LOGINคำอธิบายนั้นทำให้เหล่าผู้ถือหุ้นเริ่มส่งเสียงฮือฮาถกเถียงกัน“ต่อไป เชิญเปิดไปที่หน้าห้า เพื่อดูหลักฐานที่สำคัญยิ่งกว่า” คุณจักรีกล่าวต่อสีหน้าของเหล่าผู้ถือหุ้นเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดจนหน้าแดงก่ำเมื่อเห็นหน้าห้า พวกเขาเบิกตากว้าง เพราะเห็นตัวเลขจำนวนมหาศาลเรียงอยู่ตรงนั้น“บ้าไปแล้ว! นี่มันอะไรกัน? ทำไมถึงมีการโอนเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้?” ชายหนวดหนาตะโกนพลางชี้ไปที่เอกสารแผ่นนั้น“เงินโครงการกาลิมันตันเจ็ดหมื่นล้านเข้าบัญชีส่วนตัวงั้นเหรอ?” ผู้ถือหุ้นอีกคนร้องเสียงสูงคุณจักรีพยักหน้าอย่างสงบ เพื่อยืนยันสิ่งที่พวกเขาพบ“ถูกต้องครับ ทุกท่าน ยอดเงินของบริษัทที่คุณอารยายักยอกไปตลอดห้าปีที่ผ่านมา รวมแล้วถึงสองแสนล้าน นั่นคือเงินปันผลที่ควรจะเข้ากระเป๋าของพวกท่านทุกคน” คุณจักรีเติมเชื้อไฟเข้าไปอีกบรรยากาศในห้องประชุมร้อนระอุและเต็มไปด้วยความโกรธ ความเดือดดาลของเหล่าผู้ถือหุ้นไม่อาจระงับได้อีกต่อไป หลังรู้ว่าเงินของพวกเขาถูกขโมยไป“คุณนายอารยา! อธิบายเรื่องทั้งหมดนี้เดี๋ยวนี้!” ชายหัวล้านตวาดลั่น พร้อมขว้างแฟ้มใส่คุณนายอารยา กระดาษปลิวกระจัดกระจายบนพื้นหินอ่อน“พวกเราขอให้ตรวจสอบบัญ
เสียงผู้ประกาศข่าวจากโทรทัศน์ติดผนังยังคงดังก้องไปทั่วทั้งห้องประชุมผมได้ยินเสียงร้องไห้ของดาราที่บาดหัวใจ แต่ผมเลือกที่จะไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย คุณนายอารยาดูยิ้มกว้าง เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองชนะการต่อสู้ครั้งนี้แล้วด้วยแผนการเจ้าเล่ห์ของเธอ ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าผมจะตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อเห็นข่าวโกหกนั่นผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบอารมณ์ที่เริ่มพุ่งขึ้นมาถึงหัวผมจะปล่อยให้ตัวเองถูกความโกรธยั่วยุไม่ได้ เพราะมันมีแต่จะทำให้คุณนายอารยาได้เปรียบในตอนนี้ มือของผมหิ้วกระเป๋าเอกสารสีดำที่ค่อนข้างหนัก เพราะข้างในเต็มไปด้วยกองเอกสารหลักฐาน ด้วยท่าทางรวดเร็วและเต็มแรง ผมเหวี่ยงกระเป๋าหนังใบนั้นลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าปัง!เสียงกระแทกดังสนั่นนั้นทำให้ทุกคนในห้องสะดุ้งตกใจจนแทบเด้งขึ้นจากเก้าอี้ ความสนใจของพวกเขาที่ก่อนหน้านี้จดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรทัศน์ ตอนนี้หันมาที่ผมทั้งหมด คุณนายอารยาถอยหลังไปโดยอัตโนมัติเพราะตกใจกับการตบโต๊ะของผมที่เกิดขึ้นกะทันหัน รอยยิ้มแห่งชัยชนะที่เมื่อกี้ยังประดับอยู่บนใบหน้าของเธอหายไปในทันที"เรื่องดูละครน้ำเน่าพอได้แล้ว ตอนนี้เรากลับมาเข้าเรื่องในโลกความจริงกันด
