รถไฟสองขบวน - 70%

“ผมต้องไปส่งพวกพัชเขาที่โรงแรมก่อน คุณปานกลับไปก่อนดีกว่านะครับ ไปเถอะครับ ผมจะไปส่งที่รถ”

เขาเดินนำปานฤทัยออกไปจากอาคารทันที เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายทนไม่ไหวจนลงไม้ลงมือกับกัญญพัชร แต่สิ่งที่ทำให้เขาอึ้งมากกว่าเรื่องอื่นนั่นก็คือการพูดจากระทบกระเทียบของกัญญพัชรมากกว่า เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นอย่างนี้ ยิ่งการพูดจาต่อล้อต่อเถียงหรือกระแนะกระแหนคนอื่นยิ่งไม่เคยทำเพราะกัญญพัชรไม่ใช่คนปากกล้า แต่เหตุการณ์เมื่อครู่ดูก็รู้แล้วว่าฝีปากของปานฤทัยยังห่างชั้นกับกัญญพัชรหลายขุมนัก

กัญญพัชรกลายเป็นคนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร หรือเธอเป็นอย่างนี้มานานแล้ว และเพิ่งมาเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงเอาตอนนี้ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็นับว่ากัญญพัชรเก่งมากทีเดียวที่หลอกเขามาได้ตั้งนาน

ทว่าพอมาคิดดูอีกทีเรื่องนี้ก็ไม่สมเหตุสมผลเท่าไรนัก แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็ช่าง เขารู้สึกว่ากัญญพัชรเวอร์ชันใหม่น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว

รวินทร์เผลอยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว เขาไม่โกรธหรือขุ่นเคืองที่ถูกหาว่าเป็นของเหลือ แต่สนุกมากกว่า และยอมรับว่าแอบคาดหวังว่ากัญญพัชรจะสรรหามุกไหนมาเล่นงานเขาอีก

“ผู้หญิงคนนั้นว่าปาน!”

ปานฤทัยวิ่งมาเกาะแขนชายหนุ่มพร้อมกับฟ้องเขาด้วยสีหน้าแสดงความไม่พอใจ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าอดีตคู่หมั้นของผู้ชายที่ตนแอบชอบจะร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมรวินทร์ถึงอยากถอนหมั้นนัก ที่แท้ก็เพราะนิสัยน่ารังเกียจอย่างนี้นี่เอง

“ปานรู้แล้วว่าทำไมคุณถึงได้อยากถอนหมั้นนัก เพราะเขาเป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ” เธอเขย่าแขนเขาเบาๆ อย่างหาพวก

แต่รวินทร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่ยิ้มให้เล็กน้อยแล้วพูดปลอบให้เธอคลายความโกรธ

“อย่าไปใส่ใจเลยครับ พัชเขายังเด็ก” แต่อาจเป็นเด็กโข่งที่รับมือได้ยากสักหน่อย...ประโยคหลังชายหนุ่มได้แต่พูดในใจพร้อมกับหลุบตาลงมองพื้นเพื่อปิดบังแววขบขัน เมื่อจู่ๆ ภาพสีหน้าใสซื่อตอนที่กัญญพัชรโบกมือไปมาแล้วบ่นว่าร้อนก็ผุดขึ้นในหัว ตอนนั้นเขาเห็นแล้วมันเขี้ยวจนอยากเดินเข้าไปหยิกแก้มแรงๆ สักที

ปานฤทัยหยิบรีโมตมาปลดล็อกรถ รวินทร์จึงเปิดประตูให้หญิงสาวขึ้นไปนั่ง

“เสร็จธุระแล้วผมจะโทร. หานะครับ”

“แค่พาเขาไปเช็กอินที่โรงแรมไม่ใช่หรือคะ คุณให้นาวาไปก็ได้นี่นา ไม่เห็นต้องไปเองเลย ปานว่าเราไปนั่งดื่มอะไรเบาๆ แล้วฟังเพลงกันดีกว่าค่ะ นะคะวินทร์”

ปานฤทัยออดอ้อนหวังให้ชายหนุ่มใจอ่อน แม้เขาจะยังไม่เคยพูดว่ากำลังคบหาดูใจกัน แต่การที่เขาไม่เคยขัดใจเธอสักครั้งเวลาที่ชวนออกไปไหนก็น่าจะเป็นคำตอบได้อย่างดี

