LOGINShare
บทที่ 68
Latest chapter
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 392
คุณนายอารยาลุกขึ้นยืนตัวตรงทันที ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นซองเอกสารหนาใบนั้นเธอมั่นใจมากว่านั่นคือบัตรผ่านที่จะช่วยชีวิตเธอออกจากนรกในคุกตำรวจแห่งนี้ รอยยิ้มกว้างที่เจ้าเล่ห์สุดๆ พลันผุดขึ้นประดับใบหน้าแก่ของเธอ“ต้องเป็นของคุณข้าราชการคนนั้นแน่ๆ ในที่สุดเขาก็ขยับตัวมาช่วยฉันแล้ว ฉันบอกมาตั้งนานแล้ว คนคนนั้นยังไงก็ต้องกลัวเสียบริการของฉันไป” อารยาพึมพำด้วยความภูมิใจอยู่ในใจคุณนายอารยาคว้าซองนั้นมา แล้วรีบใช้นิ้วเปิดอย่างร้อนรน เพราะทั้งตกใจและตื่นเต้นมาก เล็บราคาแพงของเธอถึงกับหักตอนฉีกมุมซองสีน้ำตาลใบนั้น ลมหายใจของเธอถี่เร็วมาก รอคอยอิสรภาพที่อยู่ตรงหน้าซองสีน้ำตาลใบนั้นกลับมีจดหมายทางการหนึ่งแผ่นที่มีตราสัญลักษณ์ของหน่วยงานรัฐอยู่ข้างใน ไม่ใช่จดหมายลึกลับธรรมดา แต่เป็นจดหมายบนกระดาษสีขาวเนื้อหนาที่มีกลิ่นหอมมาก มีตราครุฑทองพิมพ์อยู่ตรงมุมบนของหน้ากระดาษพอดีกระดาษทางการแผ่นนั้นให้สัมผัสค่อนข้างสากตรงปลายนิ้วของเธอที่เริ่มสั่น กลิ่นหมึกพิมพ์จากตราสัญลักษณ์ของรัฐนั้น เหมือนแทงเข้าจมูกเธออย่างแรง“นี่แหละพลังที่แท้จริงของฉัน ที่พวกแกทุกคนไม่รู้! ดูไว้ให้ดีนะ ไอ้ผู้คุมจนๆ อีก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 391
ร่างของพ่อนอนแข็งทื่อไร้วิญญาณอยู่บนเตียงแพทย์นั้นใบหน้าของชายสูงวัยที่ฉันเคารพมาก ดูซีดเผือดอย่างน่ากลัว ไม่มีเลือดสดไหลเวียนคอยเติมสีสันของชีวิตอยู่ใต้ผิวหนังอีกแล้ว แผงอกกว้างของเขาไม่ขยับขึ้นลงอีกต่อไป เป็นสัญญาณว่าการหายใจหยุดลงแล้วเมื่อเห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เกราะป้องกันในใจของแม่ก็พังทลายลงอีกครั้งในทันที แม่พุ่งเข้าไปกอดร่างของสามีที่สูญเสียไออุ่นไปแล้ว เธอกอดร่างแข็งทื่อนั้นไว้แน่น พร้อมเสียงร้องไห้ที่น่าเวทนาเหลือเกิน“พี่นบินดร์ ลุกขึ้นมาสิพี่ นี่ฉันเอง ชบา เมียของพี่ไง” แม่ร้องไห้จนเสียงแตก “ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้สิพี่ ฉันคิดถึงรอยยิ้มของพี่มากนะ”“พวกเราเพิ่งได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันเองนะพี่ ทำไมพี่ถึงทิ้งฉันไปแบบนี้?” เธอเพ้อออกมาอย่างเจ็บปวดด้านหลังของพวกเราที่กำลังจมอยู่กับความโศกเศร้า ลลิตากลับไปกอดอัญชัญกับดาราไว้แน่นอีกครั้ง“พ่อคะ ได้โปรดยกโทษให้ความผิดทั้งหมดของพวกเราที่ผ่านมาด้วยนะคะ” ลลิตากระซิบด้วยเสียงแหบพร่า “พวกเราทุกคนจะรักพ่อมากตลอดไป”“พ่อไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้นะคะ พวกเราสามคนจะอยู่กันให้ได้ค่ะ พ่อ”ผมก้าวไปข้างหน้าด้วยหัวใจหนักอึ้งที่แตกสลาย
