MasukShare
ตอนที่ 9 ไปด้วยกันเถอะ
Terakhir Diperbarui:
2025-12-01 23:29:01ตอนที่ 9 ไปด้วยกันเถอะ
หลังจากคุณหมอขับรถออกมาที่หน้าโรงพยาบาล ก็เห็นภควดีที่ยืนรอรถเมล์อยู่ เขาจึงจอดรถ แล้วก็ลงไปเรียกเธอให้ขึ้นมาบนรถด้วยกัน อชิรวิชญ์ตั้งใจว่าจะไปส่งเธอที่บ้านด้วยตัวเอง เพราะกลัวอาการหน้ามืดของเธอจะกำเริบขึ้นมาอีก
“คุณวดียังไม่กลับอีกเหรอครับ” ร่างสูงสง่าที่เดินลงมาจากรถหรูเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังยืนรอรถเมล์ด้วยใจจดใจจ่อ
“พอดีสามีเค้าประชุมต่อค่ะ วดีก็เลยจะกลับรถเมล์”
“งั้นให้ผมไปส่งดีกว่าครับ ผมเป็นห่วงอาการข้างเคียงของคุณ”
“แล้วคุณหมอมีธุระไปไหนมั้ยคะ”
“ไม่ครับ..ผมไม่มีธุระที่ไหนแล้ว ผมกำลังจะกลับคอนโด ให้ผมไปส่งคุณนะครับ..คุณวดี” หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เขาทั้งสุภาพนุ่มนวล ภควดีจึงตัดสินใจเดินมาที่รถของคุณหมอหนุ่ม อชิรวิชญ์เปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่ง จากนั้นคุณหมอหนุ่มก็ขึ้นมานั่งข้าง ๆ แล้วขับรถออกไป รถแล่นผ่านไปสักระยะหนึ่ง ภควดีก็เห็นว่าเป็นทางกลับคอนโดของตัวเองจึงถามคุณหมอ
“คุณหมอพักอยู่แถวไหนคะ”
“ผมพักอยู่ลาดพร้าวซอย 11 ครับ แล้วคุณวดีล่ะ”
“อุ๊ย!!!..ที่เดียวกันเลยค่ะ”
“คุณหมอพักคอนโดหรือบ้านคะ”
“คอนโดครับ”
“อุ๊ย!!!..อย่าบอกนะคะ ว่าเราอยู่คอนโดเดียวกันน่ะ” ภควดียิ้มอย่างดีใจ..หลังจากที่คุณหมอพูดชื่อคอนโดออกมา
“ตายแล้ว!!..คุณหมอ โลกกลมจังเลยนะคะ วดีก็อยู่คอนโดเดียวกับคุณหมอเลย แต่วดีอยู่ชั้น 14 ค่ะ”
“งั้นก็ดีเลยครับ เราไปทางเดียวกัน”
“ขอบคุณค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะเนี่ย”
“คุณวดีแต่งงานกับสามีมานานหรือยังครับ” นั่งกันมาเรื่อย ๆ ระหว่างรอรถติดอชิรวิชญ์ก็เอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งมาข้าง ๆ
“ก็เกือบจะครบรอบสามปีเดือนหน้านี้แล้วค่ะ”
“แล้วตั้งใจจะมีลูกกันสักกี่คนดีครับ”
“คนเดียวก็ขอให้มีก่อนเถอะค่ะ อันที่จริงสามีวดีเป็นฝ่ายที่อยากจะมีลูกค่ะ ส่วนวดียังไงก็ได้”
“ดวงสามีของวดี ถ้าจะมีลูกควรจะต้องมีภายในสองปีนี้ ไม่งั้นดวงเราจะชงกัน แต่คุณแม่ของสามีก็อยากอุ้มหลานแล้วด้วย” หญิงสาวพูดไปเรื่อย ๆ
“คุณวดีเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอครับ”