“ไม่ได้หรอกครับ เพราะสำหรับพัชเนี่ย ยังไงผมก็ถือว่าเธอเป็นน้องเป็นนุ่ง เวลามาที่นี่ก็ต้องดูแลเธอให้ดีๆ ไม่อย่างนั้นผมอาจจะถูกคุณพ่อคุณแม่ดุเอาได้”

รวินทร์ยืมชื่อบิดามารดามาอ้าง เพราะความจริงแล้วเรื่องพวกนี้เขาใช้ให้นาวาทำแทนก็ได้อย่างที่ปานฤทัยพูด แต่เขากลับอยากดูแลกัญญพัชรด้วยตัวเองมากกว่า ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอยากรู้ว่าเธอจะแผลงฤทธิ์แผลงเดชอะไรออกมาให้เขาบันเทิงเริงใจอีก

ได้ยินเขาบอกอย่างนั้นปานฤทัยก็หน้าบึ้งขึ้นมาทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขัดใจเธอ คิดแล้วก็ไม่สบอารมณ์จนพานหงุดหงิดไปถึงตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาไปดินเนอร์กับตนไม่ได้ แต่กระนั้นปานฤทัยก็รู้ตัวดีว่าชายหนุ่มไม่ใช่คนที่จะง้องอนใคร หากตนทำกระเง้ากระงอดงี่เง่าขึ้นมาอาจทำให้เขาเบื่อหน่ายแล้วตีตัวออกหากในที่สุด

“โอเคค่ะ เอาไว้วันอื่นก็ได้ แต่คุณต้องสัญญาว่าจะชดเชยให้ปานนะคะ”

“ครับผม ขับรถดีๆ นะครับ” เขายิ้มให้ก่อนปิดประตูรถแล้วถอยออกมายืนด้านข้าง รอจนรถของปานฤทัยแล่นออกไปแล้วจึงกลับหลังหันจะเดินเข้าไปในอาคารอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าไป กัญญพัชรกับทีมงานก็เดินออกมาก่อนโดยมีนาวาเดินรั้งท้าย

“อ้าว ยังอยู่อีกหรือคะ พัชนึกว่าพี่วินทร์จะออกไปส่งแฟนเสียอีก”

เพชรไพลินแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ แต่นัยน์ตากลับมีร่องรอยของความเยาะหยันอยู่ในนั้น

คราแรกที่เธอเห็นผู้หญิงของรวินทร์ก็คิดว่าสวยดีอยู่หรอก แต่พอมองดูใกล้ๆ เธอกลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้สวยเพราะแต่งหน้าจัดเกินไปจนดูไร้รสนิยมอย่างบอกไม่ถูก อีกทั้งยังพยายามทำตัวให้ดูไฮโซด้วยการประโคมเพชรนิลจินดาจนดู ‘ล้น’ มากเกินไป ผิดกับเจ้าของร่างอย่างกัญญพัชรที่ดูแพงตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าทั้งที่แทบไม่ได้แต่งอะไรมากมายเลย

เศรษฐินีภูธรเป็นอย่างนี้กันทุกคนหรือเปล่านะ...

“เธอเอารถมา เธอขับกลับไปเองได้ ไม่ต้องให้ไปส่ง” รวินทร์ตอบน้ำเสียงราบเรียบ

เพชรไพลินสังเกตสีหน้าเขาแล้วเห็นว่าไม่ปรากฏความไม่พอใจอยู่บนนั้นก็อดแปลกใจไม่ได้ เธอจงใจกระแนะกระแหนคนรักของเขาไปอย่างนั้น นึกว่าจะเห็นเขาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเหมือนวันที่เธอถอดแหวนหมั้นคืนเขาเสียอีก

เพชรไพลินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วยกมือขึ้นกอดอก

“ไปกันเถอะค่ะ พัชอยากพักแล้ว”

รวินทร์พยักหน้าแล้วเดินไปที่รถของตัวเอง คนทั้งหมดจึงเดินตามไป เขารอจนทุกคนขึ้นรถหมดแล้วจึงหันไปพูดกับนาวาที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากแถวนั้น

“วันนี้คงไม่ได้เข้ามาที่นี่แล้ว ฝากปิดด้วยละกัน”

นาวาพยักหน้ารับคำสั่ง จากนั้นก็ยืนมองรถของผู้ที่เป็นทั้งเจ้านายและเพื่อนสนิทอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งไฟท้ายหายลับไปจากสายตา คิ้วเข้มก็ขมวดด้วยความสงสัย การมาของกัญญพัชรครั้งนี้ เขารู้สึกราวกับว่าเธอไม่ใช่คนเดิม

