Masuk“ฮาญา...”
“พี่ฝุ่น!” ฮาญาร้องเรียกชื่อชายหนุ่มออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจ ร่างบางชะงักนิ่งงันไปในทันทีเธอไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองร่างสูงที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของเธอเลยแม้แต่น้อย
“เมื่อสักครู่น้องพูดว่าอะไรนะคะ พอดีพี่ฟังไม่ค่อยถนัด”
“มีแฟนที่อบอุ่นยังไงก็ดีกว่าค่ะ” ฮาญาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เธอจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา หญิงตอบร่างสูงตรงหน้ากลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“น้องจะรู้ได้ยังไงว่าคนคนนั้นรักน้องจริง รักมากจนสามารถทำทุกอย่างเพื่อน้องได้...”
“คงเป็นการกระทำของล่ะมั้งคะ”
“...”
“พูดแบบนี้แสดงว่าพี่ญ่ามีคนนั้นแล้วเหรอครับ?” เฮคเตอร์ที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยถามพี่สาวของเขาขึ้นมาด้วยความสงสัย
“มี เมอ ที่ไหนกันล่ะคะ พี่ก็แค่หมายถึงเฉยๆ”
“มองหน้าน้องแบบนี้หมายความว่าไงคะ?” ฮาญาตอบคำถามของน้องชายกลับไป ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามไต้ฝุ่นออกมาด้วยความสงสัย
“น้องไม่รู้หรอกค่ะว่าความรักของคนอื่นจะเป็นอย่างไง แต่ความรักของน้องคงจะเป็นการกระทำที่ทั้งสองคนแสดงออกมาค่ะ”
“.../.../.../...”
“เหมือนที่คุณพ่อคุณแม่ของพวกเราแสดงออกมาไงคะ”
“ฟ้าเห็นด้วยค่ะ”
“พอใจก็คิดเหมือนพี่ญ่าค่ะ คุณพ่อกับคุณแม่ของพวกเราแสดงความรักกันได้ทุกที่ทุกเวลา จนพอใจมองบนแล้วมองบนอีก จนตาของพอใจจะเหลือกขึ้นไปข้างบนได้อยู่แล้วค่ะ”
“...”
“พวกท่านรักกันจนเราคิดว่าจะหาความดีๆ แบบนี้ได้บางไหมในชีวิตนี้...ใช่ไหมคะ” ฮาญาหันกลับมามองน้องสาวทั้งสองคนตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามพวกเธอออกมาเสียงใส
“ใช่ค่ะ / ใช่ค่ะ”
“เห็นไหมล่ะคะ”
“น้องสาวของพี่น่ารักซะขนาดนี้ยังไงก็ต้องมีความรักที่ดีแน่นอนครับ แต่ถ้าเจอไม่ดีล่ะก็...บอกพี่นะครับเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง” กำปั้นยกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับน้องสาวทั้งสามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“ระดับน้องญ่าแล้ว ไม่ต้องถึงมือของพี่ปั้นหรอกค่ะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
“ขำอะไรเฮค...”
“ก็ขำพี่ฝุ่นกับพี่ปั้นไงครับ พี่ญ่ากับน้องสาวทั้งสองคนของพวกเราเนี่ยยังไม่ทันจะหาแฟนได้เลยครับ พวกพี่ๆ อย่าได้รีบเป็นห่วงไปก่อนเลย”
“และเฮคคิดว่า...ยังไงก็คงหาไม่ได้เร็วๆ นี้แน่นอนครับ”
“เฮคเตอร์ / พี่เฮค / พี่เฮค”
“อะ เอ่อ ไม่อยากเล่นน้ำกันแล้วเหรอครับ ตรงโน้นแดดร่มแล้วนะ...”
