ตอนที่ 15 สารภาพ

 

“ฮาญา...”

“พี่ฝุ่น!” ฮาญาร้องเรียกชื่อชายหนุ่มออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจ ร่างบางชะงักนิ่งงันไปในทันทีเธอไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองร่างสูงที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของเธอเลยแม้แต่น้อย

“เมื่อสักครู่น้องพูดว่าอะไรนะคะ พอดีพี่ฟังไม่ค่อยถนัด”

“มีแฟนที่อบอุ่นยังไงก็ดีกว่าค่ะ” ฮาญาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เธอจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา หญิงตอบร่างสูงตรงหน้ากลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“น้องจะรู้ได้ยังไงว่าคนคนนั้นรักน้องจริง รักมากจนสามารถทำทุกอย่างเพื่อน้องได้...”

“คงเป็นการกระทำของล่ะมั้งคะ”

“...”

“พูดแบบนี้แสดงว่าพี่ญ่ามีคนนั้นแล้วเหรอครับ?” เฮคเตอร์ที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยถามพี่สาวของเขาขึ้นมาด้วยความสงสัย

“มี เมอ ที่ไหนกันล่ะคะ พี่ก็แค่หมายถึงเฉยๆ”

“มองหน้าน้องแบบนี้หมายความว่าไงคะ?” ฮาญาตอบคำถามของน้องชายกลับไป ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามไต้ฝุ่นออกมาด้วยความสงสัย

“น้องไม่รู้หรอกค่ะว่าความรักของคนอื่นจะเป็นอย่างไง แต่ความรักของน้องคงจะเป็นการกระทำที่ทั้งสองคนแสดงออกมาค่ะ”

“.../.../.../...”

“เหมือนที่คุณพ่อคุณแม่ของพวกเราแสดงออกมาไงคะ”

“ฟ้าเห็นด้วยค่ะ”

“พอใจก็คิดเหมือนพี่ญ่าค่ะ คุณพ่อกับคุณแม่ของพวกเราแสดงความรักกันได้ทุกที่ทุกเวลา จนพอใจมองบนแล้วมองบนอีก จนตาของพอใจจะเหลือกขึ้นไปข้างบนได้อยู่แล้วค่ะ”

“...”

“พวกท่านรักกันจนเราคิดว่าจะหาความดีๆ แบบนี้ได้บางไหมในชีวิตนี้...ใช่ไหมคะ” ฮาญาหันกลับมามองน้องสาวทั้งสองคนตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามพวกเธอออกมาเสียงใส

“ใช่ค่ะ / ใช่ค่ะ”

“เห็นไหมล่ะคะ”

“น้องสาวของพี่น่ารักซะขนาดนี้ยังไงก็ต้องมีความรักที่ดีแน่นอนครับ แต่ถ้าเจอไม่ดีล่ะก็...บอกพี่นะครับเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง” กำปั้นยกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับน้องสาวทั้งสามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ระดับน้องญ่าแล้ว ไม่ต้องถึงมือของพี่ปั้นหรอกค่ะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

“ขำอะไรเฮค...”

“ก็ขำพี่ฝุ่นกับพี่ปั้นไงครับ พี่ญ่ากับน้องสาวทั้งสองคนของพวกเราเนี่ยยังไม่ทันจะหาแฟนได้เลยครับ พวกพี่ๆ อย่าได้รีบเป็นห่วงไปก่อนเลย”

“และเฮคคิดว่า...ยังไงก็คงหาไม่ได้เร็วๆ นี้แน่นอนครับ”

“เฮคเตอร์ / พี่เฮค / พี่เฮค”

“อะ เอ่อ ไม่อยากเล่นน้ำกันแล้วเหรอครับ ตรงโน้นแดดร่มแล้วนะ...”

