ตอนที่ 13 เข้าใจผิด

 

ณ คาเฟ่หน้าคอนโดไต้ฝุ่น

“จำไว้ฮาญาไม่ว่าพี่ฝุ่นจะมีแฟนหรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ” ฮาญาเอ่ยขึ้นมาในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปยังเงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่บนกระจกตรงหน้า

“ยิ้มเข้าไว้คนเก่ง”

ฮาญาเอ่ยบอกกับตัวเองอยู่ภายในใจพร้อมกับริมฝีปากบางค่อยๆ ยกยิ้มหวานออกมา ก่อนที่เธอเดินออกมาจากห้องน้ำในทันที

“...” หญิงสาวเดินตรงไปยังโต๊ะที่เธอวางกระเป๋าผ้าใบใหญ่ของตัวเองเอาไว้ ก่อนที่ขาเรียวจะชะงักไปทันทีที่เธอเห็นชายหนุ่มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังเดินเข้ามาในคาเฟ่แห่งนี้

“ฮาญา!”

“พี่ฝุ่น!”

“อะ เอ่อน้องกำลังจะโทรหาพี่อยู่พอดีเลยค่ะ” ฮาญายกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับเขาออกไปเสียงตะกุกตะกัก ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปหาเขาในทันทีเพื่อให้เขาไม่ทันสังเกตพิรุธที่เธอกำลังแสดงมันออกมา

“น้องพึ่งมาถึงเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ”

“จริงเหรอคะ?”

“เมื่อครู่พี่พึ่งโทรคุยกับคุณแม่...ท่านบอกว่าน้องกับคุณพ่ออกมาจากบ้านนานแล้วนี่คะ?”

“จริงค่ะ ว่าแต่พี่ไต้ฝุ่นเถอะค่ะลงมาทำไมเหรอคะ?” ฮาญาเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่สดใสอย่างเช่นทุกครั้ง พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเขา

“...” ตั้งแต่เล็กจนโตฮาญาเป็นคนอย่างไรพี่ชายอย่างเขารู้ดีที่สุด เธอเปลี่ยนไปเพียงนิดเดียวมีเหรอที่เขาจะดูไม่ออก

“พี่ลงมาซื้อของว่างเตรียมไว้ให้น้องไงคะ”

“พอดีเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นเราก็มาติวหนังสือที่นี่นะคะ”

“ขึ้นไปอ่านบนห้องพี่ว่าเราน่าจะมีสมาธิมากกว่านะคะ”

“ไม่ดีกว่าค่ะน้องไม่อยากไปรบกวนพี่ฝุ่น”

“รบกวน?”

“เมื่อก่อนน้องก็เข้าออกห้องพี่ได้ตลอดเวลาอยู่แล้วนี่คะ...?”

“ฮาญา...ระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามน้องสาวตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขาไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจ และการที่ฮาญาปฏิบัติต่อเขาแบบนี้มันยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

“...”

“น้องโกรธพี่เรื่องลิปสติกที่ตกอยู่บนรถเหรอคะ?”

“เปล่านะคะ” ฮาญาตอบคำถามของคนตรงหน้ากลับไปแทบจะทันที ก่อนที่เธอจะรีบหันหลังให้กับเขา พร้อมกับขาเรียวรีบก้าวเดินกลับมาที่โต๊ะของตัวเองโดยไม่ได้สนใจพี่ชายของเธอที่กำลังเดินตามหลังมาเลยแม้แต่น้อย

“ฮาญา” ไต้ฝุ่นเดินตามฮาญามาติดๆ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือออกมาคว้าข้อมือบางของหญิงสาวตรงหน้าเอาไว้ ร่างสูงเดินอ้อมมาดักรอด้านหน้าของเธอ พร้อมกับตาคมที่กำลังจ้องมองไปยังร่างบางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างเช่นทุกครั้ง

