บทที่ 3

หนิงหยางกระชากผมของฉันไว้แน่น ดึงฉันจากชั้นสองลงมาอย่างแรง

"เสี่ยวเยว่บรรลุนิติภาวะแล้ว เธอจะมาทำเหมือนเมื่อก่อน ที่ไม่สนใจความรู้สึกของน้องไม่ได้นะ!"

ฉันล้มกระแทกพื้นอย่างแรง หัวเข่าทั้งสองข้างเจ็บปวดอย่างรวดร้าว

กู้เหยียนที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วและพยายามเกลี้ยกล่อมฉัน

"เสี่ยวซู การเลื่อนงานแต่งงานเป็นความคิดของฉัน ไม่ได้เกี่ยวกับหนิงเยว่เลย เธอจะโกรธก็ให้มาลงที่ฉันคนเดียวเถอะ อย่าทำให้หนิงเยว่เสียใจเลย"

ฉันก้มตัวงออยู่บนพื้นชั่วขณะ ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าความเจ็บปวดที่บาดลึกนี้มาจากหัวเข่าหรือมาจากหัวใจกันแน่

"พวกพี่อย่าว่าพี่สาวเลยค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง หนูควรจะโตช้ากว่านี้ จะได้ไม่มาชนกับงานแต่งงานของพี่สาวกับพี่เขย"

หนิงเยว่ปาดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ แต่รอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของเธอนั้น ฉันมองเห็นได้อย่างชัดเจน

"พูดอะไรไร้สาระ? เมื่อไหร่จะบรรลุนิติภาวะเป็นเรื่องที่เธอตัดสินใจได้หรือไง? เรื่องงานแต่งงานนี่เป็นเพราะเธอเองที่เลือกวันไม่ดี ไม่ได้เกี่ยวกับหนิงเยว่เลยแม้แต่นิดเดียว!"

สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"ถ้าเธอชอบโมโหมากนัก ก็ไปอยู่ในมุมนั้น แล้วโมโหให้พอเถอะ!"

หนิงหยางดึงฉันขึ้น แล้วผลักฉันเข้าไปในห้องเก็บของข้างบันได

ในที่สุดฉันก็ตื่นตระหนก พยายามบิดลูกบิดประตูอย่างสุดกำลังเพื่อจะออกมา แต่ก็มีเสียงแกร๊กดังขึ้นข้างนอก หนิงหยางล็อกประตูจากด้านนอกแล้ว

"อยู่ข้างในนั่นแหละ สำนึกได้เมื่อไหร่แล้วค่อยออกมา"

"ไม่! ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันออกไปเถอะ ฉันแพ้ ฉันต้องกินยาแก้แพ้เดี๋ยวนี้!"

ฉันส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือด้วยความหวาดกลัว แต่หนิงหยางได้ผลักหนิงเยว่ออกไปนอกประตูแล้ว ฉันได้ยินเสียงพวกเขาพูดกันเบา ๆ

"ฉันจองร้านอาหารทะเลไว้แล้ว ใกล้ถึงเวลาแล้ว เราไปกันเถอะ!"

"แต่ว่าเสี่ยวซูเขา..."

"ไม่เป็นไรหรอก ขังเธอไว้แค่สองสามชั่วโมง ให้เธอได้สำนึกซะบ้าง"

"นั่นสินะ นิสัยของเสี่ยวซูมันแย่เกินไปจริง ๆ ขังไว้หน่อยก็ดี ฉันจะซื้อกุ้งที่เธอชอบกลับมาฝากแล้วกัน"

"เสี่ยวเหยียน นายก็มากับพวกเราเถอะ ไม่ต้องห่วงเสี่ยวซูหรอก ขังไว้ไม่กี่ชั่วโมงไม่เป็นไรหรอก"

ความ หวาดกลัวอย่างรุนแรงก่อตัวขึ้นในใจฉัน ฉันกระหน่ำทุบประตูห้องและตะโกนสุดเสียง

"ฉันไม่โกรธแล้ว ฉันยอมขอโทษหนิงเยว่ก็ได้! ให้ฉันก้มกราบก็ได้! ได้โปรดปล่อยฉันออกไปเถอะ! ฉันแพ้จริง ๆ! ถ้าไม่กินยาแก้แพ้ฉันจะตายนะ! ได้โปรด!"