“พวกเรารีบไปกันดีกว่าครับ”
“ครั้งนี้พอใจฝากไว้ก่อนนะคะ”
“ไปครับ ไป”
“ฮาญาเดี๋ยวครับ” ไต้ฝุ่นคว้าข้อมือบางของฮาญาเอาไว้ และปล่อยให้คนอื่นๆ เดินนำออกไปก่อน
“พี่ฝุ่นมีอะไรรึเปล่าคะ”
“ที่น้องพูดหมายความว่ายังไงคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาอีกครั้ง ทุกครั้งที่เขาได้ยินหญิงสาวตรงหน้าเอ่ยถึงคนรักที่เธออาจจะมีหรือไม่มี...เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
ตั้งแต่เล็กจนโตฮาญาไม่เคยมีเรื่องปิดบังเขามาก่อน แต่หลังจากวันนั้นที่งานโอเพ่นเฮ้าส์เธอก็เปลี่ยนไป เธอกำลังมีเรื่องปิดบังเขาอยู่ และมันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยที่ถูกเธอมองข้ามแบบที่เธอกำลังทำอยู่ในตอนนี้
“เรื่องอะไรคะ”
“เรื่องของหัวใจ...น้องมีเรื่องอะไรปิดบังพี่อยู่รึเปล่าคะ”
“...”
“ที่นี่ตอนนี้มีเพียงเราสองคนเท่านั้น...บอกพี่ได้ไหมคนดีว่าน้องกำลังมีใครซ่อนไว้รึเปล่า”
“พี่จะได้ช่วยน้องดูเขาอีกคนไงคะ”
“...” ริมฝีปากบางค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมา ก่อนที่ฮาญาจะเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงตรงหน้าของเธออีกครั้งด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม
“ขอบคุณมากนะคะ แต่น้องคงไม่รบกวนพี่ฝุ่นหรอกค่ะ”
“น้อง...”
“พี่ฝุ่นมีคนที่ต้องดูแลอยู่แล้ว อย่ามาเสียเวลากับน้องเลยนะคะ”
“น้องหมายความว่ายังไงคะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย
“น้องก็หมายความอย่างที่พูดค่ะ” ฮาญาเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้า ก่อนที่เธอจะหันหลังให้กับเขาและจะเตรียมจะเดินออกไป ข้อมือบางของเธอก็ถูกเขาคว้าไว้อีกครั้ง
“ญ่า!! น้องยังไปไหนไม่ได้ วันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องก่อนค่ะ”
“แต่น้องไม่มีอะไรจะคุยค่ะ”
“แต่พี่มี...”
“ใครกันที่ทำให้น้องสาวของพี่เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้คะ” ไต้ฝุ่นถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกไปอีกครั้ง
“...” หญิงสาวหลับตาแน่นพยายามระงับความเจ็บปวดที่ก่อเกิดขึ้นมาภายในใจของเธออีกครั้ง แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามสักเท่าไหร่เธอก็ยังคงเป็นเพียงเด็กสาวในวัย 18 ปีที่ไม่ได้มีประสบการณ์กับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าของเธอมาก่อน...
“พี่ไต้ฝุ่นไงคะ”
“คะ?”
“น้องไม่ได้คิดว่าพี่เป็นพี่ชายของน้องมานานแล้ว” ริมฝีปากบางของเธอสั่นระริกด้วยความเสียใจ ก่อนที่น้ำสีใสจะไหลออกมาจากด้วยตาของเธอ ในเมื่อวันนี้มันมาถึงทางตันแล้ว เธอก็จะยอมแลกทั้งหมดที่ตัวเองมี...
“...”
“ผู้ชายที่น้องรัก และรักมาตลอดก็คือพี่ไต้ฝุ่นไงคะ”
“เราเป็นพี่น้องกันนะคะ” ไต้ฝุ่นพึมพำออกมาเสียงอ่อน ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าที่เธอพูดหมายความว่ายังไง แต่ที่เขาเสียใจที่สุดก็คือเขาไม่สามารถรับผิดชอบความรู้สึกของคนตรงหน้าที่มีให้ได้จริงๆ
...เธอเป็นใคร และเขาเป็นใคร...
“เรื่องนี้น้องทราบดีค่ะ...”
“ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ น้องจะไม่ทำให้พี่ต้องลำบากใจ” ฮาญาปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวเนียนของตัวเอง ก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าออกมาอีกครั้ง
“ความรู้สึกของน้อง น้องจะรับผิดชอบเองค่ะ”
“...”
“ขอโทษที่ทำให้ต้องเป็นกังวลกับเรื่องของน้อง แต่ต่อไปนี้พี่ฝุ่นไม่ต้องทำอย่างนั้นแล้วนะคะ น้องดูแลตัวเองได้แล้วค่ะ...” พูดจบหญิงสาวก็รีบวิ่งออกไปในทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดที่เธอบอกกับอยู่เพียงลำพัง
“ฮาญา...”
“พี่ญ่ามาแล้ว...”
ตูม!!
“แค่กๆๆ” หญิงสาวกระโดดลงไปในน้ำทันที เธออยู่ใต้น้ำสักครู่ก่อนที่เธอจะโผล่หน้าขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้กับทุกคน
“สำลักน้ำเหรอคะ”
“นิดหน่อยค่ะ” น้ำฟ้ารีบเข้ามาหาพี่สาวของเธอในทันที ก่อนจะเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาด้วยความเป็นห่วง
“นิดหน่อยอะไรกันล่ะคะสำลักน้ำขนาดนี้” พอใจเอ็ดพี่สาวของเธอเสียงเรียบ พร้อมกับจับเส้นผมที่ลงมาปิดหน้าของคนตรงหน้าออกอย่างเบามือ
“...” ไต้ฝุ่นที่เห็นฮาญาสำลักน้ำก็รีบวิ่งเข้ามาหาเธอโดยทันทีด้วยความเป็นห่วงคนตัวเล็กจับใจ แต่เขายังไม่ทันได้ลงไปหา...เธอก็หันหลังให้พร้อมกับชวนน้องสาวอีก 2 คนไปเล่นน้ำอีกฝั่งราวกับว่าเธอต้องการจะหลบหน้าเขา
“พี่ญ่าดูแปลกไปนะครับ” เฮคเตอร์มองแผ่นหลังบางของพี่สาว ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย
“นั้นสิครับ...ปกติฮาญากลัวน้ำยิ่งกว่าอะไร แต่ครั้งนี้กล้ากระโดดลงมาเองเลย”
“...”
“หรือบางทีพี่เขาอาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้นะครับว่าน้ำมันไม่ได้ลึก”
“ก็อาจจะเป็นไปได้”
“พี่ไต้ฝุ่นล่ะครับ คิดเหมือนกันกับพวกเราไหม?”
“ครับ” ไต้ฝุ่นตอบคำถามของน้องชายหลับไป ในขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังร่างบางตรงหน้าอย่างไม่ยอมละไปไหนด้วยความเป็นห่วงหญิงสาว
“...”
‘ผู้ชายที่น้องรัก และรักมาตลอดก็คือพี่ไต้ฝุ่นไงคะ’
‘ขอโทษที่ทำให้ต้องเป็นกังวลกับเรื่องของน้อง แต่ต่อไปนี้พี่ฝุ่นไม่ต้องทำอย่างนั้นแล้วนะคะ น้องดูแลตัวเองได้แล้วค่ะ...’
‘ขอโทษนะครับ’ ไต้ฝุ่นมองไปยังร่างบางตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยขอโทษเธอออกมานับครั้งไม่ถ้วนอยู่ภายในใจของเขา
ตั้งแต่เล็กจนโตไม่ว่าฮาญาจะขออะไรเขาพร้อมที่จะทำให้เธอได้ทุกครั้ง แต่ยกเว้นเรื่องนี้อยู่เรื่องเดียวไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถทำให้เธอได้จริง
“...” คุณพ่อกับคุณแม่เป็นผู้มีพระคุณของเขา ถ้าไม่มีพวกท่านก็คงไม่มีไต้ฝุ่นอย่างทุกวันนี้ ทั้งสองท่านมีบุญคุณต่อเขาทั้งชีวิตนี้เขาก็มอบให้ได้ ดังนั้นถ้าจะให้เขา ‘กินบนเรือนขี้บนหลังคา’ เขาทำไม่ได้จริงๆ
‘ถึงแม้ว่าจะต้องเจ็บปวดเจียนตาย ก็จะไม่มีวันเนรคุณพวกท่านอย่างแน่นอน’
‘จำไว้ไต้ฝุ่น....’
