ตอนที่ 16 ตัดสินใจ

 

ช่วงค่ำของวัน...

“เด็กๆ มากันแล้วค่ะ” พอใจเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับวางจานอาหารในมือลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างเบามือ

“เชิญนั่งได้เลยครับ” สกายที่ยืนดูเมียรักจัดโต๊ะอาหารอยู่นานหันไปมองยังทางเดินเล็กๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยเรียกเด็กๆ ให้เข้ามาจับจองที่นั่งของตัวเอง

“คุณพ่อคุณแม่ทำอะไรกันเยอะแยะเลยคะเนี่ย?” พอใจมองไปยังจานอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“ยังมีหมูย่างกับเนื้อย่างอีกนะคะ”

“มาแล้วครับ” ฮันเตอร์กับเพิร์ชเดินตรงมาที่โต๊ะรับประทานอาหาร พร้อมกับถือถาดเนื้อย่างถาดใหญ่เข้ามาด้วย ก่อนที่พวกเขาจะวางมันลงตรงหน้าของลูกๆ อย่างเบามือ

“หู้ยยยยย~~ น่าทานจังเลยค่ะ”

“ใช่ค่ะ กลิ่นก็ห๊อมหอม...”

“ถ้าอย่างนั้น...ก็เชิญเลยครับ”

“ทานแล้วนะคะ / ทานแล้วนะครับ”

ทุกคนบนโต๊ะทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่จะมีอยู่สองคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหารอยู่เงียบๆ ไม่เอ่ยคำใดออกมาผิดแปลกไปจากทุกครั้ง

“ฮาญา”

“ขา” ฮาญาขานรับเสียงเรียกของคุณพ่อของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเงยหน้าขึ้นไปเผชิญหน้ากับเขา

“อาหารไม่ถูกปากเหรอครับ” ฮันเตอร์เอ่ยถามลูกสาวออกมาด้วยความสงสยั

“เปล่าค่ะ...อาหารอร่อยมากค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นลูกมีเรื่องอะไรไม่สบายใจอยู่รึเปล่าครับ” ฮันเตอร์เอ่ยถามลูกสาวของเขาออกมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

“...” ไต้ฝุ่นจ้องมองไปยังน้องสาวของเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉยยากที่จะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มหน้าลงเล็กน้องเพื่อซ่อนสีหน้าของตัวเองจากทุกคน

“คือญ่ามีเรื่องจากบอกกับทุกคนค่ะ...” ฮาญาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง พร้อมกับวางช้อนซ้อมในมือลงอย่างช้าๆ การกระทำของหญิงสาวที่เปลี่ยนไปสร้างความแปลกใจให้กับทุกคนที่อยู่บนโต๊ะอาหารเป็นอย่างมากโดยเฉพาะชายหนุ่มที่นั่งห่างจากเธอไปไม่ไกล เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธออีกครั้งพร้อมกับตั้งใจฟังในสิ่งที่อาญากำลังจะเอ่ยออกมา

“.../...”

“ลูกมีอะไรจะพูดก็พูดมาได้เลยค่ะ คุณคนรอฟังลูกอยู่นะคะ” ตะวันยกยิ้มออกมา ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าออกไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

“คือว่า...”

“ญ่าจะไปเรียนต่อต่างประเทศค่ะ”

“.../...”

เพล้ง!!!

“...” ช้อนซ้อมในมือของไต้ฝุ่นล่วงลงบนจานตรงหน้าในทันทีที่หญิงสาวเอ่ยจบ ก่อนที่ประโยคต่อมาของเธอจะทำให้หัวใจของเขาสั่นระรัวราวกับว่ามันจะระเบิดออกมาเสียให้ได้

“ฮาญาสอบติดที่มหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ดค่ะ”

“ลอนดอนเหรอคะ?” น้ำฟ้ายกยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยถามพี่สาวที่นั่งอยู่ข้างกายออกมาด้วยความดีใจ

“ใช่ค่ะ”