เสียงของฉันเปลี่ยนเป็นแหบแห้ง แต่ภายนอกกลับเงียบสนิท

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นด้วยความสิ้นหวัง อาการคันลามจากแผ่นหลังไปทั่วใบหน้า อาจเป็นเพราะตื่นตระหนกเกินไป ลำคอของฉันก็เริ่มคันขึ้นมาด้วย

ทั้ง ๆ ที่พ่อกับแม่เห็นฉันดื่มน้ำมะม่วงด้วยตาตัวเอง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าฉันแพ้ แต่เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็ลืมฉันไปแล้ว

พวกเขาจำร้านอาหารที่หนิงเยว่เคยพูดถึงเมื่อนานมาแล้วได้ แต่กลับลืมว่าเมื่อห้านาทีก่อน ฉันเพิ่งดื่มน้ำมะม่วงที่จะทำให้ฉันแพ้เข้าไป

สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่รุนแรงทำให้ฉันลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พยายามบิดลูกบิดประตูอย่างสุดกำลัง

แต่ประตูถูกล็อกกลอนจากด้านนอกไปแล้ว เปิดไม่ได้เลย

ฉันคลำหาไปทั่วตัว โทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมือก่อนหน้านี้ ไม่รู้ว่าถูกหนิงหยางสะบัดไปตกอยู่ตรงไหนตอนที่เขาดึงฉันลงมา

ตอนนี้ผื่นแดงได้ลามไปทั่วตัว ใบหน้าของฉันบวมเป่งเพราะอาการแพ้จนเหมือนหมู แม้แต่ดวงตาก็ถูกบีบจนเหลือแค่ร่องเล็ก ๆ

ฉันเริ่มหายใจลำบาก ถ้าไม่ได้รับการช่วยเหลือ ฉันจะต้องตายในห้องเก็บของนี้แน่!

ขณะที่ฉันกำลังคลำหาเครื่องมือที่พอจะใช้ทุบกลอนประตูได้ ฉันก็เห็นโทรศัพท์ที่ถูกเหวี่ยงไปตกอยู่ในมุมห้องจนได้

ฉันดีใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา

แต่ไม่มีใครรับสายฉันเลย ไม่มีใครเลย ทั้งพ่อแม่ พี่ชาย และคู่หมั้นของฉัน

สุดท้าย พี่ชายยังส่งข้อความมาหาฉันว่า

"ทริปไอซ์แลนด์ครั้งนี้ เธอไม่ต้องไปแล้ว จะได้ไม่ทำให้หนิงเยว่เสียใจเวลาเห็นเธอ"

น้ำตาไหลออกมาจากร่องตาที่บวมเป่ง ฉันรู้แล้ว.... พวกเขา ไม่คู่ควรให้ฉันคาดหวังอีกต่อไปแล้ว

ฉันกดโทรออกไปยังสายด่วนฉุกเฉินทันที

ช่วงเวลาที่รอการช่วยเหลือนั้นยาวนานเหลือเกิน อาการแพ้ทำให้ลำคอของฉันบวมและหายใจลำบาก ฉันพยายามสุดกำลังเพื่อบอกทางให้กับเจ้าหน้าที่กู้ภัย และมีบางช่วงที่ขาดออกซิเจนจนเกือบจะสำลัก

ในวินาทีที่ประตูห้องถูกกระแทกอย่างรุนแรง ฉันก็รู้สึกว่าทุกอย่างมืดลงและหมดสติไปในที่สุด