รถไฟสองขบวน - 35%

หลังจากให้ช่างกล้องทั้งสองคนเก็บภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพชรไพลินก็หยิบเพชรเม็ดที่ไร้ตำหนิขึ้นมาถือไว้ระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ เธอเคยอ่านในหนังสือมาบ้างแล้วถึงวิธีการดูเพชรแท้กับเพชรเทียม แต่กระนั้นก็ยังอยากเห็นด้วยตาของตัวเองสักครั้ง

“เราจะแยกเพชรแท้กับเพชรเทียมออกจากกันได้ยังไงคะ” เธอเอ่ยปากถามโดยที่สายตาไม่ละไปจากเพชรในมือ

รวินทร์เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงแล้วเปิดลิ้นชักหยิบเครื่องมือบางอย่างมาวางลงบนโต๊ะ เครื่องมือที่ว่ามีลักษณะคล้ายกล่องสี่เหลี่ยมยาวประมาณหนึ่งฝ่ามือ ส่วนหัวของมันเรียวเล็กลงมาเหมือนปากกาเมจิก

“สมัยนี้มีเครื่องตรวจเพชร ถ้าอยากรู้ก็แค่เอาเพชรเม็ดนั้นไปตรวจ เครื่องมันก็จะแจ้งให้รู้เลยว่าเป็นเพชรแท้หรือเพชรปลอม แต่ข้อเสียก็คือมันไม่สามารถแยกได้ว่าเป็นเพชรแท้จากธรรมชาติหรือเพชรสังเคราะห์”

ชายหนุ่มอธิบายพลางทดลองทำให้ดูด้วยการนำส่วนหัวที่คล้ายปากกาจิ้มลงไปที่หน้าเพชร สักพักแถบไฟสีแดงก็ขึ้นจนถึงระดับสูงสุดแล้วส่งเสียงปี๊บๆ เบาๆ

เพชรไพลินข่มใจไม่กลอกตามองเพดานเพราะเรื่องเครื่องตรวจเพชรนี้เธอรู้อยู่แล้ว แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้เพราะเธอถามเขาไม่เคลียร์เอง

“พัชหมายถึงการทดสอบด้วยตนเองหรือดูด้วยตาเปล่าน่ะค่ะ”

“วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือการส่องกับแสงยูวีเหมือนเวลาที่เราตรวจแบงก์ปลอมนั่นแหละ ใช้เครื่องเดียวกัน ถ้าเป็นเพชรแท้จะเรืองแสงสีฟ้าเท่านั้น แต่ถ้าเป็นสีอื่นให้เดาไว้ก่อนว่าเป็นเพชรปลอม แต่วิธีนี้มันไม่ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะเพชรแท้บางเม็ดก็ส่องแล้วไม่เจอสีฟ้าก็มี...อีกวิธีหนึ่งนั่นก็คือวางเพชรคว่ำไว้กับหนังสือ ถ้าสามารถมองเห็นตัวอักษรผ่านเพชรได้แสดงว่าเป็นเพชรปลอม” เขาพูดพลางหยิบเพชรอีกเม็ดมาวางบนฝ่ามือก่อนพูดต่อ

“แต่วิธีที่ไม่แนะนำให้ทำก็คือการตรวจสอบคร่าวๆ อย่างการใช้ไอน้ำหรือฟ็อกกี้ เทสต์ด้วยการเป่าไอออกจากปากเราเหมือนเวลาที่เราทำให้กระจกเป็นฝ้าน่ะ เขาบอกกันว่าถ้าทำแล้วมีไอน้ำเกาะอยู่นานเกินหนึ่งนาทีแสดงว่าเป็นเพชรปลอม แต่ถ้าเกาะแป๊บเดียวแล้วจางไปอย่างรวดเร็วหรือแทบไม่เกิดอะไรขึ้นเลยแสดงว่าเป็นเพชรแท้”

เขาเป่าไอออกจากปากของตัวเองใส่เพชรเม็ดนั้น แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้นแม้แต่น้อย เพชรไพลินจึงลองทำบ้างก็ได้ผลอย่างเดียวกัน รวินทร์จึงพูดเสริมอีก

“พี่คิดว่าวิธีนี้มันไม่ได้ผลเพราะขึ้นอยู่กับสภาพอากาศตอนนั้นด้วย ทางที่ดีอย่าใช้จะดีกว่า” เขาวางเพชรลงบนโต๊ะที่มีไฟส่องสว่างจากพื้นกระจก ก่อนอธิบายต่ออย่างใจเย็น