“แม่ดีใจด้วยนะคะ ฮาญาของแม่เก่งมากๆ เลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก ว่าแต่นางฟ้าของพ่อไปแอบสอบมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับทำไมพ่อกับแม่ไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะครับ?” ฮันเตอร์เอ่ยถามลูกสาวคนเล็กของเขาออกมาด้วยความสงสัย

“นานแล้วค่ะ นานแล้วค่ะแต่ผลสอบพึ่งออกเมื่อคืนนี้เองค่ะ”

“มีเรื่องน่ายินดีแบบนี้คืนนี้ไม่เมาไปกลับนะครับเพื่อนๆ” สกายที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยบอกกับฮันเตอร์และเพิร์ชเพื่อนรักของเขาออกมาเสียงดังฟังชัก ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งให้พนักงานของเขาให้ยกเครื่องดื่มที่เขาสั่งเอาไว้อยู่ก่อนแล้วเข้ามา

“ใจไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะว่าครั้งหนึ่งคุณพ่อเคยเลิกดื่มแอล...แล้วตอนนี้เป็นไงมาไงถึงได้กลับมาดื่มอีกละคะ” พอใจเอ่ยถามคุณพ่อของเธอออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่เธอจะหันไปมองคุณแม่ที่นั่งอยู่ข้างกายของคุณพ่ออย่างรอคำตอบ

“นั่นสิคะ”

“นานๆ ทีน่ะครับ แค่จิบๆ พ่อจะไม่เมาแน่นอนครับ และอีกอย่างถึงพี่จะไม่ดื่มแต่คนอื่นดื่มนี่ครับ”

“ชิ!!”

“แล้วนี่ญ่าจะบินไปเรียนต่อเมื่อไหร่เหรอคะ?” น้ำมนต์ที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยถามหลานสาวออกมาเสียงอ่อน พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเด็กสาวตรงหน้าอย่างเอ็นดู

“เร็วที่สุด...น่าจะเป็นต้นเดือนหน้าค่ะ”

“คะ / ครับ”

“ทำไมถึงรีบไปจังเลยล่ะคะ” ริมฝีปากของใต้ฝุ่นเม้นแน่นเข้าหากัน ชายหนุ่มพยายามกดกลั้นความรู้สึกของตัวเอง ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

สีหน้าของชายหนุ่มแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิดที่น้องสาวของเขาจะไปเรียนต่อเมืองนอก แต่เขาก็จำเป็นต้องฝืนยิ้มและร่วมแสดงความยินดีไปกับเธอ ที่สำคัญช่วงที่จะบินไปเรียนต่อเป็นช่วงเดียวกับที่เขาสอบจบภาคการศึกษาพอดี

“คะ คือว่า...น้องอยากไปเรียนภาษาเพิ่มเติม และก็อยากไปลองใช้ชีวิตดูก่อนเปิดเทอมน่ะค่ะ”

“...” ไต่ฝุ่นมองไปยังใบหน้าสวยของน้องสาวต่างสายเลือดของเขา พร้อมกับความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเขา ก่อนที่มุมปากหนาจะค่อยๆ แสยะยิ้มออกมา

‘ฮาญาคงคิดมาอย่างดีแล้ว หึหึ เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...’

“คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ญ่าสอบติดพร้อมกับเพื่อนๆ ญ่าไม่เหงาแน่นอนค่ะ”

“ถึงอย่างนั้นพ่อกับแม่ก็อดห่วงไม่ได้หรอกนะครับ แต่ก็เอาเถอะลูกสาวของพ่อเก่งขนาดนี้ พ่อเชื่อว่าลูกจะเอาตัวรอดได้อย่างแน่นอน”

“แม่ก็เชื่ออย่างคุณพ่อค่ะ”

“ญ่าจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังค่ะ”

“พี่ก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ”

“...ขอบคุณค่ะ” ฮาญาชะงักไปทันทีก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบชายหนุ่มกลับไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

‘พี่เขาคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราจริงๆ ด้วยสินะ’

‘เจ็บจังเลย’

“หนูเก่งมากเลยนะฮาญา พวกเราทุกคนภูมิใจในตัวของหนูมากๆ ค่ะ” พอใจเอ่ยขึ้นมาก่อนที่เธอจะเทน้ำหวานลงไปในแก้วของฮาญาจนเต็ม ก่อนที่เธอจะวางขวดแก้วในมือลงที่เดิม

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาฉลองกันดีกว่าครับ” กำปั้นยกแก้วเหล้าในมือของตัวเองขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะยกแก้วขึ้นมาตามที่เขาบอก

เพล้ง!! เพล้ง!!

