ตอนที่ 17 เครื่องดับ

 

“คุณแม่คะ”

“ขาลูก...” ตะวันยกยิ้มหวานออกมา ก่อนที่เธอจะขานรับเสียงเรียกของเธอกลับไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่มละมุนอย่างเช่นทุกครั้ง

“ทำไมคุณแม่ถึงรักคุณพ่อล่ะคะ”

“ทั้งๆ ที่คุณแม่เลือกที่จะหนีคุณพ่อไปแล้ว แล้วทำไมถึงยังยอมให้คุณพ่อเข้ามาในชีวิตอีกล่ะคะ” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“หึหึ”

“คุณแม่หัวเราะทำไมคะ หรือเพราะฮาญากับเฮคเตอร์เหรอคะ”

“เรื่องของหนูก็มีส่วน แต่ที่สำคัญ...คือ แม่รักคุณพ่อของหนู รักมาก มากจนไว้ว่าจะห่างกันไกลแค่ไหน หรือห่างกันนานเพียงใดแม่ก็ยังรักพ่อของหนูอยู่”

“แล้วถ้าคุณพ่อยังคงทำไม่ดีกับคุณแม่อยู่ล่ะคะ คุณแม่จะกลับมาไหม”

“ไม่กลับค่ะ ถึงแม่จะรักพ่อของหนูมาก แต่แม่ก็รักตัวเองมากเหมือนกัน หากวันนั้นพ่อของหนูปรับปรุงตัวไม่ได้แม่ก็จะไม่เลือกรักเขาอีกเป็นครั้งที่ 2”

“แต่คุณพ่อทำได้ใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ เขาทำได้ดีมาจนถึงทุกวันนี้”

“...” ฮาญามองไปยังหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก แก้มแดงทั้งสองข้างของเธอป๋องขึ้นมาอย่างเขินอาย หญิงสาวพ้นลมหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้กับคุณแม่ของเธอ

“โรแมนติกจัง...เอิ่บ!!”

“ไหวไหมคะ”

“รู้สึกอยากอาเจียนรึเปล่าคะ”

“อยากค่ะ แต่ว่าอยากคุยกับคุณแม่มากกว่า...” ฮาญาทรุดตัวนั่งลงบนฝาชักโครกอย่างหมดแรง ก่อนที่แขนเรียวจะโอบกอดเอวบางของคุณแม่ของเธออย่างออดอ้อน

“หนู ฮึก!! อยากถูกรักแบบนี้บางจังเลยค่ะ ฮือออออ!!!” ฮาญาร้องไห้ออกมาอย่างกับคนที่ขาดสติ

“ลูกสาวของคุณแม่ก็กำลังถูกตั้งใจจากคุณพ่อและก็คุณแม่ และก็ทุกคนในครอบครัวของเราอยู่ไงคะ”

“ฮืออออ! จริงค่ะ...ฮาญาได้รับความรักจากทุกคน ฮึกกก!! ต่อไปนี้ฮาญาจะไม่อ่อนแอ”

“เก่งมากค่ะ”

“ฮาญาจะรักและดูแลตัวเองอย่างดี ฮึกกกก!!! ให้สมกับที่คุณพ่อกับคุณแม่ทะนุถนอมฮาญามาอย่างดีค่ะ” มือบางปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวเนียนของตัวเอง พร้อมกับเอ่ยบอกกับคุณแม่ของเธอด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่

“ถูกต้องค่ะ...ลูกรักของแม่จำคำแม่ไว้ให้ดีนะคะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นแม่อยากให้หนูเลือกความสุขของตัวเองก่อนเสมอ”

“ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ลูกต้องการพ่อกับแม่จะอยู่ข้างลูกเสมอ จำไว้ให้ดีเลยนะคะ”

“ค่ะคุณแม่”

“ฮือออออ!! แต่ทำไมมันยากจังเลยคะ?”

“...”

