ตอนที่ 12 รู้สึกเจ็บ

 

หลายวันต่อมา...

“นี่เธอตกหลุมรักพี่ชายของตัวเองจริงๆ เหรอฮาญา” หญิงสาวทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้างของตัวเองอย่างหมดแรง เธอเหม่อมองไปยังเพดานตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

“รักต้องห้าม” เด็กสาวพึมพำออกมาพร้อมกับมือบางลูบลงที่อกข้างซ้ายของตัวเองอย่างเบามือ

“พี่น้องกันจะรู้สึกรักกันแบบนั้นได้ยังไง?” ฮาญาเอ่ยถามตัวเองออกมา ก่อนที่เธอจะพลวดพลาดลุกขึ้นนั่งในทันทีที่ตัวเองนึกอะไรขึ้นมาได้

“หรือว่าเราจะคิดไปเอง...ใช่ ต้องคิดไปเองแน่ๆ เลย” ฮาญายกยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งอย่างสบายใจ

“เป็นพี่น้องกันมาตั้งกี่ปีจะคิดเป็นอื่นได้ไงกันล่ะ”

ฮาญาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายของตัวเองเอาไว้ ก่อนที่เธอจะหลับตาลงอย่างช้าๆ พร้อมกับดึงตุ๊กตาตัวโปรดเข้ามากอดเอาไว้จนแน่น

‘ใครว่าล่ะครับ...คนเรามีความถนัดที่แตกต่างกัน พี่ พี่ปั้น เฮค และก็น้องฟ้าไปได้ดีกับการเรียน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะทำอาหารได้อร่อยเท่าฮาญา’

ริมฝีปากบางของหญิงสาวเผลอยกยิ้มออก ในขณะที่เสียงของไต้ฝุ่นยังคงดังอยู่ในหัวของเธอซ้ำไปซ้ำ เพียงแค่คำปลอบใจสั้นๆ ที่เขาเอ่ยออกมา ก็ทำให้เธอรู้สึกวางใจราวกับว่าโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้เธอหนักใจได้อีกแล้ว

‘ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าตอนนี้ยังคิดไม่ออกก็ปล่อยมันไปก่อน...’

“พี่น้องก็คือพี่น้อง” ฮาญาลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยส่งหัวใจของตัวเองให้เปลี่ยนความรู้สึกเดี๋ยว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลหญิงสาวทะเลาะกับเสียงในหัวของตัวเองจนเผลอหลับไปในที่สุด พร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอที่ยังคงแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มหวาน

2 วันต่อมา...

8.00 น.

“คุณพ่อคะ” ฮาญาเอ่ยทักคุณพ่อของเธอขึ้นก่อนที่เขาจะเดินไปยังรถตู้คันหรูที่จอดรอเขาอยู่ก่อนแล้ว ขาเรียวรีบวิ่งไปหาคุณพ่อของเธอในทันที

“อย่าวิ่งสิครับ...”

“เดี๋ยวก็หกล้มหรอกค่ะ” ตะวันเอ่ยบอกกับเด็กสาวออกมาด้วยความเป็นห่วง

“ขอโทษค่ะ”

“วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอครับ ทำไมหนูไม่นอนต่ออีกสักหน่อยล่ะครับ?” ฮันเตอร์เอ่ยถามลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาออกมาด้วยความแปลกใจ

“ฮาญาขอติดรถคุณพ่อไปลงที่คอนโดของพี่ฝุ่นได้ไหมคะ?”

“ได้สิครับ วันนี้นัดกันไปซื้อของเตรียมไปแคมป์ปิ้งในวันพรุ่งนี้เหรอครับ?”

“ใช่ค่ะ” ฮาญายกยิ้มออกมาก่อนจะตอบคำถามของคุณพ่อของเธอกลับไปเสียงดังฟังชัด

“แต่ว่าลูกไปเช้าขนาดนี้ร้านน่าจะยังไม่เปิดนะคะ?” ตะวันเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาอีกครั้งด้วยความสงสัย ก่อนที่เธอและสามีจะเดินจูงมือลูกสาวไปยังรถหรูที่จอดรออยู่ไม่ไกล

“ฮาญามีโจทย์คณิตศาสตร์หลายข้อที่ทำยังไงก็ไม่ถูกสักที ก็เลยคิดว่าจะไปให้พี่ไต้ฝุ่นสอนก่อนที่จะถึงเวลานัดน่ะค่ะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็เดินทางปลอดภัยทั้งคุณพ่อ คุณลูกนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“พี่ไปทำงานก่อนนะครับ จุ๊บ! จุ๊บ!”