ผมไม่สนใจสายตาตกตะลึงของผู้คนรอบโต๊ะประชุม ผมยังคงเดินตรงผ่ากลางห้องไปยังโต๊ะประธานผู้ถือหุ้นบางคนถอยเก้าอี้ออกโดยอัตโนมัติตอนที่ผมเดินผ่าน พวกเขารู้สึกเกรงเมื่อเห็นรังสีความเป็นศัตรูที่ผมแผ่ออกมา"พวกนายเป็นใคร เข้ามาทางนั้นได้ยังไง" กรรมการหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่รู้สถานการณ์ถามขึ้นผมไม่ตอบ ผมไม่แม้แต่จะหันไปมองเขา จุดสนใจของผมมีเพียงอย่างเดียว ผู้หญิงงูพิษที่อยู่ข้างหน้านั่นผมก้าวต่อไปจนมาถึงปลายโต๊ะวงรี ระยะห่างระหว่างผมกับคุณนายอารยาตอนนี้มีเพียงแท่นไม้ที่เธอยืนอยู่กั้นกลางเท่านั้นผมหยุดตรงหน้าเธอพอดีคุณนายอารยาสั่นอย่างหนัก มือของเธอกำขอบแท่นแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอมองผมกับแม่สลับกันด้วยสายตาหวาดผวา"เป็นไปไม่ได้" คุณนายอารยาพึมพำ ลมหายใจของเธอหอบถี่ "พวกแก...พวกแกไม่ควรมาอยู่ที่นี่"แม่ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว เธอยืนอยู่ข้างผมพอดี แม่มองคุณนายอารยาด้วยสายตาเย็นชาแต่สงบนิ่ง สายตาของผู้ชนะ"สวัสดี อารยา ไม่เจอกันนานเลยนะ" แม่ทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เสียดแทง "เธอดูเหมือนเห็นผีเลยนะ เป็นยังไงบ้างล่ะ เพื่อนรักของฉัน?"เข่าของคุณนายอารยาอ่อนแรงจริงๆ เธอทรุดลงไปเล็กน้อย แต่รีบฝืนยื
ผมยืนอยู่หลังประตูทางเข้าครัวที่เชื่อมตรงไปยังห้องประชุมคณะกรรมการ หูของผมแนบอยู่กับบานประตูที่เย็นเฉียบ เสียงวุ่นวายข้างในนั้นได้ยินชัดขึ้นเรื่อยๆ เสียงตะโกนของยอดทองดังกลบทั้งห้องข้างหลังผมมีแม่อยู่ ท่านแต่งตัวเรียบร้อยในชุดเดรสยาวถึงเข่าที่ดูสง่างาม ใบหน้าของแม่สงบนิ่งมาก ไม่มีร่องรอยความกลัวแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม ผมกลับเห็นไฟแค้นที่ลุกไหม้อยู่เบาๆ ในดวงตาของท่าน คุณจักรีกับลุงคณิตยืนเตรียมพร้อมอยู่ด้านหลังแม่ผมรับสูทสีดำที่คุณจักรียื่นมาให้ ผมสวมมันอย่างรวดเร็ว แล้วติดกระดุมเม็ดเดียวตรงกลาง รูปลักษณ์ของผมต้องดูเรียบร้อย ในตอนที่จะทำลายชีวิตคนคนหนึ่ง"รอสัญญาณจากลุงชัยยะก่อน" ผมกระซิบเบาๆพวกเราทุกคนเงียบ ฟังละครที่กำลังเกิดขึ้นหลังประตูบานนั้น"นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรครับ คุณนาย!" เสียงของยอดทองดังกึกก้อง "ข้อมูลนี้โกหกไม่ได้ เงินโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของคุณที่สิงคโปร์ชัดเจนขนาดนี้ คุณยังจะปฏิเสธอะไรอีก"ผมได้ยินเสียงทุบโต๊ะดังสนั่น ปัง!"ระวังคำพูดด้วยค่ะ คุณยอดทอง" คุณนายอารยาตอบกลับด้วยเสียงสูงที่สั่นเล็กน้อย "นั่นเป็นเงินกองทุนฉุกเฉินสำหรับการดำเนินงาน ฉันมีอำนาจเต็มใน
