ตอนที่ 2 น้องสาวผู้เป็นที่รักของบิดา

ตอนที่ 2

น้องสาวผู้เป็นที่รักของบิดา

ระหว่างนั้นเมย์ในร่างถังซูเจียวก็นั่งรอสาวใช้อยู่ที่ห้องหนังสืออย่างเชื่อฟัง ไม่นานลี่ลี่ก็กลับมาพร้อมหมอแต่ตรวจแล้วก็ไม่เจออะไร

ก็แน่ละสินางไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย แค่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคนอื่นแค่นั้นเอง

หมอบอกว่าร่างกายนี้น่าจะเพลียจากการอดนอน และมีความเครียด หมอจึงจัดยาบำรุงให้เอาไว้ต้มกินแล้วหมอก็กลับไป ลี่ลี่จึงพานายสาวกลับเรือน

“คุณหนูซูเจียว!!!! คุณหนูซูเจียว!!!!” เสียงเรียกจากหน้าเรือนทำให้ถังซูเจียวคนใหม่กับลี่ลี่มองหน้ากัน นี่นางเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเองนะ

“ลี่ลี่เจ้าออกไปดูหน่อยว่าใครมา” นางบอกลี่ลี่ บ่าวตัวน้อยจึงเดินออกไปดู

ต่อไปนี้คงต้องทิ้งตัวตนเก่าไปให้หมดแล้วใช้ชีวิตเป็นถังซูเจียวแทน แต่เรื่องความแค้นเก่าก่อนก็ไม่ได้ละทิ้งนะ ถังซูเจียวคนใหม่นี้จะแก้แค้นให้เอง

“คุณหนูรองให้มาเชิญคุณหนูไปจิบน้ำชาชมดอกไม้ที่สวนด้วยกันเจ้าค่ะ” ลี่ลี่กลับเข้ามารายงาน

“หืม...ปกตินางไม่ชวนข้านี่” จากความทรงจำทุกครั้งถ้าถังซูเจินจะจิบน้ำชาที่สวน นางจะให้บ่าวคอยกันพื้นที่ไว้ไม่ให้ใครเข้าโดยเฉพาะเจ้าของร่างคนเก่า แต่วันนี้มาแปลกคงต้องไปดูเสียหน่อยแล้ว

“บ่าวว่าคุณหนูอย่าไปเลยเจ้าค่ะ” ลี่ลี่พูดอย่างเป็นห่วง

“นาน ๆ น้องสาวจะชวนสักทีข้าจะไม่ไปได้อย่างไร เจ้าเอาชุดสีเขียวอ่อนออกมาให้ข้า ข้าจะแต่งหน้าใหม่” ถังซูเจียวเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม แต่สาวใช้กลับแสดงสีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

โอกาสแก้แค้นแรกมาแล้วจะพลาดได้อย่างไร เมื่อแต่งตัวเสร็จทั้งนายและบ่าวก็ตรงไปที่สวนด้วยกัน

ศาลาแปดเหลี่ยมกลางสวนตอนนี้มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนั่งหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างหวานชื่น

ทั้งสองจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากน้องสาวสุดที่รักถังซูเจินกับอดีตคู่หมั้นเหยียนป๋อเหวิน คุณชายรองของจวนเสนาบดีกรมโยธา

เมื่อถังซูเจียวเข้าไปใกล้ทั้งสองก็หันมามองพร้อมกัน ก่อนจะตะลึงค้าง

“คารวะคุณชายรองเหยียน เป็นเกียรติยิ่งที่ได้มาร่วมดื่มน้ำชากับคุณชายวันนี้” เอ่ยพลางย่อกายเล็กน้อย กิริยาทุกอย่างอ่อนช้อยจนคนมองไม่อาจละสายตาได้

“น้องซูเจียวลุกขึ้นเถอะคนกันเองทั้งนั้น” คุณชายรองเหยียนเอ่ย

“พี่หญิงใหญ่ไม่สบายหรือเจ้าคะ เมื่อเช้าข้าเห็นท่านหมอเข้าไปที่เรือนพี่หญิง” ถังซูเจินเอ่ยด้วยใบหน้าที่พยายามเก็บความไม่พอใจเอาไว้ขั้นสุด

“ข้าสบายดี น้องรองไม่ต้องเป็นห่วง” ถังซูเจียวตอบพลางยิ้มให้เล็กน้อย

“วันนี้น้องซูเจียวงามเป็นพิเศษเลยนะ” เหยียนป๋อเหวินเอ่ยชม ทำให้ถังซูเจินกำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ

“คิก คิก คุณชายรองเหยียนกล่าวชมเกินไปแล้ว เดี๋ยวน้องรองของข้าจะน้อยใจเอานะเจ้าคะ” ถังซูเจียวเอ่ยแกมหัวเราะอย่างมีจริต

ทำให้คุณชายรองเหยียนหัวเราะอย่างชอบใจ เหตุใดก่อนหน้านี้เขาไม่เคยรู้ว่าถังซูเจียวน่ารักเช่นนี้นะ ไม่เช่นนั้นคงไม่ขอเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเป็นถังซูเจินหรอก

“พี่หญิงใหญ่ลองดื่มชานี้ดูมั้ยเจ้าคะ ท่านอาเพิ่งได้มาจากเมืองเหนือหอมกลมกล่อมยิ่งนัก พี่หญิงคงไม่เคยดื่มชาดี ๆ เช่นนี้แน่ ”

ถังซูเจินกำลังด่าว่านางไม่มีปัญญาซื้อชาราคาแพงแบบนี้มาดื่มได้สินะ เหตุการณ์แบบนี้มันนางร้ายในซีรีย์ชัด ๆ

ลืมบอกไปว่าบ้านเดิมของฮูหยินรองเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยอันดับต้น ๆ ในเมืองหลวง แต่ก็ไม่ได้ถือว่าติดอันดับหนึ่งในห้านะ

แล้วเวลาบ้านเดินฮูหยินรองได้ของแปลกใหม่มา ก็มักจะเอามาให้ฮูหยินรองกับบุตรสาวก่อน

ตั้งแต่เด็กจนโตถังซูเจียวจึงถูกน้องสาวต่างมารดาคนนี้เอาของมาอวดต่าง ๆ นานา

ทั้งของเล่นแปลกใหม่ เสื้อผ้า เครื่องประดับ หรือสิ่งของที่ราคาแพง และมักจะลงท้ายว่าเจ้าของร่างนี้ไม่มีปัญญาซื้อใช้หรอก

มารดาของร่างนี้ที่เป็นบุตรสาวขุนนางในกรมอาลักษณ์ก็ไม่มีปัญญาซื้อให้จริง ๆ นั่นแหละ ถังซูเจียวจึงได้แต่อิจฉาน้องสาวมาตลอด ช่วงหลังมาจึงทำใจได้แล้วปล่อยผ่านไป ไม่มีก็ไม่ใช้แค่นั้น

งานเลี้ยงน้ำชาในเมืองก็ไม่ได้ไป เพราะฮูหยินรองมักบอกว่านางไปจะทำให้จวนขายขี้หน้า เพราะไม่เคยเรียนเรื่องมารยาททางสังคม แต่ก็ไม่เคยจ้างครูมาสอนสักครั้ง

“ชานี้หอมจริง ๆ ข้าคงต้องหาซื้อมาไว้ดื่มบ้างแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยหลังลองจิบชาตรงหน้า

“เดี๋ยวน้องให้คนเอาไปให้ที่เรือนดีกว่าเจ้าค่ะ ท่านอาให้มาเยอะ เก็บไว้นานชาคงไม่หอมเท่าชาเก็บใหม่ แบ่งให้พี่หญิงไปบางก็ดีที่เรือนพี่หญิงคงไม่ค่อยมีชาดี ๆ ดื่มมากนัก”