“ก็เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้างค่ะ แต่อันนี้ซินแสเป็นคนดูให้ตั้งแต่ปีแรก ๆ ที่เราแต่งงานกันแล้วค่ะ จากนั้นเราสองคนก็ลองปล่อยกันตามธรรมชาติ แต่ก็ยังไม่มีลูก แต่พอระยะหลัง ๆ มานี้สามีได้เลื่อนเป็นผู้บริหารระดับสูง เราจึงไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกัน ก็เลยเลิกล้มที่จะมีลูกกันไป แต่พอมาปีนี้ แม่ของสามีบอกว่าถ้าสามีของวดีมีลูกได้ แม่สามีจะแบ่งมรดกให้ ตลกมั้ยคะ! ตอนแรกวดีก็คิดว่าสามีมาพูดเล่น ๆ กับวดีซะอีก”
“ท่านคงอยากอุ้มหลานมั้งครับ”
“ก็คงงั้นค่ะ วดีแต่งงานกับสามีทั้ง ๆ ที่ตัวเองยังเรียนมหาลัยไม่จบเลยด้วยซ้ำ ตอนนั้นสามีเป็นอาจารย์สอนมหาลัย วดีก็เป็นลูกศิษย์ ไป ๆ มา ๆ เราก็ได้เสียกัน หลังจากเรียนจบสามีก็ฝากงานให้วดีสอนภาษาจีนที่โรงเรียนมัธยม หลังจากนั้นสามีก็ลาออกจากการเป็นอาจารย์ ไปทำงานบริษัทอสังหาอีกที่หนึ่งค่ะ” อชิรวิชญ์ฟังเธอเล่าไปเรื่อย ๆ โดยไม่ได้ถาม
“เอ่อคุณหมอคะ...”
“มีอะไรเหรอครับ..คุณวดี”
“วดีลืมบอกคุณหมอไปเลย เมื่อปีที่แล้วนี่ วดีเคยตรวจพบ ภาวะถุงน้ำในรังไข่หลายใบ มันมีผลเสียอะไรมั้ยคะคุณหมอ วดีก็ลืมบอกคุณหมอไปสนิทเลย”
“อื้ม!!!..อันที่จริงโอกาสท้องเองตามธรรมชาติมันก็สามารถมีได้นะครับ คนไข้ของหมอก็เคยเป็น พวกภาวะถุงน้ำในรังไข่เนี่ยแหละ แต่มันก็ระบุไม่ได้ ว่าจะท้องเมื่อไหร่..แค่นั้นเอง”
“อ่อค่ะ”
“ไม่ต้องห่วงนะครับ หมอตรวจร่างกายของคุณวดีกับสามีแล้ว ยังไงเดี๋ยวคุณดวีก็ต้องได้มีลูกสมใจแน่นอนครับ แต่ช่วงนี้คุณวดีต้องพยายามดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีเสียก่อน” พูดจบคุณหมอหนุ่มก็ขับรถเลี้ยวเข้าคอนโดไป
“ถึงพอดีเลยนะคะ ว่าจะถามคุณหมอเพิ่มอีกสักหน่อย แต่ไม่ดีกว่า”
“นี่นับว่าเรามาถึงช้านะครับ ถ้าเป็นวันศุกร์รถก็จะติดมากกว่านี้อีก”
“ถ้าวดีอยากปรึกษาคุณหมอเพิ่ม คุณหมอสะดวกมั้ยคะ ไหน ๆ เราก็อยู่คอนโดเดียวกันแล้ว”
“ได้ครับ..ผมยินดี แต่ว่าช่วงตอนเย็นเกือบทุกวัน..ผมจะออกไปฟิตเนสครับ”
“คุณหมอมีคลินิกมั้ยคะ”
“กำลังจะเปิดอาทิตย์หน้านี้ครับ งั้นเดี๋ยวผมให้นามบัตรคุณวดีไปดีกว่า ถ้าคุณมีอะไรก็โทรหาผมได้เลยครับ” คุณหมอหนุ่มหยิบนามบัตรที่เสียบเอาไว้ในรถยื่นให้เธอ อันที่จริงภควดีก็มีอยู่แล้วหนึ่งใบ แต่นั่นมันอยู่กับสามีของเธอ หญิงสาวรับนามบัตรใบนั้นมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินลงรถไป
คุณหมอหนุ่มจอดรถแล้วก็เดินตามหญิงสาวมา เธอเดินช้า ๆ เหมือนจะรอคุณหมออีกครั้ง พออชิรวิชญ์เดินมาถึงเธอก็เริ่มชวนเขาคุยอีกครั้ง
“คุณหมออยู่ชั้นไหนคะ”
“ผมอยู่ชั้น 5 ครับ”
พออยู่ในลิฟต์กันสองคน หญิงสาวก็ถามคุณหมออีกครั้ง
“คุณหมอคะ..วดีจะต้องไปฉีดน้ำเชื้อเพิ่มอีกทีวันไหนคะ” อชิรวิชญ์รู้สึกเหมือนตัวเองโดนรุกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
“ก็น่าจะประมาณสองอาทิตย์ครับ แต่ถ้าคุณวดียังไม่มีการตั้งครรภ์ รอบต่อไปก่อนฉีดน้ำเชื้อ หมอจะจัดยาให้ เป็นยาที่ทานเพื่อให้ผนังมดลูกเก่าลอกทิ้งไปก่อนเพราะผนังมดลูกของคุณวดีค่อนข้างหนา งั้นรอบต่อไปก่อนฉีดน้ำเชื้อ..ให้คุณวดีไปหาผมที่คลินิกก่อนก็ได้ครับ”
“เมื่อก่อนคุณหมอที่เคยตรวจให้วดีก็เคยบอกว่าผนังมดลูกของวดีหนาแล้วก็ไม่สวย คุณหมอว่ามันจะมีผลเกี่ยวกับการมีลูกยากมั้ยคะ”
“มันเป็นคำที่หมอเรียกรวม ๆ ครับ ไม่ได้หมายถึงความสวยงาม แต่มันคือผนังมดลูกหนาหรือบางเกินไป มันทำให้มีลูกยาก..ก็แค่นั้นเองครับ”
“ขอบคุณที่คุณหมอให้คำแนะนำนะคะ” พอคุณหมอหนุ่มก้าวออกจากลิฟต์ไป หญิงสาวก็รีบบอกเขา อชิรวิชญ์หันมายิ้มให้เธอก่อนจะเดินจากไป ภควดีแอบเดินออกจากลิฟต์ เพื่อสังเกตดูว่าคุณหมอพักอยู่ห้องไหน จากนั้นเธอก็เดินกลับมายังลิฟต์แล้วกดไปยังชั้้นของตัวเอง
Bab terbaru
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 30 ตอนจบ
ตอนที่ 30 ตอนจบทางด้านภควดี หลังจากที่เธอได้เคลียร์ใจกับภูริชและเด็กหนุ่มก็ยอมลบคลิปให้เธอแล้ว เธอก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง จะเหลือก็เพียงแค่อภิรักษ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนที่คอยตามตื๊อขอมีอะไรกับเธออยู่บ่อยๆ ซึ่งพอหลังจากวันนั้น เธอก็ไม่เคยยอมที่จะมีอะไรกับเขาอีกเลย เพราะเธอไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้ ภควดีจึงตัดสินใจขอยื่นคำขาดเพราะถึงยังไงอภิรักษ์ก็ไม่ได้มีคลิปที่จะเอามาขู่เธอได้อีกแล้ว ตอนแรกเธอคิดว่าจะลาออกจากครูอัตราจ้างไปสอนที่โรงเรียนอื่นแทนด้วยซ้ำ แต่เธอมาสอบได้ครูผู้ช่วยเสียก่อน..และระหว่างรอเรียกตัวเข้ารับราชการครู เธอก็คิดว่าจะอยู่ที่นี่ให้ครบกำหนด ซึ่งก็คือไม่เกินสิ้นเดือนนี้“ที่พี่เรียกวดีมาพบวันนี้ ก็อยากจะพูดเรื่องที่จะเลี้ยงส่งวดีนั่นแหละ”“ขอบคุณค่ะ แต่..วดีว่าเรากินเลี้ยงกันแค่ในโรงเรียนก็ได้นี่คะ” ภควดีรีบเสนอเพราะไม่ไว้ใจอภิรักษ์“ได้ยังไงกันล่ะ เลี้ยงส่งวดีทั้งทีพี่ก็ต้องทำให้เต็มที่สมกับที่เราเคยร่วมสุขกันมาสิจ๊ะ” เขาไม่วายพูดตอกย้ำเธอ สิ้นเสียงหนุ่มใหญ่ก็ไม่รอช้ารีบลุกจากเก้าอีกของตัวเองมาลวนลามครูสาวที่ยืนอยู่ทันที“วดีขอให้ ผอ..มองวดีในฐานะเจ้านายกับลูกน้องเหมือนอ
