LOGINหญิงสาวอารมณ์ค้างเดินลงจากเตียงด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะเดินมาหยิบจีสตริงลายลูกไม้สีดำแล้วเข้าห้องน้ำไป พอทำภารกิจในห้องน้ำเสร็จเรียบร้อย ภควดีก็รีบเดินออกมาหาคุณหมอที่โต๊ะ ระหว่างนั้นสามีของเธอก็กำลังนั่งคุยกับคุณหมออยู่พอดี หญิงสาวจึงมานั่งฟังคุณหมออธิบาย
“ภรรยาผมมีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่าครับคุณหมอ”
“ปกติดีครับ จะมีก็แค่ผนังมดลูกที่หนาไปบ้างเล็กน้อยเท่านั้น”
“แต่ภรรยาผมสามารถมีลูกได้ใช่มั้ยครับคุณหมอ” อติรุจรีบย้ำ
“ได้ครับไม่มีปัญหา คุณภควดีสามารถมีบุตรได้..งั้นเดี๋ยวหมอจะนัดเก็บเชื้ออสุจิของคุณในอาทิตย์หน้าเลยนะครับ แล้ววันนั้นหมอก็จะฉีดเชื้อให้ภรรยาของคุณด้วยเลย ซึ่งคุณสองคนจะต้องปฏิบัติตัวตามขั้นตอนที่หมอเขียนแนบเอาไว้ใบนัดนี้นะครับ” คุณหมอหนุ่มยื่นใบนัดให้กับอติรุจ
“คือเราสองคนต้องทำอย่างไรบ้างคะ...คุณหมอ” ภควดีรีบถามขึ้น ทำให้คุณหมอต้องอธิบายอีกครั้งทั้ง ๆ ที่เขียนเอาไว้แล้ว แต่ในเมื่อที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชนที่ขึ้นชื่อในเรื่องการให้บริการ คุณหมอหนุ่มจึงอธิบายคร่าว ๆ ให้ผู้เป็นภรรยาฟังอีกครั้งพร้อมกับสามี อชิรวิชญ์อยากจะบอกผู้หญิงตรงหน้าเหลือเกินว่าให้ตั้งใจฟังเขาอย่าเอาแต่จ้องหน้า มันจะไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็พูดไม่ได้
“ส่วนรายละเอียด อื่น ๆ หมอได้แนบไปตามใบนัดแล้วนะครับ” อติรุจรีบพยักหน้าเพราะเขาฟังมาสองรอบแล้ว แต่อชิรวิชญ์ที่เห็นว่าภควดีเอาแต่นั่งจ้องเขา คุณหมอหนุ่มจึงรีบย้ำอีกครั้ง
“ก่อนมาทำการเก็บเชื้อเพื่อฉีดอสุจิเข้ามดลูก..คุณสองคนจะต้องงดมีเพศสัมพันธ์กัน อย่างน้อย 48 ชั่วโมงนะครับ และคุณผู้ชายก็ห้ามช่วยตัวเองเด็ดขาด” อติรุจยิ้ม ๆ แล้วก็พยักหน้ารับ
“คุณหมอจะนัดเป็นอาทิตย์หน้านี้เลยใช่มั้ยคะ” ฝ่ายภรรยาเอ่ยถามบ้าง เพราะกลัวตัวเองจะไม่ว่างพร้อมกันกับสามี
“ไม่ต้องห่วงหรอกวดี ถ้าตรงกับวันที่วดีต้องคุมสอบเด็ก..เดี๋ยวพี่จะคุยกับเพื่อนให้” อติรุจหันไปบอกภรรยา
“ที่หมอต้องนัดอาทิตย์หน้านี้ ก็เพราะหมอนับวันตกไข่ของคุณภควดีแล้ว มันตรงกับวันนั้นพอดี แต่ถ้าคุณภควดีไม่สะดวกเดี๋ยวหมอเขียนใบนัดให้ใหม่ก็ได้นะครับ”
“ไม่เป็นค่ะ..คุณหมอ เอาตามนี้ก็ได้” ภควดียกมือห้ามก่อนจะยิ้มให้คุณหมอ
“แล้วหมอจะให้พยาบาลเป็นคนโทรไปเตือนอีกทีนะครับ” คุณหมอบอกกับทั้งสอง อติรุจเลื่อนเก้าอี้แล้วเดินออกไป เขาปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้เพราะกลัวจะรบกวนคุณหมอ แต่พอโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นเขาก็รีบเดินออกไปทันที โดยไม่รอภรรยา
“คุณหมอคะ วดีขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ” หญิงสาวเบื่อสามีที่คุยโทรศัพท์นาน ๆ จึงอยู่คุยกับคุณหมอต่อหลังจากที่อติรุจเดินออกห้องไปแล้ว
“ถามเรื่องอะไรเหรอครับ”
“เรื่องที่คุณหมอบอกว่ามดลูกของวดีหนาไป มันมีผลอะไรหรือเปล่าคะ” เธอยิ้มหวานให้คุณหมอ เพราะอยากนั่งฟังเขาอธิบายอีกครั้ง
“ถ้าเรื่องการตั้งครรภ์ไม่มีผลอะไรนะครับ เพียงว่าตัวอ่อนจะฝังตัวยาก แต่นั้นคือวิธีธรรมชาตินะ แต่ถ้าใช้วิิธีฉีดยังไงก็ฝังตัวได้อยู่แล้วครับ”
“ยังไงเหรอคะ วดีไม่เข้าใจ” หญิงสาวอยากฟังคุณหมออีกจึงแกล้งไม่รู้เรื่อง
“ก็คือถ้าคุณร่วมเพศกับสามีตามปกติ มันจะติดลูกยากเพราะผนังช่องคลอดของคุณวดีหนาเกินไป แต่ว่าวิิธีของหมอยังไงก็สามารถติดลูกได้อย่างแน่นอนครับ”
“วดีว่าสาเหตุที่ไม่ติดลูกก็เพราะสามีไม่ทำการบ้านซะมากกว่าค่ะ” หญิงสาวพูดความอัดอั้นตันใจออกมา
“เรื่องของสามีคุณที่ไม่ค่อยทำการบ้าน อาจจะต้องคุยกันนะครับ แล้วก็หาสาเหตุร่วมกัน คุยกันตรง ๆ ไปเลยนะครับ..ว่าเป็นเพราะอะไร”
“เค้าก็อ้างว่าเค้าเหนื่อยค่ะ แล้วก็ไม่เคยโทษตัวเองเลย แต่ก็ช่างเถอะค่ะ ไหน ๆ ก็เลือกวิิธีนี้แล้ว วิธีนั้นก็ช่างมันเถอะ วดีรบกวนเวลาคุณหมอมานานแล้ว งั้นวดีขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้แล้วเดินออกจากห้องตรวจไป
ตอนที่ 30 ตอนจบทางด้านภควดี หลังจากที่เธอได้เคลียร์ใจกับภูริชและเด็กหนุ่มก็ยอมลบคลิปให้เธอแล้ว เธอก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง จะเหลือก็เพียงแค่อภิรักษ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนที่คอยตามตื๊อขอมีอะไรกับเธออยู่บ่อยๆ ซึ่งพอหลังจากวันนั้น เธอก็ไม่เคยยอมที่จะมีอะไรกับเขาอีกเลย เพราะเธอไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้ ภควดีจึงตัดสินใจขอยื่นคำขาดเพราะถึงยังไงอภิรักษ์ก็ไม่ได้มีคลิปที่จะเอามาขู่เธอได้อีกแล้ว ตอนแรกเธอคิดว่าจะลาออกจากครูอัตราจ้างไปสอนที่โรงเรียนอื่นแทนด้วยซ้ำ แต่เธอมาสอบได้ครูผู้ช่วยเสียก่อน..และระหว่างรอเรียกตัวเข้ารับราชการครู เธอก็คิดว่าจะอยู่ที่นี่ให้ครบกำหนด ซึ่งก็คือไม่เกินสิ้นเดือนนี้“ที่พี่เรียกวดีมาพบวันนี้ ก็อยากจะพูดเรื่องที่จะเลี้ยงส่งวดีนั่นแหละ”“ขอบคุณค่ะ แต่..วดีว่าเรากินเลี้ยงกันแค่ในโรงเรียนก็ได้นี่คะ” ภควดีรีบเสนอเพราะไม่ไว้ใจอภิรักษ์“ได้ยังไงกันล่ะ เลี้ยงส่งวดีทั้งทีพี่ก็ต้องทำให้เต็มที่สมกับที่เราเคยร่วมสุขกันมาสิจ๊ะ” เขาไม่วายพูดตอกย้ำเธอ สิ้นเสียงหนุ่มใหญ่ก็ไม่รอช้ารีบลุกจากเก้าอีกของตัวเองมาลวนลามครูสาวที่ยืนอยู่ทันที“วดีขอให้ ผอ..มองวดีในฐานะเจ้านายกับลูกน้องเหมือนอ
ตอนที่ 29 หยุดรักครั้งนี้ต้องทำยังไงหนึ่งอาทิตย์ต่อมา มินตราก็ได้โทรบอกภควดีว่านายประเสริฐบิดาของอติรุจได้เสียชีวิตแล้ว ภควดีเดินทางมางานศพ เพราะมินตราไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ เธออยู่กับแม่ซึ่งก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร หลังจากนั้นมินตราก็ขอติดตามภควดีมาที่กรุงเทพฯ เพื่อจะบอกข่าวกับอติรุจที่ถูกต้องโทษอยู่ในเรือนจำมินตราพอเข้ามาในกรุงเทพฯ เธอก็ไม่อยากกลับไปอยู่บ้านนอก จึงบอกกับภควดีว่า เธออยากย้ายมาเรียน ม.4 ที่กรุงเทพฯ โดยเธอบอกว่าจะหางานทำไปด้วย เพราะรายได้หลักของครอบครัวก็มาจากการที่เธอดูแลประเสริฐบิดาของอติรุจ“มิ้น!! แต่หนูจะเสียเวลาเริ่มเรียน ม.4 ใหม่เลยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ มิ้นอยากมาเริ่มเรียน ม.4 ใหม่ที่นี่”“น้าว่ามันจะเสียเวลาเอานะ มิ้นไปกลับไปเรียนให้จบหกแล้วค่อยมาต่อมหาลัยที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ”“แต่ตอนนี้มิ้นก็ไม่มีรายได้อะไรเลยนะคะ”“เดี๋ยวน้าจะช่วยมิ้นเป็นรายเดือน แล้วพอช่วงปิดเทอมมิ้นก็ค่อยหางานทำงานดีมั้ย อดทนเรียนให้จบอีกแค่ปีกว่า ๆ เองนะ” ภควดีสงสารเธอเพราะไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร“งั้นถ้าจบม.6 แล้ว มิ้นขอมาพักกับน้าวดีได้มั้ยคะ”“อ๋อ ได้สิ”“ขอบคุณค่ะ”วันนี้ ภูริชคะยั้นคะยอให้ภคว