ใบหน้าของคุณนายอารยาแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอไม่ชอบให้ใครมาท้าทายอำนาจของเธอต่อหน้าคนอื่น“ระวังคำพูดของคุณด้วยค่ะ คุณหมายความว่ายังไงที่ว่าเงินหาย?” คุณนายอารยาตอบกลับอย่างเฉียบคมยอดทองหยิบแฟ้มสีน้ำเงินออกมาจากกระเป๋าเอกสารของเขา เขากระแทกแฟ้มนั้นลงบนโต๊ะหินอ่อน“ผมอ่านรายงานการเงินที่คุณนายแจกให้แล้ว ตัวเลขสวยมาก สวยเกินไปด้วยซ้ำ” ยอดทองพูดเหน็บเขาเปิดแฟ้มนั้นแล้วชี้ไปที่หน้าหนึ่ง“ตรงนี้เขียนว่า รายได้จากการขายทรัพย์สินโกดังที่ตันจุงปริโอกเมื่อเดือนที่แล้ว เข้าคลังบริษัทจำนวนห้าหมื่นล้าน แต่ข้อมูลภาคสนามที่ผมได้มาไม่เหมือนกัน ผู้ซื้อโอนมาเจ็ดหมื่นล้าน แล้วส่วนต่างสองหมื่นล้านหายไปไหน?” ยอดทองไล่บี้ห้องนั้นพลันเกิดความโกลาหลขึ้นทันที เหล่าผู้ถือหุ้นเริ่มกระซิบกระซาบกันอย่างตื่นตระหนก ข้อกล่าวหาเรื่องยักยอกเงินเป็นประเด็นอ่อนไหวที่อาจทำให้ราคาหุ้นร่วงลงได้ในพริบตา“นั่นเป็นข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงนะคะ คุณยอดทอง! คุณมีหลักฐานอะไรถึงได้มาพูดพล่อยๆ แบบนี้” คุณนายอารยาตวาด เสียงของเธอสูงขึ้นอีกระดับคุณนายอารยากำขอบโพเดียมแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวแรง เธอไม่คิดเลยว่ายอดทองจะรู้เรื่องธุรก
ประตูบานคู่ไม้สักซึ่งเป็นทางเข้าหลักของห้องประชุมคณะกรรมการปิดสนิท อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศบนชั้นสามสิบนี้เย็นจนแทงผิว กลางห้องกว้างมีโต๊ะวงรีขนาดยักษ์ที่ทำจากหินอ่อนสีดำเงาวับตั้งอยู่ผู้ถือหุ้นหลักของบริษัทอรุณใหม่ จำกัดจำนวนยี่สิบคนนั่งล้อมรอบโต๊ะนั้น พวกเขาเป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงและมีพุงยื่น สีหน้าของพวกเขาดูจริงจัง บางคนกำลังพลิกเอกสารรายงานเล่มหนาตรงหน้าไปมา บางคนก็กำลังพิมพ์ข้อความในสมาร์ตโฟนของตัวเองคุณนายอารยายืนอยู่ที่โพเดียมหลักตรงปลายโต๊ะ เธอสวมเบลเซอร์สีขาวสะอาดตาเข้าคู่กับกางเกงผ้าสีดำ ผมของเธอเกล้าไว้อย่างเรียบร้อย ไม่มีแม้แต่เส้นเดียวหลุดออกมา ใบหน้าของเธอแต่งหน้าบางๆ ทำให้ดูสดใสและน่าเกรงขามเธอควบคุมทั้งห้องไว้ได้อย่างสมบูรณ์จอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้านหลังคุณนายอารยาแสดงกราฟแท่งที่บอกถึงกำไรของบริษัทที่เพิ่มขึ้น แน่นอนว่านั่นคือตัวเลขที่ถูกปั่นแต่งมาอย่างดีแล้ว"สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน อย่างที่ทุกท่านเห็นบนหน้าจอ ผลประกอบการของเราในไตรมาสนี้น่าพอใจมาก" คุณนายอารยาพูดด้วยเสียงดังชัดเจนและมั่นใจเต็มเปี่ยมเธอกดปุ่มบนรีโมตพรีเซนเทชัน สไลด์เปลี่ยนเ
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื







