ตอนที่ 14 แคมป์ปิ้ง

 

ณ รีสอร์ทคิงส์ตัน กาญจนบุรี

“โซนไพรเวจถูกจัดเตรียมไว้สำหรับท่านประธานเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ขอบคุณมากครับ...พวกคุณมีอะไรก็ไปทำกันเถอะ ทานนี้เดี๋ยวพวกเราจัดการกันเอง”

“ค่ะ”

ทั้ง 3 ครอบครัวพากันเดินทางมาจนถึงรีสอร์ทคิงส์ตัน ซึ่งตั้งอยู่กลางหุบเขาในเขตของจังหวัดกาญจนบุรี กลุ่มของเด็กๆ พากันเดินตรงไปยังลานกลางเต็นท์ที่อยู่อีกฝั่งของรีสอร์ ในขณะที่พ่อและแม่ของพวกเธอต่างก็แยกย้ายกันไปยังห้องรับรองที่อยู่เตรียมไว้ต้อนรับพวกเขา

“ตรงนี้ดีไหม?”

“ใกล้แม่น้ำเกินไปไม่ค่อยดีนะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยห้ามพอใจขึ้นมาในทันที  

“ทำไมเหรอ?” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“คือว่า...”

“ฟ้าเห็นเหรอ?”

“ฮือออ หรือว่า...” ฮาญาร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะกระโดดเข้าไปสวมกอดน้ำฟ้าเอาไว้ในทันทีที่นึกขึ้นมาได้ว่าความสามารถพิเศษอีกอย่างของน้ำฟ้าก็คือ...เธอสามารถรับรู้ได้ถึงสิ่งที่คนปกติทั่วไปไม่สามารถมองเห็นได้เหมือนกับน้ำมนต์คุณแม่ของเธอ

“ว๊ายยยย!!!” พอใจร้องออกมาด้วยความตกใจไม่ต่างกัน พร้อมกับกระชับกอดแขนเรียวของน้ำฟ้าเอาไว้แน่น

“หรือว่าพวกเราจะเปลี่ยนใจไปนอนเต็นท์กระโจมใหญ่กับคุณพ่อคุณแม่ดีคะ” พอใจเอ่ยถามออกมาก่อนจะมองไปยังกระโจมหลังใหญ่ทั้ง 3 กระโจมที่ถูกเตรียมไว้รอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว

“มีอะไรรึเปล่าครับ?” ไต้ฝุ่นวางของลงก่อนที่เขาจะรีบเดินเข้ามาหาน้องสาวทั้ง 3 คนของเขา ชายหนุ่มเอ่ยถามกลุ่มของเด็กสาวตรงหน้าออกมาด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีอะไรค่ะ...”

“ที่ฟ้าไม่อยากให้พวกเรากางเต็นท์ใกล้น้ำก็เพื่อความปลอดภัยค่ะ”

“ใช่ครับ ตอนกลางคืนบริเวณนี้ค่อยข้างมืดกว่าบริเวณอื่นทางที่ดีเราขึ้นไปนอนใกล้เต็นท์กระโจมของคุณพ่อคุณแม่ดีกว่านะครับ”

“พอใจเห็นด้วยค่ะ”

“บริเวณนี้เป็นไงครับ?” เฮคเตอร์ตะโกนดังมาแต่ไกล ก่อนที่เขาจะกวักมือเรียกทุกคนให้เดินขึ้นไปหาเขา

“ตรงนี้ทำเลดีนะคะ กลางคืนน่าจะค่อนข้างมืดแต่ก็ไม่ได้ใกล้น้ำเท่าไหร่นักถือว่าปลอดภัยหายห่วงค่ะ”

“พี่ญ่าคิดว่ายังไงคะ?”

“ตกลงค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นยืนรออยู่นี่นะครับ เดี๋ยวพวกพี่ไปลากอุปกรณ์กลางเต็นท์มา”

“ค่ะ / ค่ะ”

ไต้ฝุ่นกับกำปั้นเดินออกไปพร้อมกับเฮคเตอร์ ก่อนที่พวกเขาจะเดินกลับมาพร้อมกับลากรถเข็นมากันคนละคัน จุดกางเต็นท์ที่พวกเขาเลือกอยู่ห่างจากกระโจมใหญ่ประมาณ 20 เมตร แต่จุดนี้กลับได้ยินเสียงน้ำในลำธารได้อย่างชัดเจน

“มีพี่ชายถึง 3 คนแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะคะ”

“นั่นสิคะ พวกเราไม่ต้องทำอะไรเลย...พี่ชายก็ทำให้หมด”

“ว่าแต่เต็นท์ของพวกเราจะอยู่ฝั่งไหนดี”

“ฝั่งนี้ / ฝั่งนี้ / ฝั่งนี้” ทั้ง 3 สาวชี้ไปในทิศทางเดียวกัน ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นมาเป็นระยะๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มทั้ง 3 คนลากรถเข็นเข้ามาใกล้