“ลิปสติกนั่นเป็นของเพื่อนพี่ค่ะ วันนั้นพวกเพื่อนๆ ขอยืมรถพี่ไปซื้อของทำซุ้มประตูงานโอเพ่นเฮ้าส์” ไต้ฝุ่นอธิบายให้ร่างบางตรงหน้าฟังอย่างใจเย็น พร้อมกับมุมปากหนาค่อยๆ ยกยิ้มออกมา เพียงแว๊บเดียวที่เขาเห็นท่าทีของเธอ เขาก็รับรู้ได้ในทันทีว่าเขาเข้าใจถูก...ฮาญางอนเขาเพราะลิปสติกที่ตกอยู่บนรถของเขาอย่างแน่นอน

“มันไม่ใช่ของผู้หญิงที่ไหน แต่มันเป็นของเพื่อนพี่เองครับ”

“...”

“น้องคะ”

“ฮาญาเข้าใจแล้วค่ะ ฮาญาไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ”

“...”

“ตอนนี้น้องมีเรื่องให้คิดเยอะน่ะค่ะ แต่มันไม่มีอะไรจริงๆ นะคะ”

“...”

“น้องพูดจริงๆ นะ”

“โอเคค่ะพี่เชื่อแล้ว แต่น้องอย่าหมางเมินใส่พี่แบบนี้เลยนะคะ”

“มีอะไรน้องก็บอกพี่ตรงๆ ได้เลย...โอเคไหมคะ?”

“ค่ะ” ฮาญายกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะตอบเขากลับไปเสียงสดใส

“ถ้าอย่างนั้นน้องก็นั่งรอพี่ที่โต๊ะก่อน พี่ไปสั่งอาหารเสร็จแล้วจะตามไปค่ะ”

“รับทราบค่ะ”

ณ คฤหาสน์ของฮันเตอร์

เสียงโทรศัพท์ของฮาญาดังขึ้นมาเป็นระยะๆ ทำให้เธอต้องเอื้อมมือขึ้นไปเปิดไฟหัวเตียงเพื่อเพิ่มแสงสว่างภายในห้องนอน ก่อนที่หญิงสาวจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ไม่ไกลขึ้นมาดู

(จะเที่ยงคืนแล้ว)

(มีอะไรกันเหรอ?) ฮาญาพิมพ์ถามเพื่อนของเธอกลับไปทันทีด้วยความสงสัย หลายวันมานี้เธอแทบจะไม่มีเวลาได้คุยกับไอริสและฮาโมนี่เลย เนื่องจากใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอีก 2 สัปดาห์ต่อจากนี้ทางโรงเรียนจึงอนุญาตให้นักเรียนเกรด 12 ทุกคนหยุดเพื่อเตรียมตัวสอบอยู่ที่บ้าน

ปกติฮาญากับเพื่อนๆ จะส่งข้อความคุยกันตลอด แต่ช่วงใกล้สอบแบบนี้ทุกคนต่างก็ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือไม่ค่อยมีใครได้คุยกันสักเท่าไหร่จนกระทั่งตอนนี้

(ญ่าลืมหรือเหรอ...วันนี้ประกาศผลสอบออลไลน์ของพวกเราไง)

“ผลสอบ...อ๊ายยยย!!” ฮาญาเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองที่อยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง

ครืนนนนนน~~ ครืนนนนนน~~

“ฮัลโหลลลลลล ญ่าลืมไปสนิทเลย” ฮาญารีบกดรับสาวเพื่อนสาวก่อนที่นิ้วเรียวจะกดเปิดแมกบุ๊คตรงหน้า พร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเองในทันที

(โมก็ว่าอยู่...เห็นญ่าเงียบไปเลย)

(ใช่ๆ ตอนแรกเห็นญ่าไม่อยากจะสอบ พวกเราก็นึกว่าญ่าไม่ได้ใส่ใจอะไร)

“จริงๆ ตอนแรกญ่าก็ไม่ได้อยากสอบเท่าไหร่ เห็นไอกับโมสอบกันก็เลยสอบด้วย”

(แล้วตอนนี้อยากไปเรียนกับพวกเราแล้วใช่ไหม)

“ไม่รู้สิตอนนี้มีแต่เรื่องที่ทำให้ญ่าสับสนไปหมด”

“ญ่าไม่รู้แล้วว่าตัวเองต้องการอะไร”

(ญ่า / ญ่า...)