“ตะ แต่ว่าตรงนี้ของญ่ามันไม่ค่อยยอมฟังเลยค่ะ” ฮาญาทุบลงที่อกข้างซ้ายของตัวเองอย่างแรง พร้อมกับเอ่ยบอกร่างบางตรงหน้าเสียงสั่น

“มันเจ็บ เจ็บมาๆ เลยค่ะ”

“ไม่ต้องกลัวนะคะ เดี๋ยวมันจะดีขึ้นค่ะ”

“ถ้าลูกเลือกที่จะหนี...แม่ก็จะพาลูกหนีเอง”

“ญ่าจะ อุ๊บบบ! แวะ!!” ฮาญารีบขยับลงจะชักโครก ก่อนที่เธอจะอาเจียนเอาอาหารที่เธอพึ่งกินเข้าไปก่อนหน้านี้ออกมาจนหมด 

“น้ำค่ะ” ตะวันยื่นขวดน้ำเปล่าไปให้กับลูกสาว พร้อมกับลูบลงที่แผ่นหลังบางของคนตรงหน้าอย่างเบามือ

“เฮ่ออ! นี่ญ่าไม่ได้เมาใช่ไหมคะคุณแม่ ฮืออออ...”

“ทำไมมันถึงได้ทรมานแบบนี้ล่ะคะ”

“เดี๋ยวมันจะดีขึ้นนะคะ”

“ญ่าอาเจียนออกมาจนเหนื่อยแล้วนะคะ” ฮาญาทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นพร้อมกับเอนตัวพิงลงที่ผนังห้องน้ำอย่างหมดแรง มือบางลูบลงที่หน้าท้องแบนราบของตัวเองเบาๆ

“เสื้อเลอะหมดแล้วค่ะ ลุกไหวไหมคะ?”

“ไหวค่ะ”

“แม่ช่วยค่ะ” ตะวันประคองลูกสาวเอาไว้อย่างเบามือ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากับเดินมายังอ่างล้างหน้าอย่างทุลักทุเล มือบางของตะวันบรรจงเช็ดคราบอาเจียนออกจากเสื้อยืดของลูกสาวอย่างเบามือ

“เสื้อเปียกหมดแล้ว”

“นั่งรอแม่อยู่กับพี่ฝุ่นก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่ไปเอาเสื้อตัวใหม่มาเปลี่ยนให้ค่ะ” ตะวันพาฮาญามาหาไต้ฝุ่นที่นั่งรออยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนที่อยู่ไม่ไกล ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับลูกสาวและลูกชายของเธอออกไปอย่างอ่อนโยน

“แม่ฝากดูแลน้องก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวฝุ่นไปเอาชุดใหม่มาให้ดีกว่านะครับ”

“แม่ไปเองดีกว่าค่ะ แม่ฝากฝุ่นดูน้องสักครู่นะคะ”

“ไม่ต้องห่วงครับ”

ไต้ฝุ่นมองตามแผ่นหลังบางเดินห่างออกไป ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองน้องสาวตัวเล็กของเขาที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาที่คาดเดาได้ไม่ยากว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ภายในใจ...

“น้องจะหนีพี่ไปให้ไกลแสนไกลเลยค่ะ” ฮาญาพึมพำออกมาก่อนที่เธอจะซบลงที่ไหล่แกร่งของชายหนุ่มเอาไว้อย่างอ่อนแรง มือบางเอื้อมมือออกไปตรงหน้าในขณะที่ภาพในหัวของเธอหมุนไปมาจนเธอแทบจะจับโฟกัสมือของตัวเองไม่ได้

“น้องแน่ใจเหรอคะ...ลอนดอนมันไกลพอ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ พร้อมกับมองไปที่เธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“แน่ใจสิคะ”

“ฮาญาหลงรักพี่ชายของตัวเอง ฮ่าฮ่าฮ่า ตลกดีนะคะ”

“ฮาญา”

“คะ”

มือหนาทั้งสองข้างของไต้ฝุ่นประคองไหล่มนของหญิงสาวตรงหน้าเอาไว้ ก่อนที่เขาจะจับให้เธอหันมาเผชิญหากับเขาโดยที่หญิงสาวก็ให้การร่วมมือเป็นอย่างดี

“ถึงพี่จะเป็นคนรักของน้องไม่ได้ แต่พี่เป็นพี่ชายที่รักน้องที่สุดได้นะคะ เพราะฉะนั้นอย่างได้เสียใจไปเลยนะคะเด็กดีของพี่”

“ฮืออออ ใครเขาอยากจะเป็นน้องสาวพี่กันล่ะ”

“ญ่า...”

“หยุดเลยไม่ต้องพูดแล้ว ฮึกกก พูดย้ำอยู่ได้...”

