MasukShare
EP 7 ไม่เข้าใจตัวเอง
Tanggal publikasi:
2026-05-01 14:11:30EP 7
ไม่เข้าใจตัวเอง
........................................
แช็ก! แช็ก! แช็ก!
"ไอ้ห่าโซ่!"
"กูก็นึกว่าไปไหน ที่แท้ก็มาสูบบุหรี่อยู่ตรงนี้นี่เอง" เก้าที่เพิ่งเดินมาถึงเอ่ยทักร่างสูงของวิศวะคนดังที่กำลังคาบบุหรี่ยี่ห้อดังไว้ที่ปาก ในขณะที่มือของเขากำลังจุดไฟแช็กอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยท่าทางหงุดหงิด
"ฟู่ว~" วิศวะหนุ่มคนดังไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่สูดเอาสารนิโคตินเข้าเต็มปอด ก่อนจะพ่นควันสีเทาขึ้นไปบนอากาศ ซึ่งยังไม่ทันที่ควันจะหมดปาก เขากลับแตะก้นบุหรี่ราคาแพงลงบนริมฝีปากหยักที่มีความคล้ำนิด ๆ อีกครั้งราวกับรีบร้อน
"ไอ้ห่าโซ่กลัวจะไม่เป็นมะเร็งปอดตายหรือไงวะ" เก้าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นการกระทำของเพื่อน ซึ่งการที่พวกเขาคบหาเป็นเพื่อนกันมานานก็ทำให้เก้าพอจะรับรู้ได้ว่าเพื่อนของเขากำลังไม่สบอารมณ์กับบางอย่าง เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้เพื่อนผู้แสนเงียบขรึม และ เย็นชามีปฏิกิริยาแบบนี้ได้
"..................." วิศวะหนุ่มเมินคำพูดของเพื่อนโดยสิ้นเชิง ไม่ได้ตอบอะไร ปากหนาของเขายังคงสูดเอาสารนิโคตินเข้าปอดไม่หยุดราวกับต้องการให้มันช่วยทำให้เขาสงบใจลงเสียบ้าง แต่ทว่าทั้ง ๆ ที่สูบจนจะหมดมวนแล้วแต่มันกลับไม่ได้ช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด ทุกครั้งที่นึกถึงภาพบางอย่างที่ก่อกวนใจ คิ้วหนาทั้งสองข้างของเขาก็มักจะขมวดมุ่นจนแทบจะชนกัน หัวใจก็รู้สึกคันยุบยิบแปลก ๆ ซึ่งเขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไรกันแน่
"เบา ๆ ไอ้ห่าโซ่....." เก้าเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าวิศวะหนุ่มกำลังล้วงซองบุหรี่ยี่ห้อดังซองใหม่ในกางเกงออกมาเพื่อจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบต่อ และก่อนที่เขาจะได้บ่นอะไรเพื่อนจอมเย็นชาต่อ หางตาคมของเขาก็เหลือบไปเห็นเต้ยที่กำลังเดินมาทางนี้ด้วยท่าทางห่อเหี่ยวแปลก ๆ จึงได้เอ่ยทักด้วยความสงสัย
"ไอ้ห่าเต้ยก็เป็นอะไรไปอีกคน"
ฟุ่บ.....หมับ!
"ฮืออออ ไอ้เก้า (︸0︸) "
"เฮ้ย! อะไรของมึงวะ" เก้าเอ่ย ก่อนจะพยายามผลักร่างสูงใหญ่ของเต้ยที่กำลังกอดรัดเขาด้วยท่าทางงอแงราวกับเด็ก ๆ ออกทันที
"วันนี้กูจะไปแดกเหล้า พวกมึงต้องไปกับกูนะเว้ย แงงงง (︸︿︸) " เต้ยทำท่าทางงอแงราวกับสาวน้อย เกาะแข้งเกาะขาเก้าไม่ปล่อย
"อย่ามาแบ๊วไอ้สัส พูดดี ๆ มึงเป็นอะไร" เก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ
"อย่าตวาดกูดิเพื่อน ตอนนี้หัวใจกูอ่อนแอเพราะเห็นภาพบาดตาบาดใจมานะเว้ย"
"พวกมึงหนีมาก่อนก็เลยอดเห็น แต่กูเนี่ยเห็นเต็ม ๆ ตาเลย ปากสองคนนั้นประกบกันแบบนี้เลย" เต้ยทำเป็นแง่งอนใส่เพื่อน ก่อนจะตีหน้าเศร้าต่อ แล้วทำท่าทางประกอบให้เพื่อนดู
"ภาพบาดตาอะไร? ใครประกบปากกันนะ" เก้าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ซึ่งคำถามของเก้าทำเอาใครบางคนที่เอาแต่ทำหูทวนลมเมื่อครู่หันกลับมาจ้องมองเต้ยที่กำลังตีโพยตีพายด้วยแววตาคมเข้มทันที
"ลินดา กับ ไอ้เจสันไง" สิ้นเสียงบอกเล่าของเต้ย มือหนาของโซ่ที่กำลังคีบบุหรี่อยู่ก็ชะงักไปทันที
ตึกตัก!