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 390
“ทีมแพทย์ของเราไม่สามารถทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของคนไข้กลับมาเป็นปกติได้ครับ” คุณหมอหยุดพูดไปชั่วครู่ ปล่อยให้ความเงียบอันน่าอึดอัดบีบคอพวกเราทุกคน “ผมจำเป็นต้องประกาศอย่างเป็นทางการว่า คนไข้ได้เสียชีวิตแล้วในคืนนี้ครับ”ราวกับถูกสายฟ้ายักษ์ผ่าลงกลางวันแสกๆ โลกของผมแตกสลายลงทันทีในวินาทีนั้น แม่ที่ยืนอยู่ข้างผมตอบสนองอย่างเสียสติสุดๆ ดวงตาของแม่เบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อคำตัดสินแห่งความตายเมื่อครู่นี้“เป็นไปไม่ได้ค่ะ หมอ! ช่วยตรวจอีกครั้งเถอะค่ะ เขาต้องยังมีชีวิตอยู่!” แม่ของผมกรีดร้องเสียงดัง “สามีของฉันเป็นคนเข้มแข็ง เขาต้องทนได้ เขาต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้!”“ช่วยใส่เครื่องให้อีกครั้งเถอะค่ะหมอ ได้โปรดช่วยสามีของฉันเดี๋ยวนี้เลย!”“พวกเราขอโทษจริงๆ ครับ คุณผู้หญิง พวกเราพยายามเต็มที่แล้วจริงๆ ” หมอคนนั้นตอบด้วยความเสียใจ “คนไข้สงบแล้วครับ ตอนนี้เขาไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว”เพราะข่าวร้ายรุนแรงนั้น เข่าของแม่ก็หมดเรี่ยวแรงทั้งหมดในทันที เขาทรุดตัวลงไปบนพื้นทางเดินโรงพยาบาลที่เย็นเฉียบ แม่นั่งหมดแรงอยู่ตรงนั้น พร้อมเสียงร้องไห้เสียสติที่บาดหัวใจอย่างมาก“พี่นเรศ! ทำไมพี่ถึงใจร
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 389
“เสียงอะไรน่ะ พี่บัญญัติ ทำไมมันดังยาวแบบนั้น?!” อัญชัญกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าของเธอซีดเผือดทันที“โอ้พระเจ้า พี่นเรศ พี่เป็นอะไรอยู่ข้างใน?!” แม่ตะโกนอย่างเสียสติ แทบจะล้มลงจากเก้าอี้“พ่อ พ่ออย่าตายนะคะ พ่อ ดาราขอร้องนะคะ พ่อ!” ดาราร้องไห้โฮ เสียงแหลมของเธอฉีกความเงียบออกเป็นเสี่ยงๆ “หมอคะ ช่วยเปิดประตูหน่อย เกิดอะไรขึ้นกับพ่อคะ?!” ลลิตาตะโกน พลางทุบกระจกประตูอย่างแรงเพราะตกใจมาก สมองโง่ๆ ของผมก็ว่างเปล่าไปหมดทันที ผมรีบวิ่งพุ่งไปข้างหน้า แล้วแนบหน้ากับผนังกระจก ผ่านช่องของผนังกระจกฝ้านั้น ภาพสยองข้างในมองเห็นได้ชัดมาก หมอกับพยาบาลกำลังทำการช็อกหัวใจ“เตรียมเครื่องช็อก เพิ่มกำลังไฟ เดี๋ยวนี้ เร็ว!” หมอข้างในตะโกน เสียงของเขาดังทะลุออกมาข้างนอก“ทุกคนถอยจากเตียง พร้อม ช็อกเดี๋ยวนี้!” หมอคนนั้นตะโกนอีกครั้ง พลางถือแผ่นไฟฟ้าสองอันไว้เพราะกระแสไฟฟ้านั้น ร่างของพ่อกระตุกเด้งขึ้นอย่างแรงมาก จากนั้นหมอก็กดหน้าอกพ่อของผมทันที ปั๊มหัวใจเขาอย่างไม่หยุด“เอาสิครับ พ่อ ตื่นสิครับ พ่อ อย่าเพิ่งยอมแพ้ตอนนี้!” ผมพึมพำเสียงแหบ พลางทุบกระจกประตูเบาๆ “พระเจ้า ได้โปรดคืนลมหายใจให้พ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 388