“แก้วนี้เพื่อฉลองให้กับพี่ญ่า หมดแก้วครับ...”

“เชียร์ส!! / เชียร์ส!! / เชียร์ช!!”

“อ๊ายยยยย!!! น้ำผลไม้ของญ่าทำไมมันแรงบาดคอขนาดนี้ล่ะคะ” ฮาญาร้องออกมาเสียงหลงก่อนที่เธอจะวางแก้วเปล่าในมือลง พร้อมกับลูบลงที่คอของตัวเองเบาๆ ด้วยความรู้สึกร้อนวูบวาบราวกับว่าลำคอของเธอกำลังถูกแผดเผาอยู่อย่างไงอย่างงั้น

“ว๊ายยยย!!! ชูใจหยิบเหล้ารัมเติมให้หลานค่ะ”

“แฮร่...รู้สึกดีจังเลยค่ะ” แก้มขาวเนียนทั้งสองข้างของฮาญาแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได่ชัด หญิงสาวยกยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยบอกกับทุกคนเสียงอ่อนเสียงหวานกว่าทุกครั้ง

“ฮาญาลูก...”

“ญ่าชอบจริงๆ นะคะ น้าชูใจสบายใจได้เลยค่ะ”

“แม่พาหนูไปล้างหน้าหน่อยดีกว่านะคะ” ตะวันเอ่ยบอกกับลูกสาว ก่อนที่ไต้ฝุ่นที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเธอจะเอ่ยสมทบขึ้น

“ผมไปด้วยครับ”

“อื้ออออ น้องเดินเองได้ค่ะ...” ฮาญาที่เดินเสไปมาพยายามผลักไต้ฝุ่นออก แต่แรงที่มีอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถทำให้ชายหนุ่มสะทกสะท้านได้เลยแม้แต่น้อย

“แม่ว่าฝุ่นอุ้มน้องไปเลยดีกว่าลูก ขืนมัวแต่เดินเซไปมาแบบนี้ไม่รู้ว่าจะไปถึงห้องน้ำกี่โมง...”

“ครับ” ไต้ฝุ่นอุ้มฮาญาไว้แนบอกก่อนที่เขาจะพาเธอเดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ห่างจากกระโจมใหญ่ไปเกือบ 50 เมตร

“ปล่อยน้องลงเดี๋ยวนี้เลยนะ” ฮาญาพยายามดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดจากวงแขนแกร่งของพี่ชาย แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามออกแรงมากแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถสู้แรงเขาไม่ได้เลย

“อย่าดินสิคะ เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอกค่ะ”

“ไม่รักไม่ต้องมาแค่ไม่ต้องมาดีกับฉัน ไม่รักไม่ต้องมาหวงไม่ต้องมาห่วงใยฉัน~~”

“...” ไต้ฝุ่นมองไปยังร่างบางในวงแขนของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ลูกสาวแม่น่ารักจังเลย” ตะวันหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับความน่ารักน่าเอ็นดูของลูกสาว พร้อมกับลูบลงที่หัวน้อยๆ ของเธออย่างเอ็นดู

“คุณแม่เข้าไปกับน้องนะครับ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ก่อนที่เขาจะวางหญิงสาวในอ้อมกอดลงหน้าห้องน้ำ

“ครับ...” ตะวันยกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะพยุงลูกสาวเข้าไปในห้องน้ำตรงหน้าอย่างยากลำบาก

“มีอะไรก็เรียกฝุ่นได้เลยนะครับคุณแม่ ฝุ่นจะรออยู่ตรงนี้...”

“ครับลูก”