ที่หน้าอกข้างซ้ายของวิศวะคนดังจู่ ๆ ก็รู้สึกบีบรัดขึ้นมาแปลก ๆ เขาอธิบายความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ไม่ได้เลยสักนิดว่าตัวเองเป็นอะไรไปกันแน่
"มองตากันซะหวานหยดย้อย ปากงี้แนบกันแน่นเลย กูช้ำใจว่ะเพื่อน (T0T) " เต้ยยังคงคร่ำครวญไม่หยุด
"มึงจะโวยวายทำไม มึงเป็นแค่แฟนคลับนะ ไม่ใช่แฟนเขา แถมนั่นก็แค่การแสดงไม่ใช่หรอ?"
"ก็กูเสียใจอ่ะ"
"ยิ่งคิด กูก็ยิ่งอิจฉาไอ้เจสัน มันเป็นคนเดียวที่ลินดายอมเล่นจูบจริงด้วยเลยนะ กับคนอื่นเห็นเอาแต่ใช้มุมกล้อง"
"กูว่าสองคนนั้นต้องกำลังคบกันอยู่จริง ๆ แน่เลย"
กึด!
คำพูดของเพื่อนทำเอาวิศวะคนดังเผลอกำมือที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว
"ไม่รู้แหละ ยังไงวันนี้พวกมึงก็ต้องไปแดกเหล้าเป็นเพื่อนกู"
"มึงไม่ได้เสียใจหรอกไอ้เต้ย มึงก็แค่หาเรื่องแดกเหล้าเฉย ๆ เท่านั้นเอง" เก้าส่ายหน้าไปมาอย่างรู้ทันนิสัยเพื่อน
"ไอ้สัสอย่ามาทำรู้ดี"
"เหอะ! ทำเป็นมาอ้าง ทำไมกูจะไม่รู้จักสันดานมึง"
"แล้วที่สำคัญมึงไม่ได้อยากแดกเหล้าหรอก แต่มึงจะไปล่อหญิงละสิ ช่วงนี้อดอยากปากแห้งนี่มึงอ่ะ"
"กูเลี้ยง!"
"ตอบมาคำเดียวเลย ว่าจะไปไม่ไป"
"ไปสิไอ้สัส ของฟรีกูไม่พลาดหรอก ฮ่า ๆ ๆ" หลังจากต่อล้อต่อเถียงกันอยู่นานในที่สุดทั้งสองก็ได้ข้อสรุปจนได้
"บ้าแดก" เต้ยแบะปากใส่เก้าเล็กน้อยอย่างไม่จริงจัง
"ดีกว่าบ้าเน้ดเหมือนมึงละกัน" เก้ายอกย้อนก่อนจะหันไปถามเพื่อนอีกคนที่เอาแต่ยืนเงียบไม่พูดไม่จามาตั้งแต่ก่อนหน้านี้
"มึงจะไปไหมไอ้โซ่?"
"ไม่รู้" วิศวะหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเปิดประตูรถหรูของตัวเองและขับออกไปทันทีโดยไม่กล่าวคำลาเพื่อนเลยสักคำ
บรื้น!
"มันไปโมโหอะไรมาวะ?"
"โทรหาพี่อรดีไหมวะ" เต้ยเอ่ยเมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ ถึงแม้จะรู้นิสัยเพื่อนดีว่าเขาทั้งเงียบขรึม และ ไร้มารยาท แต่ทว่าวันนี้เพื่อนของเขากลับดูดุดันกว่าปกติ ซึ่งครั้งสุดท้ายที่เห็นโซ่เป็นแบบนี้ก็เมื่อนานมาแล้ว และเขาไม่อยากจะคิดเลยว่าหากครั้งนี้เพื่อนสงบใจลงไม่ได้จะเกิดเรื่องยุ่งอะไรขึ้นมาอีก
"โทรบอกก็ดีนะ เพราะเวลาไอ้โซ่มันเป็นแบบนี้ คนที่เอามันลงก็คงมีแค่พี่สาวมันเท่านั้นแหละ" เก้าเอ่ยด้วยท่าทางเหนื่อยหน่ายใจ
"ขอให้มันใจเย็นลงเร็ว ๆ ทีเถอะ ตอนไอ้ห่าโซ่มันโกรธน่ากลัวฉิบหายเลย" เต้ยเอ่ย ก่อนจะทำท่าขนลุกประกอบ
อีกด้าน
บรื้น!