หลายวันต่อมา...“วันนี้ไปสอบมาเหนื่อยไหมคะลูกสาว” ตะวันเดินออกมาต้อนรับฮาญาที่หน้าประตูบ้าน ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้าออกมาด้วยความเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ แต่ฮาญาง่วงนอนมากกว่า”“เมื่อคืนคงจะอ่านหนังสือดึกสินะคะ”“...” ฮาญาเลือกที่จะส่งยิ้มหวานกลับไปให้กับคนตรงหน้าแทนที่จะตอบคำถามกลับไป“ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นไปพักก่อนนะคะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วแม่จะให้คนขึ้นไปตามค่ะ”“ค่ะ”ฮาญาเดินขึ้นมายังห้องนอนของตัวเองก่อนที่หญิงสาวจะรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาจนต้องจับราวบันไดเอาไว้ ก่อนหน้านี้เธอก็มีอาการเวียนศรีษะคล้ายจะเป็นลม และรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ราวกับว่ากำลังจะเป็นไข้คุณหมอที่ห้องพยาบาลวัดความดัน และแจ้งว่าความดันของเธอต่ำสาเหตุน่าจะมาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ และมีความเครียดสะสมมากเกินไป คุณหมอท่านให้ยามาพร้อมกับย้ำนักย้ำหนาว่าให้พักผ่อนให้เพียงพอ“เฮ่ออออ!!” ฮาญาพาร่างกายและหัวที่หนักอึ้งของตัวเองมายังห้องนอนของตัวเองได้สำเร็จ ก่อนที่เธอจะรีบไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ในทันทีเผื่อว่าอาการที่เธอเป็นอยู่มันจะทุเลาขึ้นบ้าง“กินยานอนแล้วกันไม่ได้นอนหลับสนิทมาหลายวันแล้ว” ฮาญากินยาที่คุณหมอให
“...” ฮาญาเดินไปตามเสียงเรียกของไต้ฝุ่นอย่างว่าง่าย ก่อนที่ทุกคนจะเดินไปยังรถบัคกี้ของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกล“หมวกกันน็อคค่ะ” ไต้ฝุ่นยื่นหมวกกันน็อคมาให้กับน้องสาวก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปช่วยเธอใส่มันอย่างชำนาญ“ขอบคุณค่ะ”“เพื่อความปลอดภัยใส่เข็มขัดให้เรียบร้อยคะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้า ก่อนที่เขาจะดึงมันออกมาเพื่อใส่ให้กับเธออีกครั้ง“น้องใส่เองค่ะ”“ค่ะ” มุมปากของไต้ฝุ่นยกยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะสตาร์ทรถบัคกี้ของตัวเองในทันที เสียงรถบัคกี้ที่ถูกสตาร์ทขึ้นมาพร้อมกันเสียงดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ ก่อนที่รถทุกคันจะถูกขับออกไปตามลำดับ“กรี๊ดดดดด! / กรี๊ดดดดดดด!”“กรี๊ดดดดดด!! พวกเราไม่ได้ไปขับรถเล่นชิวๆ เหรอคะ” ฮาญาร้องถามออกมาเสียงหลง พร้อมกับหันไปมองน้องสาวที่นั่งอยู่คันหลังด้วยความตกใจทันทีที่เธอได้ยินเสียงกรี๊ดของคุณแม่และน้องสาวของเธอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจไม่ต่างกันกับเธอ“ชิวๆ เหรอคะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมาก่อนที่เขาจะเร่งความเร็วเพื่อให้ตามรถของคุณพ่อของเขาได้ทัน“ชิวไม่ชิวเดี๋ยวน้องก็รู้”“กรี๊ดดดด! พี่ฝุ่น”“นี่แค่พึ่งเริ่มเองนะคะ จับไว้ให้แน่นๆ ของจริงกำลังจะเริ่มขึ้นต่อจากนี้