"ฉันขอร้องนะคะหมอ ช่วยสามีฉันให้ได้ด้วย!" แม่ร้องไห้ มือทั้งสองประสานกันเป็นเชิงอ้อนวอน"เราจะทำการรักษาเองครับ ตอนนี้ขอให้ไว้ใจพวกเรา" หมอคนนั้นพูดตัดบท ไม่ยอมให้ใครโต้แย้งแม้แต่นิดเดียวทันใดนั้น ประตูกระจกของห้องรักษาก็ถูกปิดลงอย่างแน่นหนา ประตูขุ่นบานนั้นแยกพวกเราออกจากร่างของพ่อ วินาทีต่อมา ไฟสัญญาณเตือนสีแดงเหนือประตูก็สว่างวาบขึ้นมาเพราะเหตุการณ์นั้น แรงของผมเหมือนถูกดูดหายลงไปกับพื้นลิโนเลียม แม่ก้าวเดินอย่างอ่อนแรง ก่อนจะทรุดนั่งลงบนเก้าอี้รอที่ทำจากเหล็กอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอพักร่างอยู่ตรงทางเดินที่อุณหภูมิเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งนี้ขณะเดียวกัน ดาราก็กอดแขนแม่ของเธอทันที พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด เด็กสาวคนเล็กเอาแต่คร่ำครวญถึงชะตากรรมอันมืดมนของตัวเองไม่หยุด"แม่ พ่อจะไม่เป็นไรใช่ไหมแม่ พ่อแข็งแรงใช่ไหม?" ดาราสะอื้น น้ำตาของเธอเปียกแขนแม่"ช่วยกันอธิษฐานให้พ่อนะลูก พ่อต้องทนไหวแน่" แม่ตอบ เสียงของเธอสั่นเพราะกลั้นความเศร้า"พ่อต้องรอดแน่ ดารา อย่าร้องไห้ตลอดแบบนี้เลย" ลลิตาปลอบ พลางลูบผมน้องสาวเบาๆ"หนูกลัว พี่ หนูยังไม่ได้ขอโทษพ่อเลย" อัญชัญตอบ พลางกัดเล็บตัวเองอย
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 387
ผมเหยียบคันเร่งจมลึก เพื่อเร่งความเร็วรถคันใหญ่คันนั้น ล้อรถกรีดเสียงดังลั่น พ่นก้อนกรวดกับดินขึ้นไปในอากาศเย็น รถคันนี้พุ่งไปอย่างบ้าคลั่ง ฝ่าความมืดของถนนชนบทที่เงียบร้าง"พี่บัญญัติ ระวังหลุมใหญ่ ข้างหน้าฝั่งขวาตรงนั้น!" อัญชัญกรีดร้อง พลางกำแดชบอร์ดรถไว้แน่น"เห็นแล้ว เธอเงียบไปเลย อย่าทำให้พี่ยิ่งลนกว่าเดิม!" ผมสวนกลับ พลางหักพวงมาลัยไปทางซ้ายอย่างแรงล้อรถสั่นสะเทือนหนักมาก แล่นผ่านถนนเป็นหลุมเป็นบ่อที่พังเละเทะ แรงกระแทกหยาบๆ นั้นมุ่งตรงไปยังศูนย์พยาบาลที่ใกล้ที่สุด หัวของพวกเราทุกคนโคลงไปมาอยู่ในห้องโดยสารที่อึดอัดนี้"โอ๊ย เจ็บนะ ขับช้าลงหน่อยไม่ได้หรือไง อย่าขับกระชากแบบนั้นสิ บัญญัติ!" ลลิตาประท้วงจากเบาะแถวสอง"ไม่ได้ ลลิตา เราต้องรีบไปถึงโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้" ผมปฏิเสธด้วยสายตาที่จดจ่อคมกริบในจังหวะตึงเครียดนั้นเอง เสียงไอที่น่ากลัวมากก็ดังขึ้น พ่อไอหนักไม่หยุด ทำลายความตึงเครียดภายในรถ ท่านไอจนมีเลือดสดๆ ไหลออกมาจากปากเลือดสีแดงที่มีกลิ่นคาวนั้นหกเปียกชุ่มตักของแม่"พระเจ้า เลือดออกจากปากเขา เยอะมากเลย ช่วยด้วย!" แม่กรีดร้องอย่างเสียสติเมื่อเห็นภาพนั้น"แม่จับหัวพ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