“พวกเรารีบไปกันดีกว่าครับ”

“ครั้งนี้พอใจฝากไว้ก่อนนะคะ”

“ไปครับ ไป”

“ฮาญาเดี๋ยวครับ” ไต้ฝุ่นคว้าข้อมือบางของฮาญาเอาไว้ และปล่อยให้คนอื่นๆ เดินนำออกไปก่อน

“พี่ฝุ่นมีอะไรรึเปล่าคะ”

“ที่น้องพูดหมายความว่ายังไงคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาอีกครั้ง ทุกครั้งที่เขาได้ยินหญิงสาวตรงหน้าเอ่ยถึงคนรักที่เธออาจจะมีหรือไม่มี...เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

ตั้งแต่เล็กจนโตฮาญาไม่เคยมีเรื่องปิดบังเขามาก่อน แต่หลังจากวันนั้นที่งานโอเพ่นเฮ้าส์เธอก็เปลี่ยนไป เธอกำลังมีเรื่องปิดบังเขาอยู่ และมันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยที่ถูกเธอมองข้ามแบบที่เธอกำลังทำอยู่ในตอนนี้

“เรื่องอะไรคะ”

“เรื่องของหัวใจ...น้องมีเรื่องอะไรปิดบังพี่อยู่รึเปล่าคะ”

“...”

“ที่นี่ตอนนี้มีเพียงเราสองคนเท่านั้น...บอกพี่ได้ไหมคนดีว่าน้องกำลังมีใครซ่อนไว้รึเปล่า”

“พี่จะได้ช่วยน้องดูเขาอีกคนไงคะ”

“...” ริมฝีปากบางค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมา ก่อนที่ฮาญาจะเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงตรงหน้าของเธออีกครั้งด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม

“ขอบคุณมากนะคะ แต่น้องคงไม่รบกวนพี่ฝุ่นหรอกค่ะ”

“น้อง...”

“พี่ฝุ่นมีคนที่ต้องดูแลอยู่แล้ว อย่ามาเสียเวลากับน้องเลยนะคะ”

“น้องหมายความว่ายังไงคะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย

“น้องก็หมายความอย่างที่พูดค่ะ” ฮาญาเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้า ก่อนที่เธอจะหันหลังให้กับเขาและจะเตรียมจะเดินออกไป ข้อมือบางของเธอก็ถูกเขาคว้าไว้อีกครั้ง

“ญ่า!! น้องยังไปไหนไม่ได้ วันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องก่อนค่ะ”

“แต่น้องไม่มีอะไรจะคุยค่ะ”

“แต่พี่มี...”

“ใครกันที่ทำให้น้องสาวของพี่เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้คะ” ไต้ฝุ่นถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกไปอีกครั้ง

“...” หญิงสาวหลับตาแน่นพยายามระงับความเจ็บปวดที่ก่อเกิดขึ้นมาภายในใจของเธออีกครั้ง แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามสักเท่าไหร่เธอก็ยังคงเป็นเพียงเด็กสาวในวัย 18 ปีที่ไม่ได้มีประสบการณ์กับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าของเธอมาก่อน...

“พี่ไต้ฝุ่นไงคะ”

“คะ?”

“น้องไม่ได้คิดว่าพี่เป็นพี่ชายของน้องมานานแล้ว” ริมฝีปากบางของเธอสั่นระริกด้วยความเสียใจ ก่อนที่น้ำสีใสจะไหลออกมาจากด้วยตาของเธอ ในเมื่อวันนี้มันมาถึงทางตันแล้ว เธอก็จะยอมแลกทั้งหมดที่ตัวเองมี...

“...”

“ผู้ชายที่น้องรัก และรักมาตลอดก็คือพี่ไต้ฝุ่นไงคะ”

“เราเป็นพี่น้องกันนะคะ” ไต้ฝุ่นพึมพำออกมาเสียงอ่อน ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าที่เธอพูดหมายความว่ายังไง แต่ที่เขาเสียใจที่สุดก็คือเขาไม่สามารถรับผิดชอบความรู้สึกของคนตรงหน้าที่มีให้ได้จริงๆ

...เธอเป็นใคร และเขาเป็นใคร...

“เรื่องนี้น้องทราบดีค่ะ...”

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ น้องจะไม่ทำให้พี่ต้องลำบากใจ” ฮาญาปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวเนียนของตัวเอง ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าออกมาอีกครั้ง

“ความรู้สึกของน้อง น้องจะรับผิดชอบเองค่ะ”

“...”

“ขอโทษที่ทำให้ต้องเป็นกังวลกับเรื่องของน้อง แต่ต่อไปนี้พี่ฝุ่นไม่ต้องทำอย่างนั้นแล้วนะคะ น้องดูแลตัวเองได้แล้วค่ะ...” พูดจบหญิงสาวก็รีบวิ่งออกไปในทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดที่เธอบอกกับอยู่เพียงลำพัง

“ฮาญา...”

“พี่ญ่ามาแล้ว...”

ตูม!!

“แค่กๆๆ” หญิงสาวกระโดดลงไปในน้ำทันที เธออยู่ใต้น้ำสักครู่ก่อนที่เธอจะโผล่หน้าขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับทุกคน

“สำลักน้ำเหรอคะ”

“นิดหน่อยค่ะ” น้ำฟ้ารีบเข้ามาหาพี่สาวของเธอในทันที ก่อนจะเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาด้วยความเป็นห่วง

“นิดหน่อยอะไรกันล่ะคะสำลักน้ำขนาดนี้” พอใจเอ็ดพี่สาวของเธอเสียงเรียบ พร้อมกับจับเส้นผมที่ลงมาปิดหน้าของคนตรงหน้าออกอย่างเบามือ

“...” ไต้ฝุ่นที่เห็นฮาญาสำลักน้ำก็รีบวิ่งเข้ามาหาเธอโดยทันทีด้วยความเป็นห่วงคนตัวเล็กจับใจ แต่เขายังไม่ทันได้ลงไปหา...เธอก็หันหลังให้พร้อมกับชวนน้องสาวอีก 2 คนไปเล่นน้ำอีกฝั่งราวกับว่าเธอต้องการจะหลบหน้าเขา

“พี่ญ่าดูแปลกไปนะครับ” เฮคเตอร์มองแผ่นหลังบางของพี่สาว ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย

“นั้นสิครับ...ปกติฮาญากลัวน้ำยิ่งกว่าอะไร แต่ครั้งนี้กล้ากระโดดลงมาเองเลย”

“...”

“หรือบางทีพี่เขาอาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้นะครับว่าน้ำมันไม่ได้ลึก”

“ก็อาจจะเป็นไปได้”

“พี่ไต้ฝุ่นล่ะครับ คิดเหมือนกันกับพวกเราไหม?”

“ครับ” ไต้ฝุ่นตอบคำถามของน้องชายหลับไป ในขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังร่างบางตรงหน้าอย่างไม่ยอมละไปไหนด้วยความเป็นห่วงหญิงสาว

“...”

‘ผู้ชายที่น้องรัก และรักมาตลอดก็คือพี่ไต้ฝุ่นไงคะ’

‘ขอโทษที่ทำให้ต้องเป็นกังวลกับเรื่องของน้อง แต่ต่อไปนี้พี่ฝุ่นไม่ต้องทำอย่างนั้นแล้วนะคะ น้องดูแลตัวเองได้แล้วค่ะ...’

‘ขอโทษนะครับ’ ไต้ฝุ่นมองไปยังร่างบางตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยขอโทษเธอออกมานับครั้งไม่ถ้วนอยู่ภายในใจของเขา

ตั้งแต่เล็กจนโตไม่ว่าฮาญาจะขออะไรเขาพร้อมที่จะทำให้เธอได้ทุกครั้ง แต่ยกเว้นเรื่องนี้อยู่เรื่องเดียวไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถทำให้เธอได้จริง

“...” คุณพ่อกับคุณแม่เป็นผู้มีพระคุณของเขา ถ้าไม่มีพวกท่านก็คงไม่มีไต้ฝุ่นอย่างทุกวันนี้ ทั้งสองท่านมีบุญคุณต่อเขาทั้งชีวิตนี้เขาก็มอบให้ได้ ดังนั้นถ้าจะให้เขา ‘กินบนเรือนขี้บนหลังคา’ เขาทำไม่ได้จริงๆ

‘ถึงแม้ว่าจะต้องเจ็บปวดเจียนตาย ก็จะไม่มีวันเนรคุณพวกท่านอย่างแน่นอน’

‘จำไว้ไต้ฝุ่น....’