“ไม่ลำบากน้องรองหรอก เจ้าเก็บเอาไว้เถอะ” ถังซูเจียวเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย ดูจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเจ้าหลอกด่าข้าทุกคำ

“ฮึก!! ที่พี่หญิงไม่รับชาของข้าเป็นเพราะยังโกรธเรื่องที่พี่เหวินเปลี่ยนตัวคู่หมั้นเป็นข้าหรือเจ้าคะ” ถังซูเจินเอ่ยพลางสะอื้น น้ำตาก็ไหลอาบแก้มราวกับสั่งได้

ทำเอาถังซูเจียวมองอย่างทึ่งในความสามารถ แบบนี้ไปแสดงละครได้สบายเลยนะเนี่ย

“เป็นข้าที่ผิดเอง เจ้าอย่าโทษน้องซูเจินเลยนะ หากเจ้าจะโกรธก็มาลงที่ข้าเถิด” เหยียนป๋อเหวินรีบออกหน้าแก้ตัวให้คู่หมั้นตัวเองทันที อันนี้ก็อีกคนปกป้องกันอย่างกับพระเอกในซีรี่ย์

“พี่เหวินอย่าเลยเจ้าค่ะ ถ้าพี่หญิงจะโกรธข้าก็สมควรแล้ว ข้าเป็นคนที่แย่งคู่หมั้นพี่สาวเอง ฮึก! ฮื่อ!!” ถังซูเจินยังคงก้มหน้าก้มตาร้องไห้ต่อ

“น้องซูเจินอย่าร้องเลย เจ้าอภัยให้น้องสาวไม่ได้หรือ ข้าผิดเองที่ขอเปลี่ยนตัวคู่หมั้น แต่เจ้าเป็นพี่สาวแท้ ๆ จะทำให้น้องสบายใจก่อนแต่งออกไปไม่ได้เชียวหรือ” เหยียนป๋อเหวินเอ่ยตำหนิที่ถังซูเจียวใจแคบ แค่เพียงให้อภัยน้องสาวในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ยังทำไม่ได้

เมื่อครู่เขาหลงคิดว่านางน่ารักได้อย่างไร เขาคิดถูกจริง ๆ ที่ขอเปลี่ยนตัวคู่หมั้นเป็นถังซูเจินแทน

สายตาที่ใช้มองถังซูเจียวนั้นเต็มไปด้วยความตำหนิ แต่หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งมองดูทั้งสองขอรับผิดแทนกัน

“เกิดอะไรขึ้นเหตุใดเจินเอ๋อร์ของพ่อถึงร้องไห้เช่นนี้” เสียงของรองเจ้ากรมพิธีการดังขึ้น พร้อมกับตัวคนที่เดินมาทางนี้

“ท่านพ่อไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ลูกแค่เชิญพี่หญิงมาร่วมดื่มชาด้วยกันเท่านั้นแต่วันนี้พี่เหวินมาหาลูกด้วย พวกเราจึงนั่งดื่มชาด้วยกันเจ้าค่ะ”

ถังซูเจินรีบเอ่ย แต่ใบหน้านั่นเศร้าหมองจนผู้เป็นบิดาไม่อาจเชื่อในสิ่งที่บุตรสาวกล่าวได้

“แล้วอย่างไร เหตุใดเจ้าถึงร้องไห้เช่นนี้ได้” รองเจ้ากรมพิธีการยังถามบุตรสาวคนรองต่อ แต่สายตากลับมองมาที่ถังซูเจียวด้วยสายตาหงุดหงิด

“มะ ไม่ ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ” ถังซูเจินเอ่ยสายตาก็มองมาที่ถังซูเจียว ก่อนจะรีบหลบตาอย่างหวาดกลัว

“เจ้าทำอะไรน้อง!!!” แค่สายตาของบุตรสาวคนรอง ถังซีฮั่นก็เข้าใจแล้วว่าบุตรสาวคนโตกลั่นแกล้งน้อง

