MasukShare
บทที่ 47
Bab terbaru
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 520
"วิ่งให้เร็วขึ้นอีกลลิตา" ผมดึงมือเธอตรงไปยังจุดปลอดภัยพวกเราสองคนรีบย่อตัวลงแนบแผ่นหลังเข้ากับถังเหล็กที่มีกลิ่นฉุนกวนใจใบนั้น ยังไม่ทันถึงหนึ่งนาทีที่เราได้ปรับจังหวะลมหายใจ แสงไฟสูงหน้ารถก็สาดส่องทะลุสายตาเข้ามารถเอสยูวีสีดำของศัตรูคันหนึ่งตามรอยการหลบหนีนี้มาจนทันจนได้ ยานพาหนะคันหนักแล่นทะลวงซากประตูที่พังยับเยินเข้ามาจอดสนิทอยู่ตรงลานยางมะตอยหน้าโรงงานมือสังหารระดับหัวกะทิสี่คนกระโดดลงมาจากห้องโดยสารพร้อมๆ กัน ในมือถืออาวุธปืนยาวครบมือพร้อมสวมแว่นอินฟราเรดแนบติดใบหน้าพี่กฤษณ์ใช้ภาษามือส่งสัญญาณคำสั่งทางยุทธวิธีเพื่อกระจายกำลังป้องกันทันที"เดี๋ยวผมล่อสองคนไปปีกซ้ายของตึกเองครับ บอส พวกคุณสองคนค่อยๆ คลานเข้าไปในแผนกผลิตหลักนะครับ" เขารายงานแทบไร้เสียง"เอาแป๊บเหล็กแหลมนั่นไปด้วยนะพี่ ไว้ป้องกันตัว อย่ามาตายโง่ๆ ในที่ซอมซ่อแบบนี้" ผมตบไหล่กว้างของเขา"อายุขัยผมยังยืนยาวพอจะอยู่ผลาญเงินเดือนคุณอีกนานน่า บอส" เขายกยิ้มมุมปากจนเห็นฟันเรียงอดีตหัวหน้านักเลงรีบเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วลอบมุ่งหน้าไปยังปีกซ้ายของตึกเก่า ขณะเดียวกัน ผมก็ประคองลลิตาคลานเข้าไปในส่วนผลิตหลักที่ทั
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 519
"อย่าได้ประมาทแม้แต่นิดเดียวตรงทางแยกข้างหน้านั่นนะ พี่!ไพโรจน์ต้องเตรียมแผนสำรองไว้แน่ถ้าเกิดระเบิดเวรนั่นฆ่าเราในสนามกีฬาไม่สำเร็จ" ผมออกคำสั่งให้เตรียมพร้อมรับมือขั้นสูงสุดเมื่อหลุดพ้นจากการบีบอัดของตรอกแคบๆ ที่มืดมิด รถเก๋งก็พุ่งทะยานออกสู่ถนนใหญ่ได้สำเร็จ ในที่สุดพวกเราก็เข้าสู่ถนนสายหลักของเมืองหลวง ซึ่งไม่รู้ว่าทำไมถึงดูโล่งไร้รถราของชาวบ้านขนาดนี้ความเร็วสูงสุดยังคงถูกเหยียบแช่ไว้โดยไม่สนใจสัญญาณไฟหรือป้ายจราจรใดๆ รถหุ้มเกราะน้ำหนักมหาศาลคันนี้แล่นฉิว มุ่งหน้าไปยังแนวเขตแดนทางตอนใต้ของเมืองทันใดนั้นเอง ภัยคุกคามระลอกสองที่ผมหวาดหวั่นก็กลายเป็นฝันร้ายขึ้นมาจริงๆ รถเอสยูวีสีดำสนิทสองคันปรากฏตัวขึ้นมาราวกับผีหลอกตรงทางแยกของทางยกระดับรถนักฆ่าพวกนั้นตรงเข้าประกบตัวถังรถเก๋งของเราอย่างดุดันจากทั้งสองฟากฝั่งในทันที การเสียดสีระหว่างเหล็กกับเหล็กเกิดขึ้นทันควัน ประกายไฟแตกกระจายสว่างวาบท่ามกลางถนนลาดยางที่ร้อนระอุกระจกหน้าต่างฝั่งผู้โดยสารของรถศัตรูพลันเลื่อนเปิดกว้างลงมา ภาพอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏชัดเจนต่อสายตา เผยให้เห็นปากกระบอกปืนกลมือลำกล้องสั้นที่ประกอบขึ้นมาจากตลาดมืด
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 518