ภายในรถหรูที่เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ แต่ทว่าหัวใจของคนขับกลับร้อนรุ่มแปลก ๆ โดยไม่ทราบเหตุผล ทุกครั้งที่คำพูดของเพื่อนแวบเข้ามาในหัวของเขาก็พลันทำให้เท้าหนาเผลอเหยียบคันเร่งเต็มแรงอย่างไม่รู้ตัว
"ลินดา" ปากหนาพึมพำชื่อของคนที่เป็นต้นเหตุของความว้าวุ่นใจขึ้นมา ก่อนจะขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอแกร่งปูดโปน
........................................
เพิ่มลงคลัง+คอมเมนต์+ไลค์
= กำลังใจ(◕‿< ❀ )
Bab terbaru
ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องทิ้ง! EP 43 หนึ่งก้าวที่หลอกลวง
EP 43หนึ่งก้าวที่หลอกลวง........................................“เข้าใจแล้ว”“แต่นายต้องใจเย็นก่อน”“ผมเชื่อพี่ได้จริง ๆ ใช่ไหม”โซ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับลูกหมาที่กลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง"อืม" “ถ้านายยังทำตัวแบบนี้เราจะไม่มีวันคุยกันรู้เรื่อง”ลินดาตอบรับเสียงสั้น เธอสูดลมหายใจเข้าปอดช้า ๆ ถึงจะไม่ได้อยากโกหก แต่ตอนนี้หากไม่ทำ ทุกอย่างอาจเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม คำพูดนั้นทำให้โซ่ชะงักไปทันที“เพราะงั้นถอยออกไปก่อน ให้เวลาฉันหายใจบ้าง”“แล้วฉันจะคุยกับนาย”ลินดาเอ่ยเสียงแผ่วพร้อมกับหลุบตาลงมองพื้น ท่าทางที่แสดงออกดูไม่ได้ต่อต้านและอ่อนลงอย่างชัดเจน เพียงเท่านั้น แววตาที่เคยหม่นหมองของโซ่ก็เหมือนมีประกายแสงเล็ก ๆ แห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง“จริงนะครับพี่”น้ำเสียงตะกุกตะกักของโซ่เต็มไปด้วยความดีใจ ลินดาเพียงพยักหน้าช้า ๆ ไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ สำหรับเธอ มันเป็นเพียงวิธีประคองสถานการณ์ให้ผ่านคืนนี้ไปให้ได้ แต่สำหรับโซ่ มันคือความหวังเขาคิดว่าลินดาไม่ได้หมดรักเขา แต่เธอแค่ยังโกรธ“ผมจะรอครับ”โซ่คลี่รอยยิ้มบาง ๆ ออกมา ก
ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องทิ้ง! EP 42 เพื่อที่จะได้ทิ้งเขาอย่างสมบูรณ์
EP 42เพื่อที่จะได้ทิ้งเขาอย่างสมบูรณ์........................................“ให้ผมหยุดหรอ?”“ถ้าผมยอมหยุดแล้วพี่จะให้อะไรตอบแทนผมล่ะ”ลินดาเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาสั่นไหวจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทั้งอึดอัด และ หวาดกลัว“ฉันจะไม่หนี จะ จะอยู่คุยกับนายดี ๆ โอเคไหม”“วางไม้ลงก่อนเถอะนะ”ลินดาเอ่ย ก่อนพยายามจะแย่งไม้กอล์ฟในมือโซ่อย่างลนลาน แต่ทว่าเขากลับเบี่ยงมันหนีมือบางของเธอ“หึ แค่นั้น?”โซ่หัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ใช่ไง! ตอนนี้วางไม้ลงก่อน”เสียงลินดาติดหงุดหงิด เธอพยายามแย่งไม้กอล์ฟซ้ำหลายครั้ง พอเห็นดังนั้น มือของโซ่ก็กำด้ามไม้กอล์ฟแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น เขาจ้องหน้าลินดาอยู่นานราวกับกำลังต่อสู้กับตัวเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกยังดังเป็นระยะ พร้อมเสียงเรียกของเจสันที่แฝงความร้อนใจ“ลินดา! เปิดประตูหน่อย! เธอโอเคไหม!”ลินดาสูดลมหายใจ เธอมองหน้าโซ่สลับกับประตูห้อง ก่อนจะพูดช้า ๆ ขึ้นว่า“ถ้านายรักฉันจริง อย่าทำเรื่องที่นายจะเสียใจไปตลอดชีวิต”คำพูดนั้นทำให้โซ่ชะงัก ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ลดปลายไม้กอล์ฟลงเคร้ง!ไม้
ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องทิ้ง! EP 41 หยุดเถอะนะ
EP 41หยุดเถอะนะ........................................หลังจากที่เสียงกริ่งประตูดังขึ้น ห้องทั้งห้องก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด ลินดาถูกวิศวะหนุ่มใช้มือหนากดข้อมือทั้งสองไว้กับที่นอน เธอพยายามดึงแขนกลับ แต่มันกลับขยับได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดวงตาที่สงบนิ่งเมื่อครู่ของโซ่กลับเต็มไปด้วยความเดือดดาลและความสับสน ราวกับกำลังต่อสู้กับอารมณ์ของตัวเอง"ปล่อยฉัน"“ผมบอกแล้วไงว่าเรายังคุยกันไม่เสร็จ”“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว”ลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันในขณะพยายามดิ้นรนอย่างเต็มที่ ห้องทั้งห้องเงียบสนิท ความตึงเครียดเข้าปกคลุมโซ่กับลินดาจ้องหน้ากันนิ่ง ไม่มีใครยอมหลบสายตา แววตาของโซ่ร้อนระอุเต็มไปด้วยความโกรธ ความสับสน และ คำถามมากมายที่ยังหาคำตอบไม่ได้ ขากรรไกรของเขาเกร็งแน่น ลมหายใจแรงถูกพ่นออกมาปะทะใบหน้าสวยของลินดาราวกับกำลังพยายามสะกดอารมณ์ที่พร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ ลินดามองตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนหนวกหู เธอรับรู้ถึงความเดือดดาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขาได้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมหลบสายตา ความเงียบระหว่างทั้งสองกลับส่งเสียงดังกว่าคำพูดใด ๆ ความโกรธที่ค้างคา คว
ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องทิ้ง! EP 40 ยังคุยกันไม่จบ
EP 40ยังคุยกันไม่จบ........................................ตุ้บ!ลินดาถูกร่างสูงที่กำลังโกรธเกรี้ยวโยนลงบนเตียงอย่างแรง แต่ทว่าเธอก็ข่มความจุกรีบพลิกตัวหนีวิ่งไปหยิบโทรศัพท์ที่แตกกระจายมุมห้องมาถือเอาไว้ทันที ถึงแม้จะใช้งานไม่ได้แล้วก็ตามหมับ!ร่างสูงตามมาล็อคตัวลินดาเอาไว้จากด้านหลัง ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ในมือเธอไปอีกครั้ง เห็นดังนั้นลินดาก็แผดเสียงใส่เขาทันทีด้วยความโกรธ"นายไม่มีสิทธิ์แตะของของฉันนะ!""ไม่มีสิทธิ์งั้นหรอ?"วิศวะหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกพร้อมกับโอบรัดลินดาในอ้อมแขนแน่นขึ้น"ใช่ ไม่มี อ๊ะ! เจ็บนะ"ลินดาร้องโวยวายดีดดิ้นเพื่อให้วิศวะหนุ่มปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน แต่ทว่านอกจากจะไม่ปล่อยแล้วเขากลับลากเธอกลับเข้าไปในห้องตามเดิมอีกต่างหาก ทั้งๆที่ลินดาพยายามขัดขืนเต็มที่ ทว่ามันกลับไร้ประโยชน์ตุ้บ!“อึก!”เป็นอีกครั้งที่ลินดาที่ถูกโยนลงบนเตียงนุ่มจนจุก แต่เมื่อตั้งหลักได้เธอก็รีบถอยหนีจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับหัวเตียง"อย่าเข้ามา!"ลินดาเอ่ยเสียงเข้มนัยน์ตาเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว แต่ถึงอย่างนั้นร่างสูงก็ยังคลานขึ้นมาบนเตียงอยู่ดี ก่อนที่เขาจะกักเธอไว้กับกำแพงด้วยสองแขนแกร
ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องทิ้ง! EP 39 การคุกคามของหมาเด็กแฟนเก่า