“อุ๊ย! ฮาญาอิจฉาคุณพ่อกับคุณแม่จังเลยค่ะ...”

“สักวันฮาญาจะหาผู้ชายที่รักและดูแลฮาญาให้ได้อย่างกับที่คุณพ่อรักและดูแลคุณแม่ค่ะ”

“หืม?” คิ้วเรียวของตะวันเลิกขึ้นมาอย่างแปลกใจ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆ ยกยิ้มหวานออกมา

“แค่กๆ ลูกไม่จำเป็นต้องหาใครก็ได้ครับ...พ่อรักหนูและเลี้ยงดูหนูให้อยู่อย่างสุขสบายไปได้ตลอดชีวิตนี้ของหนูเลย พ่อจะไม่ยอมปล่อยให้หนูน้อยของพ่อต้องลำบากอย่างแน่นอนครับ”

“ได้ที่ไหนกันละคะ...”

“.../...”

“ฮาญาโตเป็นสาวแล้ว พอเรียนจบฮาญาก็จะหางานทำ และดูแลตัวเองให้ได้ไม่ต้องลำบากคุณพ่อคุณแม่ค่ะ”

“ฮาญา”

“คะ?” ฮาญาขานรักเสียงเรียกของคุณพ่อของเธอออกมาด้วยความแปลกใจ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงตรงหน้าอีกครั้งอย่างรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอ

“ลูกมีแฟนโดยที่พ่อกับแม่ไม่รู้รึเปล่าครับ?”

“ปะ เปล่านะคะ”

“หรือว่ากำลังแอบชอบใครอยู่?” ฮันเตอร์เอ่ยถามลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาออกมาอีกครั้งด้วยความสงสัย

“ฮาญาไม่มีใครจริงๆ ค่ะ ฮาญาขึ้นรถก่อนนะคะ” ฮาญาเอ่ยขึ้นมาก่อนที่ขาเรียวจะรีบก้าวขึ้นรถไปในทันที

“ตะวันครับ ดูลูกสาวเราสิครับ...”

“ทำไมคะ?”

“ทำไมน่ะเหรอครับ? ลูกของเราคิดจะมีแฟนแล้วนะครับ”

“ฮาญายังไม่มีแฟนเหรอค่ะ ลูกของเราแค่กำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง วัยรุ่นก็แบบนี้แหละค่ะ...พี่ฮันเตอร์ก็ทราบดีไม่ใช่เหรอคะ?”

“แต่...?”

“ไม่มีแต่แล้วค่ะ...พี่ฮันเตอร์รีบไปทำงานได้แล้วนะคะ และก็ไม่ต้องห่วงเรื่องของฮาญานะ ตะวันเชื่อว่าฮาญาเป็นเด็กฉลาด ลูกรู้ว่าตัวเองควรทำอะไรไม่ควรทำอะไรค่ะ”

“ครับ...พี่เลี้ยงเขามาเองกับมือพี่ก็รู้ว่าลูกเป็นคนยังไง แต่คนเป็นพ่อมันก็อดห่วงไม่ได้นี่ครับ”

“หึหึ เดี๋ยวเรื่องนี้ตะวันจะค่อยๆ คุยกับลูกเอง ตอนนี้พี่ต้องไปทำงานได้แล้วนะคะ”

“และห้ามซักไซร้อะไรลูกอีกนะคะ”

“เข้าใจแล้วครับ” ฮันเตอร์ทำตามที่ภรรยาคนสวยของเขาบอกอย่างว่าง่าย ก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นรถเขาก็หันกลับมาดึงร่างบางของตะวันเข้าไปกอดไว้แนบอก

“เจอกันตอนเย็นนะครับ”

“ค่ะ ตะวันจะทำอาหารอร่อยๆ ไว้รอนะคะ”

“ครับ...พี่ไปทำงานก่อนนะ”

“ค่ะ”

ณ คอนโดของไต้ฝุ่น

“ขอบคุณค่ะ” ฮาญายกมือไหว้คุณพ่อของเธออย่างนอบน้อม ก่อนที่เด็กสาวจะลงจากรถคุณพ่อของเธอก็ยื่นแบล็คการ์ดมาให้กับเธอ

“เอาไว้ใช้ซื้อของกันครับ อยากได้อะไรก็ซื้อได้เลย”

“ขอบคุณค่ะ”

“...”

