MasukShare
บทที่ 345
Bab terbaru
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 348
“แล้วค่าเช่าที่ดินท่าเรือกว้างๆ แบบนี้ จ่ายด้วยวิธีโอนเงินผ่านธนาคารเหรอครับ?” ผมถามถึงรายละเอียดค่าใช้จ่ายของทรัพย์สินนั้น“ค่าเช่าที่ดินท่าเรือนั้น จ่ายเป็นเงินสดล่วงหน้าโดยคุณนเรศผู้ล่วงลับครับ” คุณจักรีอธิบายวิธีการชำระเงินผมรู้สึกตกใจมากทันทีที่ได้ยินรายละเอียดวิธีการชำระเงินจากปากทนายอาวุโสคนนี้ การจ่ายค่าเช่าที่ดินเป็นเงินสดล่วงหน้า แน่นอนว่าต้องใช้เงินสดจำนวนมหาศาลมาก“จ่ายเงินสดล่วงหน้าเหรอคะ? หมายความว่าคุณพ่อผู้ล่วงลับจ่ายหมดทีเดียวเป็นธนบัตรเงินจริงๆ แบบนั้นเลยเหรอคะ?” ลลิตาถามพร้อมเบิกตากว้าง“ใช่ ลลิตา คุณพ่อผู้ล่วงลับของคุณเอากระเป๋าเดินทางที่ใส่เงินสดจำนวนมากมามอบให้ฝ่ายบริหารท่าเรือแห่งนี้”“แล้วระยะเวลาเช่าที่ดินท่าเรือนี้มีผลถึงปีไหนกันแน่ครับ คุณจักรี?” ผมถามเพื่อขุดข้อมูลให้ลึกขึ้นอีก“คุณนเรศผู้ล่วงลับจ่ายค่าเช่านี้ล่วงหน้าครบถ้วน สำหรับระยะเวลาห้าสิบปี บัญญัติ” คุณจักรีตอบ ขณะอ่านระยะเวลาในสัญญาซ้ำอีกครั้งระยะเวลาเช่านานถึงครึ่งศตวรรษแบบนั้น แน่นอนว่ามันผิดปกติมากสำหรับอาคารโกดังหนึ่งหลัง เรื่องแปลกนี้ทำให้คุณยอดทองกับคุณจักรีเกิดความสงสัยอย่างมากตั้งแต่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 347
คุณยอดทองยืนตัวตรงอยู่หน้าประตูโกดังเล็กๆ แห่งหนึ่งตรงปลายถนนสายนี้แล้ว ชายวัยกลางคนคนนั้นมองมาทางพวกเราพร้อมกับยกมือขึ้นสูงกลางอากาศ เขาโบกมือซ้ำๆ ส่งสัญญาณเรียกพวกเราสองคนในเช้าวันนี้ผมกับลลิตาเดินเร็วๆ เข้าไปหาตรงที่คุณยอดทองยืนอยู่ อากาศร้อนจัดจากแสงแดดที่ท่าเรือแห่งนี้ทำให้ผิวกายของพวกเราสองคนแสบพอสมควร ชายวัยกลางคนคนนั้นรีบชวนพวกเราสองคนเข้าไปในอาคารสำนักงานโกดัง ห้องสำนักงานท่าเรือแห่งนี้ถึงจะมีขนาดแคบ แต่มีเครื่องปรับอากาศ“รีบเข้ามาในนี้เร็วๆ เข้า บัญญัติ ลลิตา” คุณยอดทองชวนพร้อมกับจับบานประตูไว้“ค่ะ คุณยอดทอง อากาศร้อนข้างนอกท่าเรือนี่ทำให้ผิวแขนฉันแสบมากจริงๆ” ลลิตาบ่นพลางก้าวเข้าไป“พวกคุณสองคนนั่งเก้าอี้พลาสติกหน้าโต๊ะนั่นได้เลย” คุณยอดทองบอกแล้วปิดประตูห้องกลับลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านผิวกายของพวกเราสองคนทันที ภายในห้องนั้น คุณจักรีกำลังนั่งนิ่งๆ อยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง พื้นโต๊ะเต็มไปด้วยกองเอกสารเก่าๆ ที่มีฝุ่นจับหนามาก“สวัสดีตอนเช้าครับ คุณจักรี ขอโทษนะครับที่พวกเราสองคนเพิ่งมาถึงท่าเรือตอนนี้” ผมทักพลางดึงเก้าอี้พลาสติก“สวัสดีตอนเช้าเหมือนกัน บัญญัติ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 346