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 29 หยุดรักครั้งนี้ต้องทำยังไง
ตอนที่ 29 หยุดรักครั้งนี้ต้องทำยังไงหนึ่งอาทิตย์ต่อมา มินตราก็ได้โทรบอกภควดีว่านายประเสริฐบิดาของอติรุจได้เสียชีวิตแล้ว ภควดีเดินทางมางานศพ เพราะมินตราไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ เธออยู่กับแม่ซึ่งก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร หลังจากนั้นมินตราก็ขอติดตามภควดีมาที่กรุงเทพฯ เพื่อจะบอกข่าวกับอติรุจที่ถูกต้องโทษอยู่ในเรือนจำมินตราพอเข้ามาในกรุงเทพฯ เธอก็ไม่อยากกลับไปอยู่บ้านนอก จึงบอกกับภควดีว่า เธออยากย้ายมาเรียน ม.4 ที่กรุงเทพฯ โดยเธอบอกว่าจะหางานทำไปด้วย เพราะรายได้หลักของครอบครัวก็มาจากการที่เธอดูแลประเสริฐบิดาของอติรุจ“มิ้น!! แต่หนูจะเสียเวลาเริ่มเรียน ม.4 ใหม่เลยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ มิ้นอยากมาเริ่มเรียน ม.4 ใหม่ที่นี่”“น้าว่ามันจะเสียเวลาเอานะ มิ้นไปกลับไปเรียนให้จบหกแล้วค่อยมาต่อมหาลัยที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ”“แต่ตอนนี้มิ้นก็ไม่มีรายได้อะไรเลยนะคะ”“เดี๋ยวน้าจะช่วยมิ้นเป็นรายเดือน แล้วพอช่วงปิดเทอมมิ้นก็ค่อยหางานทำงานดีมั้ย อดทนเรียนให้จบอีกแค่ปีกว่า ๆ เองนะ” ภควดีสงสารเธอเพราะไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร“งั้นถ้าจบม.6 แล้ว มิ้นขอมาพักกับน้าวดีได้มั้ยคะ”“อ๋อ ได้สิ”“ขอบคุณค่ะ”วันนี้ ภูริชคะยั้นคะยอให้ภคว
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 28 ประชุมลับกับ ผ.อ. NC
ตอนที่ 28 ประชุมลับกับ ผ.อ. NCอภิรักษ์ลุ่มหลงอยู่ในวังวนพิศวาส เขาปาดลิ้นร้อนเลียไปตามรอยแยก ก่อนจะดูดดื่มรสชาติความหวานของกายสาวที่เขาโหยหามาอย่างยาวนานเสียงเธอเร่งเร้าให้เขาชิดใกล้ เพื่อบดขยี้ปลายลิ้นร้อนในเรือนกายเธอ ครูสาวหมุนคว้างท่ามกลางคลื่นลมของความเสน่หา เธอปล่อยให้มันเป็นไปตามสัญชาตญาณความต้องอันร้อนแรงของตัวเอง“หวานเหลือเกิน...