“เรามาช่วยกันกางเต็นท์ของสาวๆ ก่อนนะครับ” กำปั้นเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะยกอุปกรณ์กางเต็นท์ลงจารถเข็น

“ฮาญาช่วยค่ะ”

“กางเป็นเหรอครับ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าออกมาเสียงอ่อน พร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับเธอ

“ไม่เป็นค่ะ พี่ฝุ่นสอนหน่อยสิคะ” ฮาญาเอ่ยตอบร่างสูงอย่างตรงไปตรงมา ถึงแม้ริมฝีปากบางจะยกยิ้มหวานออกมา แต่ท่าทางที่ดูห่างเหินของเธอก็ยังคงทำให้เขารู้สึกไม่ดี

“มาครับเดี๋ยวพี่สอน...”

“ก่อนอื่นเราต้องปูแผ่นรองก่อนครับ...”

ทุกคนช่วยกันกลางเต็นท์กันอย่างขยันขันแข่งทำให้ใช้เวลาไม่นานเต็นท์ทั้งสองหลังก็ถูกกางขึ้นมาเป็นรูปเป็นร่างเรียบร้อย พร้อมกับประดับตะเกียงไฟตามจุดต่างๆ เพื่อเพิ่มแสงสว่างให้กับบริเวณโดยรอบ

“เสร็จแล้ว....”

“เย้! / เย้! / เย้!”

“ถ้านี่ไม่ได้เป็นการแคมป์ปิ้งที่ไฮโซที่สุด...ญ่าก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วล่ะ”

“พี่ฝุ่นเป็นคนเตรียมครับ...” เฮคเตอร์เอ่ยบอกกับพี่สาวของเขา ก่อนจะหันกลับไปยักคิ้วให้กับพี่ชายทั้งสองคนอย่างรู้กัน

“จริงเหรอคะ?” พอใจเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า

“จริงๆ พวกเราก็ช่วยกันเตรียมนั่นแหละครับ”

“แต่ว่าพวกเรามานอนแคมป์มันต้องลำบากๆ ไม่ใช่เหรอคะ?” น้ำฟ้าที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่เธอจะเงยหน้าไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

“หึหึ”

“ถือซะว่าคืนนี้พวกเรามานอนแคมป์แบบติดแกลมแล้วกันน่ะครับ” กำปั้นเอ่ยขึ้น

“ติดแกลมจริงๆ นั่นแหละค่ะ แอร์ในเต็นท์เย็นเจี๊ยบ เย็นจนสัมผัสถึงความเป็นธรรมชาติแทบไม่ได้เลยค่ะ แต่ว่า...”

“พี่ขอนอนกลางนะ...พี่กลัว” ฮาญารีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะรีบเข้าไปในเต็นท์ของตัวเองในทันที

“ได้ไงคะพี่ญ่า พอใจเป็นน้องพอใจขอเลือกก่อนไม่ได้เหรอคะ?” พอใจรีบไปหยิบกระเป๋าผ้าของตัวเอง ก่อนจะรีบวิ่งตามฮาญาเข้าไปภายในเต็นท์ทันที

“หึหึ” ไต้ฝุ่นมองน้องสาวทั้งสองคนที่กำลังวิ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาเบาๆ

“ผมกับพี่ปั้นไปเอาของที่เหลือในรถก่อนนะครับ”

“ส่วนพี่จะเก็บของที่เหลือรออยู่ที่นี่”

ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับน้องชายทั้งสองคน ก่อนที่เขาจะเดินออกไปเก็บถุงพลาสติก และถุงเต็นท์ที่วางกระจัดกระจายอยู่บริเวณโดยรอบเข้าที่...

“พี่ฝุ่นขา”

“ขา” ฝุ่นขานรับเสียงเรียกของพอใจก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้เต็นท์ของสาวๆ เพื่อรอฟังว่าคนด้านในต้องการจะพูดอะไรกับเขา

“พวกเราขอไปเล่นน้ำที่ลำธารได้ไหมคะ?” เสียงของพอใจเอ่ยดังขึ้นมา

“ได้สิ แต่รอไปพร้อมกันนะคะ”

“รับทราบค่ะ / รับทราบค่ะ / ค่า...”

“โดยเฉพาะญ่า น้องว่ายน้ำไม่เป็นห้ามดื้อนะคะ”

“ชิ! น้องไม่เคยดื้อสักหน่อย”

“หึหึ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับน้องสาวทั้งสาม ก่อนที่เขาจะหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองที่วางอยู่ไม่ไกลขึ้นมาถือเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเดินไปยังห้องน้ำรวมที่อยู่ไม่ไกลในทันที

“พี่ไต้ฝุ่นนี่อบอุ่นจังเลยเนอะ ถ้าใครได้ไปเป็นสามีคงจะมีความสุขน่าดู”

“ฟ้าเห็นด้วยค่ะ พี่ญ่าล่ะคะ?”

“...”

“พี่ญ่าคะ / พี่ญ่า”

“คะ?”