ผมรีบเหยียบคันเร่งรถอีกครั้ง หลังจากกระจกรถปิดสนิทครบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ รถเก๋งสีดำคันนี้เริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ผ่านคานกั้นประตูเหล็กที่ถูกยกสูงขึ้นเปิดทางกว้าง ผมขับรถไปตามถนนลาดยางสายหลักของท่าเรือ ตามคำแนะนำเส้นทางจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเมื่อครู่“เขตท่าเรือนี่กว้างมากกว่าที่คิดเลยนะ บัญญัติ” ลลิตาพูดขึ้น ขณะมองดูการทำงานของเครื่องจักรหนักขนถ่ายสินค้าจากหลังกระจกหน้าต่างรถ“ใช่ ลลิตา ที่นี่เป็นท่าเรือขนส่งสินค้าหลักที่สุดของเมืองเรา ก็ไม่แปลกหรอกที่พื้นที่จะกว้างขนาดนี้” ผมตอบพลางหักพวงมาลัยไปทางซ้ายตรงแยกที่สามรถของพวกเราแล่นเข้าสู่พื้นที่บล็อกโกดังเก่า ซึ่งตั้งอยู่ตรงเขตตะวันตกของท่าเรือเมืองจันทร์ลับแห่งนี้ สภาพถนนรอบๆ เขตตะวันตกดูเงียบกว่าพื้นที่อื่นมาก แทบไม่มีรถขนาดใหญ่สัญจรผ่าน สภาพอาคารแถวนี้ก็ดูทรุดโทรมกว่าโซนขนถ่ายสินค้าหลักด้านหน้ามากอย่างเห็นได้ชัด“ทำไมอาคารในเขตตะวันตกนี่ถึงดูโทรม แล้วก็เงียบแทบไม่มีคนงานเลยล่ะ บัญญัติ?” ลลิตาถามพลางมองไปรอบๆ ด้วยสายตาค่อนข้างประหลาดใจ“บางทีที่นี่อาจถูกใช้เป็นพื้นที่เก็บทรัพย์สินพวกอาคารเก่า ที่ปกติไม่ค่อยมีคนแวะมาทุก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 345
แม่แท้ๆ กับน้องสาวคนเล็กของผมก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ในห้องอาหาร เพื่อเดินมาส่งพวกเราจนถึงบริเวณหน้าบ้าน พวกเธอทั้งสองยืนตัวตรงนิ่งๆ ตอนที่ผมเปิดประตูโลหะของรถให้ลลิตาขึ้นไป แม่กับดารายืนโบกมือส่งพวกเราอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านผมรีบตามเข้าไปนั่งในห้องโดยสารฝั่งคนขับ แล้วสตาร์ตเครื่องยนต์รถด้วยกุญแจ ผมเหยียบคันเร่งเบาๆ เพื่อถอยตัวรถออกจากบริเวณโรงรถ รถส่วนตัวคันนี้เริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้า แล่นไปตามถนนลาดยางในหมู่บ้านหรู มุ่งหน้าไปยังทางออกสู่ถนนใหญ่ของเมืองสภาพถนนในกรุงจาการ์ตาช่วงเวลาเข้างานเช้าวันนี้เต็มไปด้วยยานพาหนะนับพันคัน ทั้งรถยนต์ส่วนตัวและรถจักรยานยนต์สองล้อจำนวนมากต่างค่อยๆ เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ จนเต็มความกว้างของถนนลาดยางผมตั้งใจปิดกระจกรถจนแน่นสนิทตั้งแต่พวกเราออกจากทางด่วนในเมือง รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ขนาดยักษ์ครองพื้นที่ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นในเช้าวันนี้แทบทั้งหมด รถบรรทุกหนักเหล่านั้นเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ปิดบังแทบทั้งความกว้างของถนนลาดยางผมเหยียบคันเร่งลึกพอสมควรเพื่อแซงรถบรรทุกน้ำมันคันหนึ่งในเลนซ้าย รถเก๋งของพวกเราพุ่งไปข้างหน้า ผ่านช่องแคบๆ ระหว่างตัวถังรถบรรทุกเหล็ก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 344