ปกติกัญญพัชรเป็นคนอ่อนหวานนุ่มนิ่มมาก หรือพูดง่ายๆ ก็คือเป็นคุณหนูเต็มรูปแบบ ยกเว้นเวลาหึงเท่านั้น เพราะหญิงสาวจะขี้หึงอย่างร้ายกาจ หากเป็นเมื่อก่อนถ้าเห็นผู้หญิงคนอื่นมาเกาะแกะรวินทร์ เจ้าตัวจะต้องแสดงท่าทางไม่พอใจอย่างเปิดเผย จนบางครั้งถึงขนาดไปกระชากตัวผู้หญิงคนอื่นออกมาให้ห่างจากคู่หมั้นของตัวเอง

ทว่าครั้งนี้กลับแปลกออกไป แม้จะถอนหมั้นกันแล้วก็น่าจะมีเยื่อใยหลงเหลืออยู่บ้าง คราวนี้กลับไม่ หนำซ้ำยังดูไม่สนใจด้วยซ้ำว่ารวินทร์จะไปไหน ทำอะไรกับคนอื่น และที่น่าตกใจไปกว่านั้นก็คือ เขาแอบเห็นกัญญพัชรแบะปากมองรวินทร์ด้วยความรำคาญอีกด้วย

หลังจากเช็กอินเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว รวินทร์ก็หันมาบอกทุกคนว่า

“สักหกโมงครึ่งผมจะมารับไปกินข้าวเย็นก็แล้วกันนะครับ...หรือจะกี่โมงดีพัช” ประโยคหลังเขาหันไปถามกัญญพัชรที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียดราวกับครุ่นคิดอะไรอยู่

“ค่ะ หกครึ่งก็หกครึ่ง เอ...พี่คงไม่ได้พาแฟนมาร่วมโต๊ะด้วยหรอกใช่ไหม สำหรับพัชเฉยๆ นะ อยากพามาก็ได้ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว กลัวก็แต่ว่าพี่จะไม่กล้าพามาเพราะร้านอาหารมันไม่ใช่ที่รโหฐาน แล้วจะทำอะไรๆ กันไม่สะดวกน่ะสิ”

เพชรไพลินพูดยิ้มๆ พยายามลอยหน้าลอยตาปั่นหัวรวินทร์ไปเรื่อยเพราะอยากให้เขาพาปานฤทัยมา เธอจะได้หาความบันเทิงใส่ตัวก่อนนอนสักหน่อย แต่ชายหนุ่มกลับส่ายหน้าให้แทนการพูดปฏิเสธ

“ไม่ดีกว่า เธอไม่ค่อยชอบร่วมโต๊ะกับคนแปลกหน้าเท่าไร” เขาพูดไปอย่างนั้นเอง เพราะเชื่อว่าปานฤทัยไม่อยากมาร่วมโต๊ะกับอดีตคู่หมั้นของเขาแน่ เขาเองก็ไม่ต้องการให้มาเพราะไม่อยากให้เกิดปัญหาระหว่างมื้ออาหาร

“อ้าว เป็นงั้นไป แหม...มนุษยสัมพันธ์แย่จังนะคะ ไม่น่าเชื่อว่าจะทำงานด้านค้าขาย”

เพชรไพลินลอบแบะปาก แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นไปจากสายตาของชายหนุ่มที่กำลังมองอยู่ได้ ทำเอารวินทร์เกือบหลุดหัวเราะพลางคิดว่าหรือเขาจะโทรศัพท์ไปชวนปานฤทัยมาร่วมโต๊ะอาหารมื้อเย็นด้วยกันดี...คงจะสนุกพิลึก

ระหว่างที่ทั้งสองคนต่อปากต่อคำกันอยู่นั้น ที่มุมอาคารหลังพุ่มไม้ประดับใกล้กับประตู มีร่างของใครบางคนแอบซุ่มอยู่ตรงนั้นพร้อมกับมองคนทั้งคู่อย่างไม่ละสายตา จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทร. ไปหาใครคนหนึ่งแล้วกรอกเสียงลงไปเป็นประโยคสั้นๆ

“คืนนี้ทางสะดวก” พูดจบก็เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกง ก่อนก้าวเดินเร็วๆ จากไป