“ความจริงมันมีอีกหลายวิธีที่จะตรวจสอบ อย่างเช่นการดูความหนาแน่น การส่องดูความคมเฉียบของขอบที่เจียระไน การดูเหลี่ยมเพชรซึ่งจะต้องไม่พบเส้นซ้อนด้านใน วิธีพวกนี้จะต้องเป็นคนที่ชำนาญในการดูเพชรอยู่แล้ว แต่เดี๋ยวนี้ตามร้านส่วนใหญ่ก็จะใช้เครื่องตรวจเพชรกัน อีกอย่างก็คือเรื่องนี้เราคงรู้อยู่แล้วว่าเพชรทุกเม็ดจะมีใบรับรองให้ ก็เป็นการการันตีได้ว่าเพชรเม็ดนั้นเป็นของแท้หรือของปลอม”

เพชรไพลินตีหน้าตายพลางยักไหล่หนึ่งที ก่อนพูดว่า “รู้สิ ใครจะไม่รู้บ้างล่ะ” ความจริงแล้วเธอลืมคิดเรื่องนี้ไปต่างหาก

รวินทร์ยิ้มอ่อนเมื่อเห็นท่าทีเหมือนเด็กทำผิดแล้วถูกจับได้ของหญิงสาว แม้เธอจะแกล้งทำหน้านิ่งๆ แต่ตาหลุกหลิกนั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาของเขาไปได้

“เดี๋ยวสักพักจะพาไปดูการเจียระไน ส่วนเรื่องการขึ้นโครงทำเป็นชิ้นงานเอาไว้ค่อยดูพรุ่งนี้ก็แล้วกัน เพราะวันนี้คงไม่ทันหรอก”

ชายหนุ่มดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เกือบบ่ายสี่โมงแล้ว แต่เขายังไม่ได้พาทีมงานของกัญญพัชรไปเช็กอินที่โรงแรมเลย

“หรือพรุ่งนี้ค่อยมาดูการเจียระไน ตอนนี้พี่ว่าเราน่าจะไปเช็กอินที่โรงแรมก่อนนะ”

เพชรไพลินดูเวลาที่นาฬิกาของตัวเองบ้างพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น เพราะคาดไม่ถึงว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ ความจริงแล้วกลับเข้าที่พักเลยก็ดีเหมือนกัน เพราะตอนนี้เธออยากนอนแช่อ่างน้ำอุ่นๆ หอมๆ แล้ว

“ก็ได้ค่ะ เข้าที่พักก่อนก็ได้” เธอเก็บสมุดปากกาลงในกระเป๋าสะพาย ขณะที่รวินทร์ก็เก็บเพชรดิบและพลอยดิบใส่ในถุงกำมะหยี่แล้วนำเข้าไปเก็บไว้ในห้องนิรภัยตามเดิม

ทุกคนยืนรอจนรวินทร์ออกมาจากห้องนั้น เพชรไพลินจึงเดินนำทีมงานออกไปจากห้องทำงานของเขา เพราะชายหนุ่มต้องอยู่รั้งท้ายเพื่อล็อกห้อง ระหว่างที่ยืนอยู่ในทางเดินเล็กๆ ที่จะไปยังห้องรับแขก เธอก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งกำลังพูดคุยอยู่กับใครบางคนแว่วๆ จึงอดหันไปมองหน้ารวินทร์ไม่ได้

สีหน้าเรียบนิ่งของเขาตอนที่มองตอบกลับมาทำให้เธอตัดสินใจว่าจะไม่ถามเขาเด็ดขาดว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของใคร เพราะจะว่าไปแล้วการที่ใครจะมาหาเขาก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของเธอสักนิด

รวินทร์เดินตามหลังทุกคนอยู่ ตาคมกริบเอาแต่มองแผ่นหลังบอบบางของกัญญพัชร พลันก็อึดอัดใจ เขาไม่อยากให้กัญญพัชรเผชิญหน้ากับปานฤทัยเท่าไรนัก เพราะไม่มั่นใจว่ากัญญพัชรจะแสดงกิริยาไม่ดีอะไรออกไปหรือเปล่า ครั้นคิดดูอีกที วิธีนี้ก็เป็นวิธีทดสอบหญิงสาวได้อีกทางหนึ่งว่าเธอตัดใจจากเขาได้แล้วจริงๆ

เพชรไพลินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าตู้โชว์ในห้องรับแขก บนโซฟาตัวยาวมีหญิงสาวหน้าตาคมคายคนหนึ่งกำลังนั่งพูดคุยอยู่กับนาวาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ครั้นหันมาเห็นเธอ เจ้าตัวก็หยุดพูดทันทีพร้อมกับมองหน้าเธอสลับกับหน้าของรวินทร์ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเธอด้วยสายตาเป็นเชิงถาม

รวินทร์กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่นาวากลับเป็นฝ่ายเอ่ยแนะนำหญิงสาวทั้งสองคนให้รู้จักกันก่อน

“คุณปานครับ นี่คือคุณพัช เป็นคู่หมั้นของวินทร์เขาน่ะครับ”

ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เพชรไพลินก็ขัดขึ้นทันทีอย่างอดไม่ได้

“อุ๊ย! เดี๋ยวค่ะเดี๋ยว พูดตกไปหนึ่งคำนะคะ ตกคำว่าอดีตค่ะ อดีตคู่หมั้น”

