั้นไม่เข้าหูรวินทร์เท่าไร เพราะเขารู้สึกสะดุดหูตั้งแต่ท่านพูดว่าอีกฝ่ายจะนำของหมั้นหมายมาคืนให้ภายในวันนี้แล้ว

กัญญพัชร...เธอเอาจริงใช่ไหม