ผมกระชากแขนลลิตาอย่างแรง แล้วรีบนำทางก้าวหนีออกจากวังวนแห่งความตายทันที พวกเราสองคนวิ่งสุดฝีเท้าตรงไปยังทางเดินฉุกเฉินด้านหลังเวทีวีไอพี"วิ่งให้เร็วขึ้นอีก!" ผมกุมมือเธอไว้แน่น"ขาฉันอ่อนแรงไปหมดเลยตอนเห็นตัวเลขบนจอนั่น ได้โปรดเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว!" คนรักของผมกรีดร้องเสียงหลงท่ามกลางลมหายใจที่หอบเหนื่อยตรงด้านข้างของเวทีหลักอันสง่างาม ความโกลาหลแบบเดียวกันก็เข้าถาโถมกลุ่มข้าราชการระดับสูง หน่วยอารักขาบุคคลสำคัญรีบอพยพพาตัวคุณจรัลไปยังประตูทางออกที่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็วกองกำลังระดับหัวกะทิในชุดซาฟารีจัดขบวนกำแพงมนุษย์เพื่อปกป้องความปลอดภัยของผู้ว่าฯ เสียงกรีดร้องอย่างเสียสติและเสียงร่ำไห้ด้วยความหวาดกลัวของประชาชนดังประสานกัน ก้องสะท้อนไปถึงเพดานสนามกีฬาเสียงความวุ่นวายของฝูงชนกลบเสียงประกาศอพยพเตือนภัยอัตโนมัติจากลำโพงของอาคารจนมิด ตัวเลขนับถอยหลังบนจอภาพยักษ์ลดลงเรื่อยๆ โดยไม่มีใครหน้าไหนหยุดมันได้"ทุกคนก้มหัวลงแล้วเอามืออุดหูไว้แน่นๆ!" พี่กฤษณ์ตะโกนเตือนเป็นครั้งสุดท้ายตรงจังหวะที่ตัวเลขดิจิทัลแตะลงที่เลขศูนย์ วันสิ้นโลกขนาดย่อมก็ระเบิดขึ้นมาทำลายสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น เสี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 517
ลลิตาซึ่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่หนานุ่มแถวหน้าสุดดูมีท่าทีกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวหน้าหมวยกวาดสายตามองไปรอบๆ ทุกซอกทุกมุมของฝูงชนที่เริ่มเบียดเสียดหนาแน่นขึ้น ลมหายใจของเธอเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ เพื่อข่มความหวาดกลัวที่จู่ๆ ก็จู่โจมเข้ามาในจิตใจ"ผมกลัวมากเลยว่าจู่ๆ จะมีมือปืนรับจ้างแอบพกอาวุธลอบเข้ามาที่นี่ บัญญัติ" เธอบีบมือของผมด้วยฝ่ามือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งผมลูบหลังมือคนรักเบาๆ เพื่อพยายามคลายความกังวลนั้น สายตาของผมสบตรงเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นเพื่อส่งมอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม"มีผมกับพี่กฤษณ์คอยคุ้มกันคุณอยู่ตรงนี้ตลอดเวลา ไม่มีไอ้สารเลวหน้าไหนกล้าแตะต้องแม้แต่ผิวคุณแน่นอนในวันนี้" ผมส่งยิ้มที่อบอุ่นและสร้างความมั่นใจที่สุดเพื่อช่วยคลายความตื่นตระหนกของเธอบนเวทีหลักอันโอ่อ่าตระการตา คุณจรัลเริ่มกล่าวสุนทรพจน์ระดับชาติ เสียงทุ้มกังวานของนักการเมืองท่านนั้นดังฟังชัดและเปี่ยมไปด้วยพลังอันเร่าร้อนที่ปลุกเร้าจิตวิญญาณ เสียงปรบมือเกรียวกราวจากชาวเมืองหลวงนับหมื่นคนดังแทรกขึ้นในทุกๆ จังหวะวรรคตอนของเขา เสียงโห่ร้องยินดีกึกก้องไม่ขาดสายเพื่อเ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 516