เพชรไพลินคลี่ยิ้มหวานหยดให้หญิงสาวตรงหน้า ดูก็รู้ว่าปานฤทัยอายุมากกว่ากัญญพัชรหรืออาจอายุเท่าเธอด้วยซ้ำ ดังนั้นเธอจึงต้องพยายามทำตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่ให้มากที่สุด เพราะอายุจริงๆ ของเธอเกือบสามสิบเข้าไปแล้ว แต่ร่างของกัญญพัชรเพิ่งอายุแค่ยี่สิบต้นๆ ความอ่อนเยาว์และอ่อนประสบการณ์กว่าอาจทำให้อีกฝ่ายข่มเอาได้...ซึ่งเรื่องนี้เธอจะยอมไม่ได้เป็นอันขาด!

“มาหาผมที่นี่ มีอะไรรึเปล่าครับคุณปาน” รวินทร์เอ่ยถามขึ้นอย่างจงใจ เพราะไม่อยากให้ทุกคนพูดถึงเรื่องถอนหมั้นนั่นอีก อีกทั้งเขายังยอมรับว่าหงุดหงิดแปลกๆ เมื่อเห็นท่าทางไม่แยแสของกัญญพัชร

“ก็เห็นตอนแรกคุณบอกว่าจะไปหาปานที่ฟาร์ม แต่จู่ๆ กลับเจอแต่นาวา ปานก็เลยมาหาคุณที่นี่แทนน่ะค่ะ” ปานฤทัยตอบเขาเสียงอ่อน จงใจส่งสายตาหวานเชื่อมและแสดงท่าทีสนิทสนมระหว่างตนกับรวินทร์อย่างโจ่งแจ้งด้วยการเดินไปเกาะแขนเขาอย่างเปิดเผย

ระหว่างนั้นมีแม่บ้านเข้ามาเสิร์ฟน้ำให้ เพชรไพลิน สุวารี และช่างกล้องทั้งสองคนต่างดื่มแก้กระหายกันคนละแก้ว เหลือหนึ่งแก้วในถาดที่ยังไม่มีคนหยิบไป ซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นของปานฤทัย เพชรไพลินได้ทีจึงโพล่งขึ้นลอยๆ

“น้ำเหลือหนึ่งแก้วไม่มีคนเอา เอ...คุณปานจะเอาของเหลือ เอ๊ย! แก้วที่เหลือไหมคะ เพราะพัชคงไม่เอาแล้วละ พัชมีของพัชแล้ว” พูดจบก็พยายามปั้นหน้าใสซื่อ ไม่สนใจตาคมดุของรวินทร์แม้แต่น้อย

ใช่ว่าเธอไม่รู้เจตนาของปานฤทัยที่พยายามออเซาะรวินทร์ต่อหน้าเธอ ใจจริงอยากจะพูดออกไปชัดๆ ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนี้ถือเป็นของเหลือของเธอแล้ว เพราะถอนหมั้นกันอย่างเป็นทางการ ดังนั้นหากปานฤทัยอยากได้ของเหลือชิ้นนี้นักก็เชิญหยิบไปเถอะ เธอไม่ต้องการแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันไม่หิว” แม้ปานฤทัยจะพยายามสะกดกลั้นความไม่พอใจไว้มากแค่ไหน แต่เสียงที่เปล่งออกมาก็ยังคงสะบัดและห้วนอยู่ดี

“อ้อ...งั้นหรือคะ พัชก็นึกว่าคุณปานทั้งหิวและกระหายเสียอีก”

เพชรไพลินเน้นคำว่าหิวและกระหายโดยที่เรียวปากยังคงคลี่ยิ้มเหมือนเดิม ก่อนจะหันหน้าไปทางรวินทร์

“ตกลงจะไปส่งพัชกับทีมงานที่โรงแรมได้หรือยังคะ หรือว่าถ้าตอนนี้พี่วินทร์ไม่ว่างแล้วเพราะต้องเทกแคร์แฟน ถ้างั้นก็ให้คุณนาวาไปส่งพวกเราก็ได้ค่ะ พัชอยากพักแล้วเนี่ย อยากอาบน้ำแล้วด้วย รู้สึกร้อนยังไงก็ไม่รู้ แปลกจังเลยค่ะ ตอนเดินออกมาเมื่อกี้อากาศยังเย็นอยู่เลยแท้ๆ แอร์เสียรึเปล่าคะคุณนาวา” พูดพลางเอามือพัดโบกอยู่ตรงใบหน้า ท่าทางของเธอตอนนี้ มั่นใจได้เลยว่าคนที่กำลังมองอยู่จะต้องหมั่นไส้จนอยากตบเธอสักฉาดเป็นแน่

และก็เป็นดังคาด เพราะปานฤทัยหันขวับไปหารวินทร์ทันที

“วินทร์คะ”