(ค่อยๆ คิดค่ะ วันนี้ยังไม่รู้ ไม่ได้หมายความว่าพรุ่งนี้ญ่าจะไม่รู้สักหน่อย)

“ขอบคุณนะ”

“ผลสอบจะออกแล้ว พวกเรามาลุ้นไปด้วยกันดีกว่า...” ฮาญาคลิกเข้าไปในเมลของตัวเอง ก่อนที่เธอจะหลับตาลงทันทีด้วยความตื่นเต้น ถึงแม้ว่าเธอจะเผื่อใจเอาไว้แล้วก็ตาม แต่ทุกคนก็ต้องมีความคาดหลังในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจทำลงไปด้วยกันทั้งนั้น

(กรี๊ดดดดดดด~~ / กรี๊ดดดดดดด~~)

(สอบติดแล้ว~~)

“เราดีใจด้วยนะ”

(ญ่า...) ไอริสรีบหุบยิ้มลงทันทีที่ได้ยินเสียงของฮาญาดังออกมาจากโทรศัพท์ตรงหน้า

(ไม่เป็นไรนะญ่า ถ้ารอบนี้ยังไม่ได้ก็ยังมีรอบหน้า)

(ใช่แล้วญ่าไม่ต้องเสียใจไปนะ) ฮาโมนี่เอ่ยบอกกับเพื่อนรักออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ขอบคุณนะ แต่โมกับไอไม่ต้องเป็นห่วงเรานะเราโอเค” ฮาญายกยิ้มขึ้นมาพร้อมกับพยักหน้าให้กับเพื่อนรักของเธอทั้งสองคนเบาๆ

(อยากกอดญ่า) ไอริสเอ่ยบอกกับเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง

“ญ่าโอเคจริงๆ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

(ห่วงสิ...พวกเราเป็นห่วงญ่ามากที่สุดเลยนะ)

“ดีใจจัง”

(เออ!! จริงสิญ่าบอกว่าจะไปเที่ยวพักผ่อนกับครอบครัว ไปวันพรุ่งนี้ใช่ไหม?) ฮาโมนี่เอ่ยถามเพื่อนสาวออกมา ก่อนที่เธอจะมองไปยังไอริสอย่างขอตัวช่วย

(นั่นสิ...จะไปเที่ยวที่ไหนกันเหรอ)

ไอริสและฮาโมนี่พยายามจะช่วยฮาญาคุยเพื่อไม่คนตรงหน้ารู้สึกเสียใจ และคิดมากกับความผิดหวังที่เกิดขึ้น

“เราจะไปกาญ ไปแคมป์ปิ้งกันน่ะ”

(อยากไปบ้างอะ)

(เอาไว้เรียนจบ พวกเราไปเที่ยวด้วยกันดีไหม?) ฮาโมนี่เอ่ยบอกกับเพื่อนรักทั้งสองคนของเธอเสียงสดใน

(ดี)

“...”

(ญ่า...) ไอริสเรียกฮาญาออกมาเสียงอ่าน พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเพื่อนสาวอย่างอ่อนโยน ปกติแล้วฮาญาเพื่อนรักของเธอเป็นคนที่สดใสร่าเริง ช่างพูดช่างเจรจา แต่วันนี้หญิงสาวกลับเงียบจนผิดสังเกตุ

“จ๋า”

(มีอะไรที่ไม่สบายใจก็เล่าให้พวกเราฟังได้นะ) ฮาโมนี่เอ่ยถามเพื่อนรักออกมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

“ญ่าดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

(เราเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งกี่ปี ฮาญาที่สดใสร่าเริงของพวกเราเปลี่ยนไปขนาดนี้มีเหรอที่พวกเราจะดูไม่ออก) ไอริสเอ่ยตอบคำถามของฮาญาออกมาเสียงหวาน

“ถ้าสมมติว่าโมกับไอตกหลุมรักคนคนหนึ่งมาก แต่ลึกๆ แล้วก็รู้ตัวดีว่าความรักครั้งนี้คงไม่มีวันเป็นไปได้จะทำยังไงเหรอ?”