เช้าวันต่อมา...“พี่ญ่าตื่นแล้วเหรอคะ” น้ำฟ้าเอ่ยถามพี่สาวของเธอออกมา ก่อนที่พอใจที่นอนอยู่อีกฝั่งจะหันมามองที่ฮาญาพร้อมกับรอยยิ้มหวานค่อยๆ ปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าของเธอ“ค่ะ...” มือบางกุมขมับของตัวเองเอาไว้พร้อมกับนวดคลึงมันเบาๆ พอลืมตาขึ้นมาเธอก็รู้สึกเวียนหัวอย่างบอกไม่ถูก ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังหลังคาเต็นท์ ก่อนที่หญิงสาวกระพริบตาถี่รั่วเพื่อพยายามปรับภาพตรงหน้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น“รู้สึกยังไงบ้างคะ” พอใจเอ่ยถามพี่สาวออกมาด้วยความเป็นห่วง“ตาลาย เวียนหัวคล้ายจะเป็นลมค่ะ”“อยากนอนต่ออีกหน่อยไหมคะ” น้ำฟ้าเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงพี่สาวไม่ต่างกัน“ไม่อยากแล้วค่ะ ว่าแต่พี่มานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไงเหรอคะ” ฮาญาเอ่ยถามน้องสาวทั้งสองคนออกมาด้วยความสงสัย ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือ...“อุ๊บ! ไม่ได้นะ...” มือบางรีบยกขึ้นมาปิดปากของตัวเองเอาไว้ทันทีที่เธอนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนขึ้นมาได้ ฮาญาจำได้รางๆ ว่าเธอแพ้เสียงในหัวของตัวเองที่ต้องการจะระบายความรู้สึกอึดอัดออกมา‘นี่ฉันแพ้เสียงในหัวของตัวเองอย่างนั้นเหรอเนี่ย’‘น้องสาวก็น้องสาวสิไม่เห็นต้องย้ำให้ตรงนี้มันเจ็บเลย’“...”‘ฮึกกกก น้อง
“คุณแม่คะ”“ขาลูก...” ตะวันยกยิ้มหวานออกมา ก่อนที่เธอจะขานรับเสียงเรียกของเธอกลับไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่มละมุนอย่างเช่นทุกครั้ง“ทำไมคุณแม่ถึงรักคุณพ่อล่ะคะ”“ทั้งๆ ที่คุณแม่เลือกที่จะหนีคุณพ่อไปแล้ว แล้วทำไมถึงยังยอมให้คุณพ่อเข้ามาในชีวิตอีกล่ะคะ” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย“หึหึ”“คุณแม่หัวเราะทำไมคะ หรือเพราะฮาญากับเฮคเตอร์เหรอคะ”“เรื่องของหนูก็มีส่วน แต่ที่สำคัญ...คือ แม่รักคุณพ่อของหนู รักมาก มากจนไว้ว่าจะห่างกันไกลแค่ไหน หรือห่างกันนานเพียงใดแม่ก็ยังรักพ่อของหนูอยู่”“แล้วถ้าคุณพ่อยังคงทำไม่ดีกับคุณแม่อยู่ล่ะคะ คุณแม่จะกลับมาไหม”“ไม่กลับค่ะ ถึงแม่จะรักพ่อของหนูมาก แต่แม่ก็รักตัวเองมากเหมือนกัน หากวันนั้นพ่อของหนูปรับปรุงตัวไม่ได้แม่ก็จะไม่เลือกรักเขาอีกเป็นครั้งที่ 2”“แต่คุณพ่อทำได้ใช่ไหมคะ”“ใช่ค่ะ เขาทำได้ดีมาจนถึงทุกวันนี้”“...” ฮาญามองไปยังหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก แก้มแดงทั้งสองข้างของเธอป๋องขึ้นมาอย่างเขินอาย หญิงสาวพ้นลมหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้กับคุณแม่ของเธอ“โรแมนติกจัง...เอิ่บ!!”“ไหวไหมคะ”“รู้สึกอยากอาเจียนรึเปล่าคะ”“อยาก