“แต่ฮาญามีเงินที่คุณพ่อให้ไว้เป็นค่าขนมรายเดือนอยู่แล้ว มันมากพอที่จะทำให้ฮาญาซื้อของที่อยากซื้อได้ในวันนี้ค่ะ”

“ฮาญาขออนุญาตไม่รับไว้ค่ะ”

“หึหึ พ่อเข้าใจแล้วครับ” ฮันเตอร์เอ่ยบอกกับลูกสาวกลับไปเสียงอ่อน พร้อมกับลูบลงที่หัวของเธอย่างอ่อนโยน

“ถ้าอย่างนั้นฮาญาไปก่อนนะคะ”

“ครับ ถ้ามีอะไรก็โทรหาพ่อได้ตลอดเลยนะครับ”

“รับทราบค่ะ”

ฮาญาหยิบคีย์การ์ดเข้าคอนโดของไต้ฝุ่นออกมาถือไว้ หญิงสาวเดินเข้าไปภายในอาคาร ก่อนที่เธอจะนึกขึ้นมาได้ว่าเธอไม่ได้บอกกับเขาว่าจะมาหาเขากี่โมง

“เช้าแบบนี้พี่ฝุ่นคงไม่ได้ไปไหนหรอก และอีกอย่างเราก็ขออนุญาตแล้วด้วย”

ฮาญากดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นที่ไต้ฝุ่นอยู่ในทันที พร้อมกับคิดไปถึงความรู้สึกที่กำลังก่อเกิดอยู่ภายในใจของตัวเอง แต่ต่อให้ฮาญาจะรู้สึกรักเขาเกินกว่าที่พี่น้องความจะเป็น...แต่เธอก็ตระหนักได้ว่าความรักครั้งนี้ยังไงก็ไม่ควรเกิดขึ้นมาอยู่ดี

“ฉันต้องเอาชนะเสียงในหัวของตัวเองให้ได้”

ฮาญาเดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเองไปด้วย วันนี้ที่เธอตัดสินใจมาหาเขาถึงที่นี่ก็เพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขาเกินไปกว่า ‘พี่ชายกับน้องสาว’

ฮาญาคิดเอาเองว่าช่วงนี้เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของตัวเองไว้ ซึ่งมันอาจจะเกิดขึ้นมาจากความเครียดสะสมเรื่องเรียนต่อ จึงทำให้เธอรู้สึกอ่อนไหวง่ายเป็นพิเศษ...

แอ๊ดดดดด!!

“...” ฮาญาชะงักนิ่งงันไปทันทีที่เห็นรุ่นพี่สาวสวยดีกรีดาวคณะเพื่อนร่วมรุ่นของพี่ชายกำลังเดินออกมาจากห้องเลขเดียวกันกับห้องที่เธอต้องการจะเข้าไป ด้วยสภาพที่อิดโรยอย่างกับคนที่ไม่ได้หลับได้นอนมาทั้งคืน

“เจ้าของลิปสติกแท่งนั้น” ฮาญามองไปยังลิปสติกที่แต่งแต้มอยู่บนริมฝีปากบางของเธอ ก่อนที่หญิงสาวจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

เสียงหัวใจด้วยน้อยๆ ของเด็กสาวเต้นโครมครามราวกับว่ามันจะหลุดออกมาจากอกเสียงให้ได้ มือบางลูบลงที่อกข้างซ้ายของตัวเองเบาเพื่อหวังว่ามันจะช่วยปลอบประโลมหัวใจของเธอได้บ้าง

ในตอนนี้เธอไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นร่างกายของเธอด้านชา เธอรู้ว่าตัวเองอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก อกข้างซ้ายของเธอมันทั้งจุกและเจ็บไปหมด

“...” ฮาญาพาตัวเองกลับเข้าไปในลิฟต์ตัวเดิมอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะกดมันลงมายังชั้นล่าง มือบางของเธอสั่นเทาอย่างควบคุบไม่อยู่

‘เรากำลังเป็นอะไรกันแน่...’

“แค่พี่ฝุ่นมีแฟนเองนะฮาญา ฮึกกกก!” ฮาญาทรุดตัวนั่งลงบนหมานั่งหินอ่อนภายในสวนหย่อมหลังคอนโดอย่างหมดแรง หญิงสาวได้แต่เอ่ยถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่เข้าถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นภายในจิตใจของเธอ

“ฮึกกกก! ฮืออออ! ทำไมมันถึงได้เจ็บขนาดนี้นะ”

ผ่านไปสักพักมือบางถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวเนียนทั้งสองข้างของตัวเอง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

“ไม่ได้เราจะเป็นแบบนี้ไม่ได้”