มีรอยแผลไหม้เกรียมสีดำคล้ำปรากฏอยู่บริเวณลำคอของไพโรจน์ ก่อตัวเป็นริ้วรอยน่าสยดสยองพร้อมผิวหนังที่เริ่มลอกหลุดลุ่ยอย่างรุนแรง ผ้าพันแผลทางการแพทย์ที่สกปรกมอมแมมผืนหนึ่งพันอยู่รอบศีรษะของเขา โดยมีคราบเลือดสดๆ ซึมทะลุเนื้อผ้าบางๆ นั้นออกมาไม่ขาดสาย ชายชราหายใจหอบถี่ ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังจนตรอกอยู่ตรงก้นเหวแห่งความตาย"มึงคิดว่าเกมนี่มันจบลงแล้วงั้นเหรอ ไอ้ลูกนอกสมรส?" เสียงแหบพร่าของไพโรจน์ฟังดูแหบแห้งและบาดแก้วหูอย่างยิ่ง"เลือดต้องล้างด้วยเลือด บัญญัติ! มึงกล้าแย่งชิงทรัพย์สมบัติ ตำแหน่ง และเกียรติยศของกูไปต่อหน้าสาธารณชน!" เขาคำรามลั่นพลางทุบกำปั้นลงบนอกซ้ายของตัวเอง"กูจะทำลายความสุขทั้งหมดที่มึงเพิ่งสร้างขึ้นมาร่วมกับลูกๆ ของกูให้พินาศย่อยยับ!" ชายชราถ่มน้ำลายอย่างหยาบคายใส่หน้าเลนส์กล้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังมือของผมกำแน่นเข้าหากันจนสั่น ข่มอารมณ์โกรธที่เดือดพล่านขึ้นมาเมื่อได้เห็นหน้าไอ้สารเลวนั่น ชายวัยกลางคนคนนี้มีความอึดทางร่างกายและความเจ้าเล่ห์เพทุบายที่กำจัดได้ยากเย็นจนน่าเหลือเชื่อจริงๆ ตามหลักแล้ว เขาควรจะไปนอนเน่าอยู่ในห้องขังเดี่ยวห
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 515
"ขอบพระคุณในความกรุณามากครับ คุณอัญชัญ" หนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างบึกบึนรับแก้วน้ำนั้นไปพร้อมอมยิ้ม"พวกพี่ระวังให้ดีอย่าให้แม้แต่ยุงเล็ดลอดเข้ามาได้เชียวนะ ไม่งั้นฉันจะสั่งหักเงินเดือนพวกพี่ให้หมดเลย!" เด็กสาวขู่สำทับด้วยน้ำเสียงติดตลกอย่างร่าเริงเสียงหัวเราะอย่างเปิดเผยพลันดังก้องขึ้นมาในทันที แทรกผ่านสายลมยามค่ำคืนไปอย่างอิสระโดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้น ไม่มีความหวาดกลัวที่คอยบีบคั้นหัวใจอีกต่อไป ยิ่งเงามืดของภัยคุกคามจากศัตรูเก่ายิ่งไม่มีเหลือ สมาชิกทุกคนในครอบครัวต่างมารวมตัวกันอย่างมีความสุข เฉลิมฉลองอิสรภาพที่แลกมาด้วยเลือดและคราบน้ำตา"พี่บัญญัติ เนื้อสุกได้ที่แล้วนะ ให้ดาราตักใส่จานพร้อมข้าวสวยร้อนๆ เลยไหม?" ดาราเอ่ยถามพลางยื่นจานกระดาษมาตรงหน้าผม"ไม่ต้องเอาข้าวหรอก ดารา ท้องพี่เริ่มจะแน่นแล้วล่ะหลังจากซดน้ำเมลอนปั่นฝีมืออัญชัญไปเมื่อกี้นี้" ผมลูบหัวน้องสาวคนเล็กสุดที่รักเบาๆ"ฉันดีใจจริงๆ นะที่เห็นพวกเธอสองคนกลับมาหัวเราะร่าเริงแบบนี้ได้อีก อัญชัญ อาทิตย์ก่อนหน้านี้หน้าตาเธอยับยู่อย่างกับผ้าไม่ได้รีด เครียดจัดจนหวาดผวาเรื่องคำขู่ฆ่าไปหมด ตอนนี้ในเมื่อคุณจรัลชนะข
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
Anda juga akan menyukai
แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา
เจ้าสำนัก399 Dibacaสิ้นสุดปลายฟ้าไม่กล้าหวนคืน
จันทร์ส่องแสง2.7K Dibacaไฟร้ายพลาดรัก 20+
ฅนบนดอย4.5K Dibacaหลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว
ดื่มน้ำให้เยอะ433.0K Dibacaแพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา
บุหรี่สองมวน267.7K Dibacaมังกรในตัวฉันตื่นขึ้นมาแล้ว
เฟิงฮั่วเหลียนเทียน122.4K Dibacaภูพาจุติราชามังกร
สาวฉกรรจ์จอมต๊อง367.3K Dibacaเกลียดที่สุด หยุดที่รัก
ฮาลาปัญ2.1K Dibaca