ลลิตานั่งลงบนเบาะเก้าอี้นั้นด้วยท่าทางที่สงบนิ่งมาก ผมเลือกนั่งตรงตำแหน่งที่อยู่ด้านซ้ายของน้องสาวต่างแม่คนนี้พอดี ผมมองจานกับข้าวที่วางเรียงอยู่ กลิ่นหอมลอยเข้าจมูกจนชัดเจน“อ้าว เธอสองคนรีบตักข้าวกับกับข้าวใส่จานตัวเองได้แล้ว” แม่บอกพวกเราสองคนมือของผมเพิ่งยกขึ้นจากตักเพื่อจะจับด้ามทัพพีตักข้าว ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้แตะอาหาร โทรศัพท์ของผมก็ส่งเสียงสายเรียกเข้าดังออกมาจากกระเป๋ากางเกงขายาว ทำลายความเงียบในห้องนี้ ผมรีบหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทรงสี่เหลี่ยมนั้นออกมาจากกระเป๋า หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นและแสดงชื่อคนโทรเข้าอย่างชัดเจนมาก ชื่อคุณยอดทองปรากฏอยู่บนหน้าจอสายเรียกเข้าของโทรศัพท์ผมผมรีบรับสายด้วยสีหน้าจริงจังทันทีที่เห็นชื่อเพื่อนร่วมงานคนสำคัญปรากฏขึ้น ผมกดปุ่มสีเขียวบนหน้าจอโทรศัพท์ทันที แม่และลลิตาต่างหันสายตามาจับจ้องที่ใบหน้าของผมโดยอัตโนมัติ“ฮัลโหล อรุณสวัสดิ์นะ แปลกจังที่โทรมาแต่เช้าแบบนี้ มีเรื่องงานอะไรหรือเปล่า?” ผมถามเปิดบทสนทนาและเข้าประเด็นทันที“อรุณสวัสดิ์เหมือนกัน บัญญัติ คุณกับลลิตาต้องรีบมาที่ท่าเรือเมืองจันทร์ลับเดี๋ยวนี้เลย”เสียงชายสูงวัยจากปลายสา
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 343
“เช้านี้เธอพูดเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้วนะ ดารา”“ดาราพูดจริงจากใจเลยนะคะ พี่บัญญัติ ดารารอไม่ไหวแล้ว อยากอุ้มเด็กน่ารักๆ ในบ้านหลังใหญ่นี้จะแย่อยู่แล้ว”“การมีลูกต้องใช้ความรับผิดชอบสูงมากนะ ดารา เรื่องนั้นไม่ใช่แค่เอาไว้เล่นสนุกๆ ในบ้านเฉยๆ”“ดารารู้ค่ะว่ามันเป็นเรื่องความรับผิดชอบที่ใหญ่มาก แต่พี่บัญญัติก็เป็นคนรับผิดชอบมากมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่คะ”ดารายิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ มาทางตำแหน่งที่ผมนั่งอยู่บนเตียงนี้“เพราะงั้นพี่ลลิตาต้องปลอดภัยมากแน่ๆ ถ้ามีลูกกับพี่บัญญัติเร็วๆ นี้ เด็กก็ต้องหน้าตาดีมากแน่ๆ เพราะพันธุกรรมหน้าตาของพวกพี่สองคนดีทั้งคู่เลย”ผมทำได้แค่ลูบหน้าตัวเองที่ยังแดงก่ำเพราะกลั้นความเขินอายเอาไว้ ความใสซื่อของน้องสาวคนเล็กของผมทำเอาสติผมรับมือแทบไม่ไหวจริงๆ ในเช้านี้ ผมไม่กล้าเถียงคำพูดของเธอต่อให้ยาวไปกว่านี้บนเตียงแล้ว“ตอนนี้เธอลงไปชั้นล่างดีกว่า แล้วไปรอที่โต๊ะกินข้าวตรงนั้น พี่กับพี่ลลิตาจะรีบตามลงไปกินข้าวเช้ากับแม่”“จริงๆ นะคะ พี่บัญญัติ อย่าลืมเรื่องที่สัญญาว่าจะคุยเรื่องแต่งงานกับแม่ทีหลังนะ”“อืม พี่จะจำคำขอทั้งหมดของเธอไว้ตลอด ตอนนี้เธอรีบเดินออกไปห้อง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
Anda juga akan menyukai
ภูพาจุติราชามังกร
สาวฉกรรจ์จอมต๊อง366.2K Dibacaเทพบุปผาปรารถนาจะเป็นภรรยาท่านจอมมาร
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า2.2K Dibacaมังกรในตัวฉันตื่นขึ้นมาแล้ว
เฟิงฮั่วเหลียนเทียน121.5K DibacaJust Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)
L.sunanta2.2K Dibacaหนิงชิง
橙花7.0K Dibacaหนึ่งชาติแค้นสองภพรักไยไม่คะนึงหา
จันทร์ส่องแสง5.3K Dibacaไฟร้ายพลาดรัก 20+
ฅนบนดอย4.4K Dibacaแพทย์เซียนน้อยมือฉมัง
กระดาษรักครึ่งแผ่น117.2K Dibaca