ตอนที่ 28 ประชุมลับกับ ผ.อ. NCอภิรักษ์ลุ่มหลงอยู่ในวังวนพิศวาส เขาปาดลิ้นร้อนเลียไปตามรอยแยก ก่อนจะดูดดื่มรสชาติความหวานของกายสาวที่เขาโหยหามาอย่างยาวนานเสียงเธอเร่งเร้าให้เขาชิดใกล้ เพื่อบดขยี้ปลายลิ้นร้อนในเรือนกายเธอ ครูสาวหมุนคว้างท่ามกลางคลื่นลมของความเสน่หา เธอปล่อยให้มันเป็นไปตามสัญชาตญาณความต้องอันร้อนแรงของตัวเอง“หวานเหลือเกิน...วดีจ๋า น่าเสียดายแทนไอ้รุจ ที่มีของดีอยู่แล้วแต่เสือกไม่เห็นค่า” อภิรักษ์พึมพำเสียงแหบห้าวดังกระหึ่มในลำคอ เขาห่อลิ้นเสียบลงไปในแอ่งสวาทที่ชุ่มโชก ก่อนจะดูดกินจนเธอดิ้นพล่าน ใบหน้าสวยสะบัดไปมาด้วยความทรมาน ก่อนที่มือเรียวบางจะดึงทึ้งเส้นผมของเขา“พี่รักษ์ขา วดีทรมานเหลือเกิน อื้อ”แม้จะได้ยินเสียงขอร้องแต่หนุ่มใหญ่ก็ยังคงทรมานครูสาวด้วยการเกร็งลิ้นเข้าออกเป็นจังหวะ เธอครางเสียงหวานใสไปหลายรอบ ลมหายใจหอบกระชั้น ขาเรียวงามแยกออกจากกันมากขึ้น อภิรักษ์กดลึกเร่งระรัว เนื้อตัวภควดีบิดเร่ารอรับคลื่นความสุขที่ถาโถมเข้ามา กล้ามเนื้อภายในเกร็งตอดรัด สะโพกอวบแอ่นหยัดขึ้นหาริมฝีปากของเขา กายสาวเกร็งกระตุกพร้อมปลดปล่อยความสุขสมออกมาให้เขากลืนกินอภิรักษ์หายใจก
ตอนที่ 27 ครั้งเดียวก็เกินพอ NC“วดีขอให้มันจบแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ..” สิ้นเสียงหวานอภิรักษ์ก็สอดมือลงใต้ขอบกระโปรงของเธอ ก่อนจะหยุดปลายนิ้วที่ใจกลางความชุ่มฉ่ำ แค่เพียงขยับกรีดกรายเบาๆ ตามรอยแยก ตัวเธอก็สั่นสะท้าน“ผมไม่ขอรับปาก”“อื้อ!..อย่าค่ะ..แค่ครั้งนี้ครั้งเดียววดีก็รู้สึกผิดมากพออยู่แล้ว ได้โปรดเห็นใจเถอะนะคะ” แววตาเขาวับวาวเปี่ยมด้วยความต้องการอย่างท่วมท้น ต่อให้เธอห้ามเขาก็ไม่คิดจะหยุดอยู่แล้วมิเช่นนั้นคงไม่ออกอุบายพามาที่นี่หรอก แต่ก็พยายามพูดโน้มน้าวเธอให้คล้อยตามด้วยความยินยอมดีกว่าการขืนใจ“คุณไม่พูด ผมไม่พูด ใครมันจะรู้”“ก็เราไงคะที่รู้...รู้อยู่แก่ใจ วดีขอร้องเถอะค่ะ ขอให้จบแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”“ผมทนความสวยเซ็กซี่ของคุณไม่ได้หรอก วดีจ๋า” พูดจบอภิรักษ์ก็มอบจูบแสนหวานให้เธออย่างเร่าร้อนพร้อมกับมือหนาที่ล้วงเข้าไปตะปบกรีดกลางร่อง“อ๊าห์!!!” เธอครางเสียงสั่นก่อนจะหนีบต้นขาเอาไว้แน่น ถ้าเขาไม่ตกลงเธอก็จะไม่ยินยอม“อย่าดื้อกับผมสิ แค่คุณให้ผมกินเวลาที่หิว มันก็ไม่เห็นจะยากเย็นอะไรเลย แล้วผมสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร” รอยยิ้มของช่างเจ้าเล่ห์นัก หญิงสาวเริ่มกังวลกั