วดีจ๋า น่าเสียดายแทนไอ้รุจ ที่มีของดีอยู่แล้วแต่เสือกไม่เห็นค่า” อภิรักษ์พึมพำเสียงแหบห้าวดังกระหึ่มในลำคอ เขาห่อลิ้นเสียบลงไปในแอ่งสวาทที่ชุ่มโชก ก่อนจะดูดกินจนเธอดิ้นพล่าน ใบหน้าสวยสะบัดไปมาด้วยความทรมาน ก่อนที่มือเรียวบางจะดึงทึ้งเส้นผมของเขา“พี่รักษ์ขา วดีทรมานเหลือเกิน อื้อ”แม้จะได้ยินเสียงขอร้องแต่หนุ่มใหญ่ก็ยังคงทรมานครูสาวด้วยการเกร็งลิ้นเข้าออกเป็นจังหวะ เธอครางเสียงหวานใสไปหลายรอบ ลมหายใจหอบกระชั้น ขาเรียวงามแยกออกจากกันมากขึ้น อภิรักษ์กดลึกเร่งระรัว เนื้อตัวภควดีบิดเร่ารอรับคลื่นความสุขที่ถาโถมเข้ามา กล้ามเนื้อภายในเกร็งตอดรัด สะโพกอวบแอ่นหยัดขึ้นหาริมฝีปากของเขา กายสาวเกร็งกระตุกพร้อมปลดปล่อยความสุขสมออกมาให้เขากลืนกินอภิรักษ์หายใจก
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 27 ครั้งเดียวก็เกินพอ NC
ตอนที่ 27 ครั้งเดียวก็เกินพอ NC“วดีขอให้มันจบแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ..” สิ้นเสียงหวานอภิรักษ์ก็สอดมือลงใต้ขอบกระโปรงของเธอ ก่อนจะหยุดปลายนิ้วที่ใจกลางความชุ่มฉ่ำ แค่เพียงขยับกรีดกรายเบาๆ ตามรอยแยก ตัวเธอก็สั่นสะท้าน“ผมไม่ขอรับปาก”“อื้อ!..อย่าค่ะ..แค่ครั้งนี้ครั้งเดียววดีก็รู้สึกผิดมากพออยู่แล้ว ได้โปรดเห็นใจเถอะนะคะ” แววตาเขาวับวาวเปี่ยมด้วยความต้องการอย่างท่วมท้น ต่อให้เธอห้ามเขาก็ไม่คิดจะหยุดอยู่แล้วมิเช่นนั้นคงไม่ออกอุบายพามาที่นี่หรอก แต่ก็พยายามพูดโน้มน้าวเธอให้คล้อยตามด้วยความยินยอมดีกว่าการขืนใจ“คุณไม่พูด ผมไม่พูด ใครมันจะรู้”“ก็เราไงคะที่รู้...รู้อยู่แก่ใจ วดีขอร้องเถอะค่ะ ขอให้จบแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”“ผมทนความสวยเซ็กซี่ของคุณไม่ได้หรอก วดีจ๋า” พูดจบอภิรักษ์ก็มอบจูบแสนหวานให้เธออย่างเร่าร้อนพร้อมกับมือหนาที่ล้วงเข้าไปตะปบกรีดกลางร่อง“อ๊าห์!!!” เธอครางเสียงสั่นก่อนจะหนีบต้นขาเอาไว้แน่น ถ้าเขาไม่ตกลงเธอก็จะไม่ยินยอม“อย่าดื้อกับผมสิ แค่คุณให้ผมกินเวลาที่หิว มันก็ไม่เห็นจะยากเย็นอะไรเลย แล้วผมสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร” รอยยิ้มของช่างเจ้าเล่ห์นัก หญิงสาวเริ่มกังวลกั
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 26 หลอกไปเชือด NC