“ลูกเปล่าเจ้าค่ะ” นางตอบเสียงเรียบ บิดาเช่นนี้สมควรเป็นบิดาผู้อื่นด้วยหรือลำเอียงมาก ยังไม่ทันฟังความอีกข้างเลยก็ตัดสินความเสียแล้ว

“บังอาจ!! ไม่เช่นนั้นน้องสาวเจ้าจะร้องไห้หรือ!” เอ่ยพลางชี้หน้าบุตรสาวคนโตไปด้วย

“เรื่องมันเป็นเช่นนี้ขอรับ น้องซูเจินจะเอาชาที่ท่านอานางให้มามอบให้น้องซูเจียวแต่นางปฏิเสธ น้องซูเจินจึงเข้าใจผิดคิดว่าน้องซูเจียวยังโกรธที่ข้าขอเปลี่ยนตัวคู่หมั้นขอรับ น้องซูเจินเสียใจจึงได้ร้องไห้ออกมา”

“ข้าผิดเองท่านพ่อ เป็นเพราะข้าอ่อนไหวมากเกินไป แต่ข้ากลัวว่าพี่หญิงจะเกลียดข้า เลยอยากปรับความเข้าใจถึงได้ชวนมาดื่มชาด้วยกัน แต่ข้าเข้าใจแล้วว่าพี่หญิงเกลียดข้าจริง ๆ และคงไม่ให้อภัยข้าแล้วล่ะเจ้าค่ะ” เอ่ยจบก็ซุกหน้ากับอกบิดาแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั่นเทา

“ท่านอาข้าผิดเองขอรับที่เป็นสาเหตุให้พี่น้องต้องผิดใจกัน ตัวข้าพร้อมยอมรับโทษทุกอย่างแต่ข้ารักน้องซูเจินจริง ๆ นะขอรับ” เหยียนป๋อเหวินเอ่ยพลางคุกเข่าตรงหน้าท่านรองเจ้ากรมพิธีการ

ถังซูเจียวมองเห็นความพอใจในแววตาของบิดาไม่น้อย ท่านพ่อคงคาดหวังกับว่าที่บุตรเขยผู้นี้มากเลยสินะ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าคะท่านพี่” ฮูหยินรองที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาเอ่ยถามสามี คงมีคนไปฟ้องละสิเนี่ย

“ท่านแม่เป็นความผิดของลูกเองเจ้าค่ะ” ถังซูเจินเข้าไปกอดมารดาพร้อมกับร้องไห้อีกครั้ง

“ไม่ขอรับ เป็นข้าที่ผิดเองไม่เกี่ยวกับน้องซูเจินแม้แต่น้อย”

เหยียนป๋อเหวินเอ่ย

“นี่มันเรื่องอะไรกันเจ้าคะท่านพี่ แล้วเหตุใดคุณชายรองเหยียนถึงไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้นกัน” ฮูหยินรองเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

ถังซูเจียวมองงิ้วฉากตรงหน้าด้วยสีหน้าอารมณ์ดี เชิญพวกท่านร้องขอรับความผิดกันไปเถอะ

“ยังมีหน้ามายิ้มอีก เจ้าไม่เห็นหรือว่าน้องสาวเจ้าเสียใจเพียงใด แค่อภัยให้น้องเรื่องเล็กน้อยเท่านี้จะทำไม่ได้เลยเชียวหรือ!!” ผู้เป็นบิดาเอ่ยต่อว่าถังซูเจียว

“ท่านพ่อ...ข้ายังไม่ได้ยิ้มเลยนะเจ้าคะ อีกอย่างข้ายังไม่เคยพูดสักคำว่าข้าไม่พอใจที่คุณชายรองเหยียนขอถอนหมั้นข้า แล้วไปหมั้นหมายกับน้องสาวแทน มีแต่พวกเขาสองคนที่พูดกันไปเองทั้งนั้น”