ตอนที่ 26 หลอกไปเชือด NCรุ่งเช้า ผู้อำนวยการได้โทรหาภควดี และบอกกับเธอว่าวันนี้ไม่ต้องเข้าไปที่โรงเรียน เดี๋ยวเขาจะเป็นคนมารับเธอที่หน้าคอนโด หลังจากวางสายผู้อำนวยการแล้วภควดีจึงรีบโทรบอกภูริชว่าไม่ต้องแวะมารับเธอ“งั้นเย็นนี้ คุณครูอย่าลืมไปเชียร์ผมแข่งบาสด้วยนะครับ”“จ้ะ..เดี๋ยวครูคงเสร็จจากงานที่เขตช่วงบ่าย ๆ จะแวะไปเชียร์นะ” วางสายจากเด็กหนุ่มไม่ถึงหนึ่งนาที ผู้อำนวยการก็โทรเข้ามาอีกรอบและว่าเขาจอดรถคอยเธออยู่ที่หน้าคอนโดแล้ว ภควดีเอื้อมดูนาฬิกาข้อมือเวลาก็เพิ่ง 07.15 น. ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วหอบแฟ้มเอกสารออกจากห้องมาด้วยความเร่งรีบ ระหว่างที่เดินออกมาเธอก็พลางนึกในใจด้วยความค่อนขอดว่า..ประชุมเขตเก้าโมงจะรีบไปไหนกันนักหนา!หญิงสาวกำลังเดินออกมาที่ลานจอดรถหน้าคอนโด มีกระเป๋าสะพายและหอบแฟ้มเดินมาที่รถ เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนทรงปีกกว้างสีขาวลายทาง คอวีกว้างปิดกระดูกช่วงบ่าสวยเซ็กซี่ และสวมกระโปรงสีครีมทรงเอพร้อมด้วยเข็มขัดที่รัดเอวคอดกิ่วเอาไว้ด้วยความทะมัดทะแมง ชายสูงวัยถึงกับกลืนน้ำลายก่อนจะรีบวางโทรศัพท์เพื่อปิดคลิปของเธอที่กำลังดูอยู่ ก่อนที่ครูสาวจะก้าวเข้ามานั่งในรถร
ตอนที่ 25 ปลาหมึกแถวบนภควดีที่แต่งตัวเสร็จก่อนจึงรีบเดินมาปลดล็อกประตู ก่อนจะเห็นร่างท่วมของผู้อำนวยการยืนหน้าเครียดอยู่“เข้าไปทำอะไรกันในนั้น..คุณภควดี” เสียงเข้มเอ่ยถาม ภควดีรีบปาดเหงื่อออก และยืนเอาตัวบังไว้ แต่ภูริชก็ดันทะเล่อทะล่าออกมาพร้อมกับเอ่ยขึ้น“พอดี ผมไปเล่นบาสมาแล้วก็เข้าไปเปลี่ยนชุดครับ” เด็กหนุ่มหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นร่างของชายสูงวัยเจ้าของโรงเรียน“แล้วครูวดีล่ะ เข้าไปทำอะไรในนั้น” เสียงเข้มของชายสูงวัยถามขึ้น“วดีจะเข้าไปดูเด็ก ๆ ค่ะ ว่ากลับกันหมดหรือยัง” ครูสาวพูดได้ไม่ค่อยเป็นปากนัก ก่อนจะถูกเสียงเข้มตวาดกลับทันที“นั่นมันหน้าที่ของภารโรง..มันไม่ใช่หน้าที่ของครู” ภควดีก้มหน้ายอมรับผิด“ส่วนเธอก็กลับบ้านได้แล้วนายภูริช ไม่งั้นฉั้นจะฟ้องพ่อเธอ” ผู้อำนวยการ หันมาดุเด็กหนุ่มอีกครั้งเมื่ออ่านป้ายชื่อแล้วรู้จักบิดาของภูริชจากนามสกุลดัง เพราะว่าภูริชนั้นย้ายมากลางคันและพ่อของเขาเองที่พาลูกชายเข้ามาฝากเรียนที่นี่ โดยมอบเงินบริจาคไปหลายล้านบาท“ครับ” ภูริชรีบเดินจากไปเพราะกลัวผู้อำนวยการจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องบิดาสักครู่ ผู้อำนวยการ..ก็เอ่ยขึ้นกับครูสาวที่ยืนรับผิดอยู่“พร