“น้องสาวก็น้องสาวสิไม่เห็นต้องย้ำให้ตรงนี้มันเจ็บเลย” ฮาญาร้องโวยวายออกมา พร้อมกับชี้ไปยังอกข้างซ้ายของตัวเองไปด้วย

“...”

“ฮึกกกก น้องไม่ได้อยากจะแย้งของของใคร น้องแค่อยากจะช่วยตัวเองให้หลุดพ้นจากความรู้สึกพวกนี้ก็เท่านั้นเอง”

“น้องรู้นะคะว่าพี่มีคนรักอยู่แล้ว...”

“น้องว่าไงนะคะ?”

“น้องพูดว่า ‘พี่มีคนรัก’ เหรอคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม...

“ใช่ไงคะ อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้นะ”

“วันนั้นที่คอนโดของพี่ น้องเห็นรุ่นพี่ดาวคณะคนนั้นวิ่งออกมาจากห้องพี่ด้วย”

“วันนั้น...?”

“ที่แท้วันนั้นน้องก็โกรธพี่ เพราะเรื่องนี้เองสินะครับ” ริมฝีปากของชายหนุ่มยกยิ้มออกมา มือหนาลูบลงที่หัวน้อยๆ ของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเบามือ

“...”

“คืนนั้นพี่มีทำงานกลุ่มค่ะ ในกลุ่มมีทั้งหมด 6 คน ตอนแรกก็นัดทำงานกลุ่มกันปกติที่มหาลัย แต่พอค่ำแล้วงานไม่เสร็จทุกคนเลยขอมาทำงานที่ห้องของพี่...” ไต้ฝุ่นพยายามอธิบายให้กับร่างบางตรงหน้าฟังอย่างใจเย็น ถึงแม่ว่าเขาไม่รู้เลยว่าเธอในตอนนี้จะเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อหรือไม่ก็ตาม

“แล้วพวกเขาก็ซื้อแอลกอฮอล์เข้าดื่มระหว่างทำงานด้วยครับ ดื่มกันไปกันมาเกิดติดลมทำงานเสร็จแล้วก็ไม่ยอมกลับ”

“...” ฮาญานั่งกอดอกโยกไปทางซ้ายทีขวาที พร้อมกับมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา

“พอจะกลับดาวคณะที่หนูหมายถึงก็เมาจนกลับบ้านเองไม่ได้ พี่จึงจำเป็นต้องให้เธอนอนพักที่ ‘ห้องรับแขก’ ของพี่น่ะค่ะ”

ในบรรดา 4 พี่น้องไต้ฝุ่นเป็นคนเดียวที่หวงพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองที่สุดโดยเฉพาะห้องนอน แม้กระทั่งแม่บ้านยังไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้าห้องนอนของเขาเลย ส่วนเรื่องทำความสะอาดในทุกๆ วันเขาจะเป็นคนลงมือทำมันด้วยตัวเอง

“แล้วพี่ล่ะคะ” ฮาญาหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างจ้องจะจับผิดคนตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามเขาออกมาด้วยความสงสัย

“พี่ออกไปนอนโรงแรมข้างๆ ค่ะ ถ้าน้องไม่เชื่อลองโทรไปถามพนักงานต้อนรับก็ได้นะคะ โรงแรมนั้นเป็นของลุงสกายยังไงพวกเขาก็จำพี่ได้อยู่แล้ว...”

“แล้วยังไงต่อคะ?”

“ที่น้องเห็นเธอวิ่งออกมาคงเป็นเพราะเธอตกใจแม่บ้านที่พี่พาขึ้นไปด้วยน่ะครับ”

“...?...”

“เพราะพี่รู้ว่าน้องจะมาพี่เลยจ้างแม้บ้านขึ้นมาทำความสะอาดห้องไว้รอน้อง แต่ก็ไม่คิดว่าน้อง...”

“พอแล้วค่ะ วันนี้น้องมีเรื่องให้ต้องคิดจนเต็มหัวไปหมดแล้ว แบตเตอรี่หมด เครื่องดับแล้วค่ะ...” พูดจบหญิงสาวก็ซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขาก่อนที่ดวงตากลมโตของเธอจะปิดสนิทลงในทันที...

“หึหึ”