ช่วงค่ำของวัน...“เด็กๆ มากันแล้วค่ะ” พอใจเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับวางจานอาหารในมือลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างเบามือ“เชิญนั่งได้เลยครับ” สกายที่ยืนดูเมียรักจัดโต๊ะอาหารอยู่นานหันไปมองยังทางเดินเล็กๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยเรียกเด็กๆ ให้เข้ามาจับจองที่นั่งของตัวเอง“คุณพ่อคุณแม่ทำอะไรกันเยอะแยะเลยคะเนี่ย?” พอใจมองไปยังจานอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย“ยังมีหมูย่างกับเนื้อย่างอีกนะคะ”“มาแล้วครับ” ฮันเตอร์กับเพิร์ชเดินตรงมาที่โต๊ะรับประทานอาหาร พร้อมกับถือถาดเนื้อย่างถาดใหญ่เข้ามาด้วย ก่อนที่พวกเขาจะวางมันลงตรงหน้าของลูกๆ อย่างเบามือ“หู้ยยยยย~~ น่าทานจังเลยค่ะ”“ใช่ค่ะ กลิ่นก็ห๊อมหอม...”“ถ้าอย่างนั้น...ก็เชิญเลยครับ”“ทานแล้วนะคะ / ทานแล้วนะครับ”ทุกคนบนโต๊ะทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่จะมีอยู่สองคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหารอยู่เงียบๆ ไม่เอ่ยคำใดออกมาผิดแปลกไปจากทุกครั้ง“ฮาญา”“ขา” ฮาญาขานรับเสียงเรียกของคุณพ่อของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเงยหน้าขึ้นไปเผชิญหน้ากับเขา“อาหารไม่ถูกปากเหรอครับ” ฮันเตอร์เอ่ยถามลูกสาวออกมาด้วยความสงสยั“เปล่าค่ะ...อาหารอร่อยมากค่ะ”
“ฮาญา...”“พี่ฝุ่น!” ฮาญาร้องเรียกชื่อชายหนุ่มออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจ ร่างบางชะงักนิ่งงันไปในทันทีเธอไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองร่างสูงที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของเธอเลยแม้แต่น้อย“เมื่อสักครู่น้องพูดว่าอะไรนะคะ พอดีพี่ฟังไม่ค่อยถนัด”“มีแฟนที่อบอุ่นยังไงก็ดีกว่าค่ะ” ฮาญาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เธอจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา หญิงตอบร่างสูงตรงหน้ากลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง“น้องจะรู้ได้ยังไงว่าคนคนนั้นรักน้องจริง รักมากจนสามารถทำทุกอย่างเพื่อน้องได้...”“คงเป็นการกระทำของล่ะมั้งคะ”“...”“พูดแบบนี้แสดงว่าพี่ญ่ามีคนนั้นแล้วเหรอครับ?” เฮคเตอร์ที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยถามพี่สาวของเขาขึ้นมาด้วยความสงสัย“มี เมอ ที่ไหนกันล่ะคะ พี่ก็แค่หมายถึงเฉยๆ”“มองหน้าน้องแบบนี้หมายความว่าไงคะ?” ฮาญาตอบคำถามของน้องชายกลับไป ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามไต้ฝุ่นออกมาด้วยความสงสัย“น้องไม่รู้หรอกค่ะว่าความรักของคนอื่นจะเป็นอย่างไง แต่ความรักของน้องคงจะเป็นการกระทำที่ทั้งสองคนแสดงออกมาค่ะ”“.../.../.../...”“เหมือนที่คุณพ่อคุณแม่ของพวกเราแสดงออกมาไงคะ”“ฟ้าเห็นด้วยค่ะ”“พอใจก็คิดเหมือนพี่ญ่าค่ะ คุณพ่อกับคุณแม่ของ







