8 : ทางออก

“งั้นพวกเราจะเอายัยแก่สองคนนี้โยนออกไปจากร้านด้วย   โทษฐานที่เห็นด้วยกับการกระทำของยัยเด็กนั่น” แก๊งข้างถนนมองสบตากันแล้วแสยะยิ้ม

“ฉันก็เป็นลูกค้าเหมือนกัน แน่จริงก็เอาสิ” จนถึงตอนนี้มาดามอามาเรียที่โกรธจนไฟแทบลุก ทั้งโกรธพวกอันธพาล แถมยังโกรธบาร์ตที่ตัดสินอย่างไม่ยุติธรรมอีก ทำให้เธอคว้าเอาจานกระเบื้องมาถือไว้   ในมือ ตั้งใจไว้ใช้ป้องกันตัว แต่อลันไวกว่า มันรีบก้าวเข้ามาผลักอีกฝ่ายให้ล้ม

อันนาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบแทรกตัวเข้ามากั้นไว้ทันที ปกป้องไม่ให้อีกฝ่ายทำร้ายมาดามอามาเรียได้อีก แต่ขณะเดียวกันทั้งร้านก็ต้องตะลึง เมื่อเทอรี่และจอห์นรวมหัวกันแว้งกัดเพื่อนสนิทของมาดาม พวกนั้นอาศัยช่วงชุลมุนกระชากกระเป๋าถือราคาแพงของเธอไป

และเพราะต้องการจะตัดความรับผิดชอบจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมด บาร์ตก็ออกปากไล่ทุกคนให้ออกไปจากร้านของเขาอย่างใจดำ

           “ไป ไป ออกไปให้พ้นจากร้านของฉันเดี๋ยวนี้ ออกไปให้หมดเลย ไปๆ” เขาแสดงตัวอย่างเต็มที่ว่าไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้แต่จะช่วยต่อสายถึงตำรวจ ก็ไม่คิดจะทำ แต่อันนาไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเห็นทั้งสามกำลังจะหนีออกไป เธอก็ตรงไปขวางหน้าประตูทันที ถ่วงเวลาให้มาดามอามาเรียกดมือถือเรียก 911 แต่โชคไม่ดีเทอรี่เหลียวหลังไปปัดมือเธอเสียก่อน

จากนั้นจอห์นก็กระชากร่างอันนาที่ยืนขวางประตูอยู่เหวี่ยงไปชนโต๊ะอาหารข้างๆ ข้าวของหล่นเกลื่อนกลาดแตกกระจายอีกครั้ง และจังหวะนี้เศษแก้วที่แตกก็บาดเข้าที่กลางฝ่ามือของหญิงสาวจนเลือดไหลนอง

           “พระเจ้าคุ้มครองเด็กคนนั้นด้วย” หญิงสูงวัยกว่าทั้งสองคนรีบรุดเข้าไปดูอาการ ดังนั้นพวกโจรจึงได้โอกาสวิ่งหนีออกจากร้านได้ และแทนที่บาร์ตจะไล่ตามไป เขากลับรุนหลังให้ผู้หญิงทั้งสามออกไปเผชิญชะตากรรมข้างนอก

มาดามอามาเรียจึงช่วยประคองอันนาให้ลุกขึ้น แล้วพาออกมาหน้าร้านอย่างทุลักทุเล ไม่นานคนขับรถของเธอก็พารถมาจอดตรงหน้าพอดี ทั้งหมดจึงช่วยกันพาอันนาขึ้นรถตั้งใจจะรีบนำส่งโรงพยาบาล

           “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับมาดาม แม่หนูนี่เป็นอะไร”

           “อย่าเพิ่งถามเลย รีบพาไปส่งโรงพยาบาลก่อน...ส่วนเธอ เมย์” ท้ายประโยคมาดามอามาเรียหันมาทางเพื่อนสนิท “รอแจ้งความกับตำรวจที่นี่ แล้วอย่าลืมโทรเรียกมิลเลอร์ให้ข้ามถนนมาคอยให้การเป็นเพื่อนล่ะ” พูดจบก็ก้าวขึ้นรถนั่งประกบคอยดูแลอาการคนเจ็บ ไม่นานรถยนต์คันหรูก็แล่นจากไป ทิ้งให้ผู้ที่เพิ่งถูกโจรกรรมของมีค่าไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวได้แต่ยืนแช่งชักหักกระดูกพวกโจรข้างถนนอยู่คนเดียว

           “คอยดูเถอะไอ้พวกเดนสังคม แกได้กอดคอกันเข้าคุกหัวโตแน่ ตาแก่บาร์ตนั่นก็อีกคน ฉันอยากจะรู้นักว่า ถ้าไม่มีร้านเส็งเคร็งนี่แล้ว คนใจดำอย่างแกจะไปทำมาหากินอะไร” คาดโทษจบ เมลานี ไมเนอร์ ก็ล้วงมือถือในกระเป๋าขึ้นมาต่อสายถึงมิลเลอร์ ผู้จัดการห้องเสื้อของเธอทันที สาวใหญ่วัยใกล้เลขห้าผมสีบลอนด์ท่าทางโฉบเฉี่ยว สั่งการไม่กี่ประโยค ลูกน้องคนสนิทพร้อมด้วยรปภ.ครบชุด ก็พากันข้ามถนนตามมา...

           ไม่สำคัญว่าข้าวของราคาแพงจะสูญหาย อย่างน้อยเมลานีคิดว่ามันคุ้มกันกับการที่เธอได้เห็นแววตากล้าหาญจากเด็กคนนั้น ความกล้าหาญของคนที่อ่อนแอที่สุด มันช่วยเตือนสติให้คนที่กำลังมีปัญหาชีวิตรุมเร้าอย่างเธอได้แง่คิดดีๆ...

           “ขนาดแม่หนูนั่นเป็นคนอ่อนแอที่สุด ยังคิดสู้ แล้วทำไมเราจึงต้องยอมแพ้ บางทีการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง มันอาจนำมาซึ่งสิ่งที่ดีกว่าก็ได้” เธอคิดปลอบใจตัวเอง ก่อนหลับตาพ่นลมหายใจระงับสติอารมณ์ เธอกำลังจะฟ้องหย่ากับสามีในช่วงบั้นปลายชีวิต และลูกชายที่มีอยู่เพียงคนเดียวก็ไม่ค่อยจะลงรอยกันนัก ดังนั้นในช่วงที่หมดหวังกับชีวิต มีเพียงอามาเรียที่อยู่คอยเป็นกำลังใจ...แต่ก็แปลก ที่เพิ่งจะมีวันนี้เองที่เธอคิดได้

‘มิน่า อามาเรียถึงได้ชอบมานั่งในร้านอาหารไร้รสนิยมแบบนี้ คงเพราะมันเป็นสถานที่ที่ทำให้ใครบางคนได้ค้นพบทางออกและจิตวิญญาณของตัวเอง’

.............