(ถ้าเป็นไอ ไอจะไปต่อ...ความรักไม่ใช่เรื่องที่ผิดแล้วเราก็ไม่ได้ทำอะไรให้ใครเดือดร้อนสักหน่อย)

“แล้วถ้าเขาไม่รู้ล่ะ”

(อืออออ...งั้นก็ลองเข้าไปบอกกับเขาสิ)

“ญ่าทำแบบนั้นไม่ได้หรอก” ฮาญาตอบเพื่อนรักกับไปเสียงหงอย

(ทำไมล่ะ?...ไอคิดว่ามันน่าจะไม่มีอะไรเสียหายนะ ถ้าเขารับรักเราก็ได้กำไร แต่ถ้าไม่ก็ถือว่าเท่าทุน)

(ญ่าเป็นคนที่รักตัวเองอยู่แล้ว ไอเชื่อมั่นใจว่าญ่าจะรู้วิธีรับมือกับเรื่องนี้แน่นอน)

“...ไม่ได้หรอก”

(หรือว่า...เป็นพี่ไต้ฝุ่นใช่ไหมคนที่ญ่าพูดถึง?) ฮาโมนี่เอ่ยถามเพื่อนสาวออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับจ้องมองไปยังร่างบางตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

“...” ฮาญาหลบหน้าเพื่อนรักของตัวเองในทันที...

(แล้วญ่ามั่นใจได้ยังไงว่าตัวเองรู้สึกรักพี่เขาจริงๆ...)

(ที่ไม่ใช่ความรักแบบพี่ชายกับน้องสาว...)

“มั่นใจได้อย่างไงน่ะเหรอ?” ฮาญาพึมพำขึ้นมาก่อนจะนึกถึงสิ่งที่เธอเคยได้ยินมาจาก ‘ตะวัน’ รุ่นพี่ที่เธอมีโอกาสได้เจอจากงานโอเพ่นเฮ้าส์ในวันนั้น

“คงเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งที่เราบังเอิญมองเห็นคนหนึ่งๆ เปลี่ยนไป”

(.../...) ฮาโมนี่กับไอริสมองเพื่อนสาวของตัวเองผ่านโทรศัพท์อย่างภาคภูมิใจที่วันนี้เพื่อนสาวของพวกเธอโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วจริงๆ

“คนที่เราพบเจอกันทุกๆ วัน แต่พอมาวันหนึ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไปไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด มองเขาได้ทั้งวันไม่มีเบื่อเลยล่ะ” ฮาญาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมุมปากบางค่อยๆ แสยะยิ้มหวานออกมา

“...”

“บางทีแค่ได้ยินเสียงเขาก็เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว...”

“โลกทั้งใบมันเบาสบายเมื่อแค่ได้อยู่ใกล้กับเขา”

(หึหึ รู้ตัวไหมว่าตอนนี้ญ่ากำลังยิ้มหวานอยู่) ไอริสเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวออกมาเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างเอ็นดูเพื่อนรักของตัวเองอยู่มาก

“จริงเหรอ?”

(จริงสิ...โมยืนยันอีกเสียง)

(ไอยืนยันว่าญ่ากำลังมีความรัก แต่ว่า...)

“มันเป็นรักต้องห้ามใช่ไหม?”

(จะว่าใช่ก็ใช่ แต่จะว่าไม่ใช่ก็ไม่...) ฮาโมนี่เอ่ยขึ้น

(ญ่ากับพี่ฝุ่นไม่ใช่พี่น้องที่เกิดจากพ่อแม่เดียวกันสักหน่อย เพียงแต่ผูกพันกันเพราะโตมาด้วยกันเท่านั้นเอง)

“เฮ่อออ!!! ญ่าตัดสินใจแล้ว”