“เรียกพี่มีอะไรรึเปล่า?” ฮาญาเอ่ยถามน้องสาวทั้งสองคนออกมาด้วยความสงสัย

“พี่ญ่าใจลอยอีกแล้ว...คิดอะไรอยู่คะเนี่ยถึงได้ไม่ได้ยินเสียงของพวกเรา”

“อะ อ่อ พี่ก็คิดอะไรไปเรื่อยน่ะ”

“เมื่อกี้ว่าอะไรนะคะ?” ฮาญายกยิ้มหวานออกมาก่อนจะเอ่ยถามน้องสาวทั้งสองของเธอออกมาอีกครั้ง

“พอใจพูดว่า...พี่ไต้ฝุ่นเป็นคนอบอุ่นแบบนี้ ถ้าใครได้ไปเป็นสามีคงจะมีความสุขน่าดู”

“พี่ญ่าคิดเหมือนกันไหมคะ?” น้ำฟ้าเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าออกมาอีกครั้ง

“อะ เอ่อ...ไม่รู้สิ”

“พี่ว่าพวกเราอย่าเสียเวลาเลย เปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนดีกว่า”

“จริงด้วย”

“หันหลังให้กันเหมือนเด็กๆ ตกลงไหมค่ะ” น้ำฟ้าเอ่ยบอกกับพี่สาวทั้งสองคนตรงหน้าเสียงใส

“หันหน้าก็ได้นะพี่ไม่ถือ ฮ่าฮ่าฮ่า”

“ไม่เอาค่ะพอใจอาย อ๊ายยยยย!! อย่าพึงถอดนะคะ ฮ่าฮ่าฮ่า”

เด็กสาวทั้ง 3 คนหัวเราะใส่กันก่อนที่พวกเธอจะหันหลังชนกันอีกครั้ง ในขณะที่ต่างคนต่างเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองเช่นเดียวกับตอนเด็กๆ ที่พวกเธอชอบทำกัน

“นานๆ ทีจะได้ออกมาเที่ยวธรรมชาติแบบนี้...ดีเหมือนกันนะคะ”

ทั้ง 3 สาวเดินออกมาจากเต็นท์ของตัวเอง ก่อนที่พอใจจะเอ่ยขึ้นมาในขณะที่สายตาของเธอมองไปรอบๆ บริเวณ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดเพื่อดื่มด่ำกับธรรมชาติตรงหน้าได้อย่างเต็มที่

“พอใจพูดเหมือนเราไม่เคยออกไปเที่ยวด้วยกันอย่างนั้นแหละ”

“นั่นสิ เมื่อสองเดือนก่อนก็พึ่งไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกันน้องจำได้ไหมคะ?” ฮาญาเอ่ยถามน้องสาวออกมาเสียงอ่อน มือบางลูบลงที่หัวของพอใจอย่างเอ็นดู

“จำได้ค่ะ...”

“พวกเราไปเที่ยวด้วยกันก็จริง แต่ไม่เคยได้มาทำอะไรด้วยกันแบบนี้เลยนะคะ” พอใจอธิบายให้พี่สาวของเธอฟังพร้อมกับชี้ไปที่ต้นไม้ ใบหญ้า และแม่น้ำตรงหน้าให้พี่ๆ ของเธอได้ดู

“ก็ใครใช้ให้คุณพ่อของพวกเราติดแกลมซะขนาดนี้ล่ะคะ” น้ำฟ้าที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น

“นินทาคุณพ่อเหรอคะ”

“เรื่องจริงนี่คะพี่ญ่า ขนาดมาแคมป์ปิ้งกับพวกเรายังให้คนมาสร้างกระโจมไว้ให้เลย ไหนจะโซนครัว โซนรับประทานอาหาร โซนอาบน้ำมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบทุกอย่างเลย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!!!”

“คุณพ่อกลัวว่าคุณแม่จะลำบากน่ะสิ ถึงให้คนมาเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกไว้ให้ขนาดนี้” ฮาญาหัวเราะออกมาอย่างชอบใจให้กับความน่ารักน่าเอ็นดูของน้องสาว ภาพที่พวกเธอวาดฝันไว้ในวันนั้น ความลำบากต่างๆ นาๆ กลับพังทลายลงไปหมด เพราะความรักเมีย กลัวเมียจะลำบากของคุณพ่อของพวกเธอนั่นเอง...

“แต่ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่มีแฟน แต่ก็ยังมีพี่ชายที่รักและดูแลเราได้ดีมากๆ จนใครๆ ต่างก็พากันอิจฉานะคะ...”

“แบบนี้พอใจคิดว่าดีกว่ามีแฟนอีกนะคะ”

“แต่พี่คิดว่ามีแฟนที่อบอุ่นยังไงก็ต้องดีกว่าค่ะ” ฮาญาเอ่ยแย้งน้องสาวของเธอ พร้อมกับส่งยิ้มกรุ่มกริ่มไปให้กับน้องสาวทั้งสองคนตรงหน้า

“ฮาญา...?”