ตอนที่ 26 หลอกไปเชือด NCรุ่งเช้า ผู้อำนวยการได้โทรหาภควดี และบอกกับเธอว่าวันนี้ไม่ต้องเข้าไปที่โรงเรียน เดี๋ยวเขาจะเป็นคนมารับเธอที่หน้าคอนโด หลังจากวางสายผู้อำนวยการแล้วภควดีจึงรีบโทรบอกภูริชว่าไม่ต้องแวะมารับเธอ“งั้นเย็นนี้ คุณครูอย่าลืมไปเชียร์ผมแข่งบาสด้วยนะครับ”“จ้ะ..เดี๋ยวครูคงเสร็จจากงานที่เขตช่วงบ่าย ๆ จะแวะไปเชียร์นะ” วางสายจากเด็กหนุ่มไม่ถึงหนึ่งนาที ผู้อำนวยการก็โทรเข้ามาอีกรอบและว่าเขาจอดรถคอยเธออยู่ที่หน้าคอนโดแล้ว ภควดีเอื้อมดูนาฬิกาข้อมือเวลาก็เพิ่ง 07.15 น. ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วหอบแฟ้มเอกสารออกจากห้องมาด้วยความเร่งรีบ ระหว่างที่เดินออกมาเธอก็พลางนึกในใจด้วยความค่อนขอดว่า..ประชุมเขตเก้าโมงจะรีบไปไหนกันนักหนา!หญิงสาวกำลังเดินออกมาที่ลานจอดรถหน้าคอนโด มีกระเป๋าสะพายและหอบแฟ้มเดินมาที่รถ เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนทรงปีกกว้างสีขาวลายทาง คอวีกว้างปิดกระดูกช่วงบ่าสวยเซ็กซี่ และสวมกระโปรงสีครีมทรงเอพร้อมด้วยเข็มขัดที่รัดเอวคอดกิ่วเอาไว้ด้วยความทะมัดทะแมง ชายสูงวัยถึงกับกลืนน้ำลายก่อนจะรีบวางโทรศัพท์เพื่อปิดคลิปของเธอที่กำลังดูอยู่ ก่อนที่ครูสาวจะก้าวเข้ามานั่งในรถร
ถึงจะร่านแต่ก็รัก ตอนที่ 25 ปลาหมึกแถวบน
ตอนที่ 25 ปลาหมึกแถวบนภควดีที่แต่งตัวเสร็จก่อนจึงรีบเดินมาปลดล็อกประตู ก่อนจะเห็นร่างท่วมของผู้อำนวยการยืนหน้าเครียดอยู่“เข้าไปทำอะไรกันในนั้น..คุณภควดี” เสียงเข้มเอ่ยถาม ภควดีรีบปาดเหงื่อออก และยืนเอาตัวบังไว้ แต่ภูริชก็ดันทะเล่อทะล่าออกมาพร้อมกับเอ่ยขึ้น“พอดี ผมไปเล่นบาสมาแล้วก็เข้าไปเปลี่ยนชุดครับ” เด็กหนุ่มหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นร่างของชายสูงวัยเจ้าของโรงเรียน“แล้วครูวดีล่ะ เข้าไปทำอะไรในนั้น” เสียงเข้มของชายสูงวัยถามขึ้น“วดีจะเข้าไปดูเด็ก ๆ ค่ะ ว่ากลับกันหมดหรือยัง” ครูสาวพูดได้ไม่ค่อยเป็นปากนัก ก่อนจะถูกเสียงเข้มตวาดกลับทันที“นั่นมันหน้าที่ของภารโรง..มันไม่ใช่หน้าที่ของครู” ภควดีก้มหน้ายอมรับผิด“ส่วนเธอก็กลับบ้านได้แล้วนายภูริช ไม่งั้นฉั้นจะฟ้องพ่อเธอ” ผู้อำนวยการ หันมาดุเด็กหนุ่มอีกครั้งเมื่ออ่านป้ายชื่อแล้วรู้จักบิดาของภูริชจากนามสกุลดัง เพราะว่าภูริชนั้นย้ายมากลางคันและพ่อของเขาเองที่พาลูกชายเข้ามาฝากเรียนที่นี่ โดยมอบเงินบริจาคไปหลายล้านบาท“ครับ” ภูริชรีบเดินจากไปเพราะกลัวผู้อำนวยการจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องบิดาสักครู่ ผู้อำนวยการ..ก็เอ่ยขึ้นกับครูสาวที่ยืนรับผิดอยู่“พร
Anda juga akan menyukai