EP 39การคุกคามของหมาเด็กแฟนเก่า........................................หน้าจอสมาร์ตโฟนสว่างวาบขึ้นกลางดึก แจ้งเตือนข้อความนับสิบจากเบอร์เดิมเด้งรัวไม่หยุด แม้ลินดาจะพยายามกดบล็อกไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แต่อีกฝ่ายก็สร้างเบอร์ใหม่ สร้างไลน์ใหม่เพื่อโทรและส่งข้อความหาเธออย่างบ้าคลั่ง ติ๊ง!ติ๊ง!ติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนดังติดต่อกันไม่ขาดสาย จากความรำคาญตอนนี้ความรู้สึกเริ่มพัฒนาเป็นความหวาดหวั่นเพราะความดื้อดึงของอีกฝ่ายจนเธอชักไม่มั่นใจแล้วว่าอันนี้จะเป็นแค่แผนการหลอกลวงเหมือนเดิม หรือความยึดติดไม่ยอมแพ้กันแน่ ติ๊ง!ติ๊ง!ติ๊ง!แสงจากหน้าจอกระทบกับใบหน้าที่ซีดเผือดของลินดา เมื่อข้อความที่วิศวะหนุ่มส่งมาเริ่มแสดงถึงความหมกมุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ได้เป็นเพียงการงอนง้อขอคืนดีธรรมดา แต่มันแฝงไปด้วยความหมกมุ่นราวกับไม่ยอมรับความคิด และ คิดว่าเธอแค่โกรธเฉย ๆ"ทำไมไม่ยอมตอบข้อความผมเลย ผมรู้นะว่าพี่อยู่ในห้อง"“รับสายผมหน่อยสิ หรือ ลงมารับผมหน่อยได้ไหม ผมอยากคุยกับพี่”“ตอนนี้ผมอยู่ด้านล่างคอนโดพี่”กึด!ลินดาจะไม่ตกใจเลยหากนี่ไม่ใช่คอนโดใหม่ที่เธอเพิ่งย้ายมาและยังไม่ได้บอกใครเลยสักคนติ๊ง!“ถ้าพี่ไ
ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ต้องทิ้ง! EP 38 ดื้อดึงจนน่ากลัว
EP 38ดื้อดึงจนน่ากลัว........................................ร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมู กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังเล็กของนางแบบสาวที่กำลังก้าวฉับ ๆ ไปที่ลานจอดรถหลังกองถ่ายละครด้วยท่าทางเร่งร้อนเพราะพยายามหนีเขา “จะตามไปถึงไหนเนี่ย!”ลินดาพึมพำพลางถอนหายใจยาวออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเหลือบมองคนที่เอาแต่ทำตัวเป็นลูกหมาวิ่งตามกระดิกหางให้เธอไม่เลิก ทั้งที่เมื่อก่อนทำตัวเป็นหมาบ้าที่เคยใจร้ายกับเธอแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับคอยตามตื๊อไม่เลิกรา ตึก ตึก ตึก!เสียงฝีเท้าของคนด้านหลังถี่รัวมากขึ้นเมื่อลินดาเดินใกล้ถึงรถ และ ในขณะที่มือบางเอื้อมไปจับที่เปิดประตูข้อมือของเธอก็ถูกยึดไว้ด้วยฝีมือคนที่วิ่งตามมาทันทีหมับ!“พี่ลิน”“.....เดี๋ยวก่อนสิครับ”วิศวะหนุ่มเรียกชื่อลินดาเสียงแผ่ว น้ำเสียงที่เขาใช้ช่างดูออดอ้อนเว้าวอน ทำราวกับตัวเองเป็นหมาที่กำลังออดอ้อนเจ้าของก็ไม่ปาน แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ทำให้ลินดาสั่นไหวเลยสักนิด นอกจากไม่สนใจต่อท่าทางน่าสงสารเหล่านั้นแล้ว เธอกลับทำเพียงแค่ปรายตามองคนตรงหน้าอย่างเย็นชา ไม่หลงเหลือเยื่อใยหรือความใจอ่อนให้เห็นอีกต่อไปแปล๊บ!หัวใจแกร่งของวิศวะหน
Anda juga akan menyukai
เกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat214.2K Dibacaเคียงตะวัน
ไออุ่นในฤดูหนาว63.8K Dibacaรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว388.0K Dibacaรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง308.5K Dibacaถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ
อักษราลัย11 DibacaHurt me Hurt you แค้นรักเอาคืน
UnknownV125 Dibacaพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา75 Dibacaแพ้รักคู่หมั้น
ซาลาห์63 Dibaca
